Minulat ko ang mga mata ko at dahan-dahang umupo sa kama habang kinukusot ang dalawa kong mata, pilit tinatanggal ang antok na bumabalot pa rin sa isip ko.
"Mmh... anong oras na ba?" bulong ko sa sarili ko.
Kinuha ko ang cellphone ko at napatingin sa oras—1:30 a.m. pa lang. Napaangat ang kilay ko. Maaga pa. Tumayo ako at sinubukang buksan ang pinto, pero doon ako napatigil.
Bukas.
Saglit akong nag-alinlangan bago tuluyang lumabas. Tahimik ang buong lugar—sobrang tahimik na halos marinig ko ang sarili kong paghinga. Halata sa paligid ang katandaan ng mansion; luma ang mga gamit, may mga bitak ang dingding, at parang may mga alaala ang bawat sulok na ayaw nang maalala.
Napahinto ako sa paglalakad nang makita ko si Clai sa balkonahe. Nakatayo siya roon, nakatitig sa sariling mga kamay. Malungkot ang mga mata niya—ibang klase ng lungkot, 'yung hindi lang basta-basta nawawala.
Agad akong lumapit.
"Why are you still awake?" tanong ko.
"Nightmares," maikling sagot niya.
Napatingin ako sa kanya. "About what?"
"Tungkol sa lahat ng taong pinatay ko." Sandali akong natigilan sa sagot niya. Pagkatapos, bigla siyang nag-smirk. "Weird nga eh. Lagi ko na lang silang napapanaginipan."
Masikip ang dibdib ko habang pinapakinggan siya. Mahirap siguro talaga para sa kanya. I think kaya siya binabangungot—kahit ayaw niyang aminin—may guilt pa rin siyang kinikimkim. Kahit hindi niya namamalayan.
"Mukhang minumulto yata ako," dagdag niya.
Napailing ako, dahilan para mapalingon siya sa akin.
Huminga ako nang malalim at napatingin sa buwan at mga bituin. Tahimik ang langit—kabaligtaran ng gulo sa loob namin.
"I don't think you're being haunted," sabi ko, seryoso akong tumingin sa kanya. "You're dreaming about them because you feel guilty. Kahit ayaw mong tanggapin."
Napangiti siya nang bahagya—isang smirk na hindi ko maintindihan. Napakunot ang noo ko.
"But killing is my hobby," malamig niyang sabi. "I never felt guilty. Not once."
"Maybe you just don't notice it yet," sagot ko.
Bigla siyang napayuko. Doon ko mas naramdaman kung gaano siya kabata—thirteen years old, pero pasan ang bigat na hindi dapat pinapasan ng isang bata. Hindi na ako nag-isip pa. Lumapit ako at niyakap siya. Ramdam kong nagulat siya, pero hindi ko na iyon pinansin.
"I can be your ate... or your friend," mahinahon kong sabi. "But I can't be your lover. Please, understand."
Ilang minuto ang lumipas na walang sagot. Tahimik lang siya—hanggang sa bigla kong maramdaman ang dila niya sa leeg ko.
Agad ko siyang itinulak palayo.
"Clai!" sigaw ko, gulat na gulat, hawak ang leeg ko. "What was that?!"
"What?" inosente niyang tanong.
Aba, loko talaga 'to. I was just trying to be kind! Kung hindi lang talaga dahil kay Illy, matagal na sana akong tumakas dito.
"Did you even hear what I said earlier?!" inis kong tanong.
"I didn't hear anything." Malamig ang tingin niya sa akin. "And I don't want to understand you... because you never even tried to understand me."
Pagkasabi niya noon, tumalikod na siya at iniwan ako roon.
Gosh. Kailangan ko talagang kontrolin ang emosyon ko. Bata siya. Bata. Kung hindi, baka makalimutan ko 'yon at masapak ko pa siya.
⸻
Huminga ako nang malalim sa harap ng pintuan ng kwarto niya. I can't believe I'm doing this.
Okay, Princess. Hindi mo 'to ginagawa para kay Clai. Ginagawa mo 'to para kay Illy.
Kumatok ako. Ilang sandali pa, bumukas ang pinto.
"Yes? Ate, may kailangan ka?" tanong niya.
"Diba sabi mo, you keep having nightmares?" sabi ko, pilit pinapakalma ang boses ko. "I thought... maybe it's better if we sleep together. Para may katabi ka."
Tinitigan niya lang ako, walang imik. Naiilang akong umiwas ng tingin.
"Kung ayaw mo naman—aalis na lang ako—"
Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil bigla niya akong hinila papasok sa kwarto at itinulak sa kama. Napatingin ako sa kanya, nakangiti siya—iyong ngiting hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin.
"Is this some kind of trick?" tanong niya.
Umiling ako. "No. I just think you need someone beside you. Just this time."
Hindi siya sumagot. Kita sa mukha niya na hindi siya naniniwala. Tinaas ko ang isang kamay.
"I promise. Walang trick."
"You're not planning to escape?" tanong niya.
Umiling ulit ako.
Bigla niya akong niyakap. Ramdam ko ang mabigat niyang paghinga sa leeg ko.
"Ilang beses mo na akong niloko," mahinahon niyang sabi. "Pero ako naman 'tong tanga. I always believed you."
"Clai..." malungkot kong tawag.
Illy was right. He deserves to be loved. And I hate myself for hurting him—again and again.
Bigla niya akong itinulak, dahilan para mapahiga ako sa kama.
"C-Clai—" nauutal kong sabi.
Lumapit siya. Napapikit ako nang maramdaman ko ang hininga niya sa leeg ko. Pero nang muling bumukas ang mga mata ko—natutulog na siya. At ginawa pa talaga akong unan.
Marahan kong hinaplos ang buhok niya.
"A-ate... please don't leave me," bulong niya sa tulog.
Kumirot ang dibdib ko.
"Yes," mahinahon kong sagot. "I won't leave you."
"Liar."
Napamulat ako. "Clai? Gising ka pa ba?"
Walang sagot. Tulog na siya.
⸻
Minulat ko ang mga mata ko kinabukasan. Hindi ko namalayang nakatulog pala ako. Nandito pa rin si Clai, mahimbing ang tulog. Dahan-dahan ko siyang itinulak para pahigain nang maayos sa kama.
Mukha siyang inosente kapag natutulog. At grabe—sobrang payat niya.
Tumayo ako at nag-stretching bago nagtungo sa kusina. Nagluto ako at inayos ang pagkain sa lamesa. Nang matapos ako, biglang bumukas nang malakas ang pinto.
Si Clai.
Hinihingal siya, pawis na pawis, at diretso ang tingin sa akin.
"Clai? What happened?" tanong ko.
Bigla niya akong niyakap nang mahigpit. Ramdam ko ang pawis niya sa damit ko.
"I thought..." huminto siya saglit para huminga. "I thought you escaped."
"U-um... I made breakfast," awkward kong sabi. "Baka gutom ka na."
Mas lalo niyang hinigpitan ang yakap niya. Great. Basa na ang damit ko.
"I'm relieved," sabi niya.
"Clai," sabi ko, pilit humihiwalay. "Basang-basa na damit ko. Ito lang suot ko ngayon."
"Well," sagot niya, may nakakalokong ngiti, "I have clothes in my room that will fit you. And we can shower together—if you want. Mukha ka namang hindi pa nag-aayos."
"What the heck?! No!" sigaw ko habang mabilis na umuupo sa upuan.
Tumawa siya nang malakas.
Bwisit.
BINABASA MO ANG
Obsessive Love Disorder 1
Romance(Completed) Aviana is a 14 year old girl, who live in japan. Nang dahil lamang sa divorce ng parents niya, kailangan niyang sumama sa mama niya sa pilipinas. Pagkatapos ng isang taon, uuwi na naman siya sa japan para makasama niya ang papa niya. But...
