Ilang araw na akong nakakulong dito—hindi ko na mabilang kung pang-ilang sikat at paglubog ng araw na ang lumipas. Ang tanging palatandaan ko lang ng oras ay ang liwanag na sumisilip sa bintana tuwing umaga at ang lamig na gumagapang sa balat ko tuwing gabi.
Nakatali pa rin ako sa upuang ito.
Makapal na kadena ang nakapulupot sa kamay at paa ko, mabigat, malamig, at sapat para ipaalala sa akin na wala akong kontrol sa sarili kong galaw. Tatanggalin lang niya ang tali kapag pupunta ako sa banyo o kapag kailangan kong mag-ayos ng sarili—at kahit sa mga sandaling iyon, hindi pa rin ako kailanman nag-iisa.
Parati niya akong sinusundan.
Except sa loob ng banyo.
Pero kahit doon, nararamdaman ko pa rin ang presensya niya—nasa labas lang ng pinto, may dalang kutsilyo, parang isang bantay na handang sumaksak sa sandaling subukan kong gumawa ng kahit anong kalokohan.
"Hey, Clai!" sigaw ko, pilit pinapakalma ang boses ko kahit gusto ko nang maiyak.
Lumingon siya agad, para bang hinihintay lang talaga niya na tawagin ko ang pangalan niya.
"Yes, honey?" sagot niya, nakangiti na naman.
Ayan na naman tayo sa honey-honey niya.
"Clai naman," reklamo ko, pilit na humihingi ng awa. "Kailan mo ba ako papalayain? Seven days na akong nakatali sa kadena na 'to. Grabe naman ang parusa mo."
Tumigil siya sa ginagawa niya at tumingin sa akin—hindi iyong normal na tingin niya. Seryoso. Malamig. Parang isang iglap lang, puwede akong mawala.
"Papakawalan lang kita," sabi niya, mababa ang boses, "kapag sigurado na akong hindi ka tatakas."
Napalunok ako.
Sa titig pa lang niya, parang may kasalanan na naman akong nagawa kahit wala naman. At tulad ng dati, bigla na lang nagbago ang ekspresyon niya—mula sa isang delikadong nilalang, naging parang batang masaya ulit.
Minsan talaga, hindi ko maiwasang isipin na baka... nababaliw na siya.
"By the way, ate," dagdag niya, parang walang mabigat na usapan na nangyari. "Lalamig na 'tong pagkain kung hindi mo kakainin ngayon."
Kinuha niya ang plato at isinubo sa akin ang pagkain, maingat, halos parang nag-aalaga ng bata. Kinain ko na lang. Hindi dahil gutom ako—kundi dahil natatakot ako sa kung anong puwedeng mangyari kapag tinanggihan ko siya.
Pagkatapos, pinainom niya ako ng tubig.
"Masarap ba ang luto ko, ate?" tanong niya, puno ng pag-asa ang mga mata.
Tumango ako.
"Hey, Clai," tawag ko, nag-iipon ng lakas ng loob.
"Yes?"
"Kaya mo ba ako kinidnap... dahil tinulungan ko si Nathan na manligaw kay Illy?" tanong ko.
Bigla siyang tumigil.
Tumawa siya—marahan, mababa, at hindi ko maintindihan kung saan nanggagaling.
"Anong nakakatawa?" kunot-noo kong tanong.
"All this time," sabi niya, "'yan lang ang iniisip mo? 'Yan lang ang dahilan na nakikita mo kung bakit kita kinidnap?"
"Ano?" gulat kong tanong. "Hindi ba't iyon talaga ang dahilan?"
Lumapit siya sa akin at hinawakan ang baba ko, pinaharap ako sa kanya.
"Kahit kailan," bulong niya, "manhid ka talaga, ate."
BINABASA MO ANG
Obsessive Love Disorder 1
Romance(Completed) Aviana is a 14 year old girl, who live in japan. Nang dahil lamang sa divorce ng parents niya, kailangan niyang sumama sa mama niya sa pilipinas. Pagkatapos ng isang taon, uuwi na naman siya sa japan para makasama niya ang papa niya. But...
