Habang kumakain ako ng popcorn, nakatutok lang ako sa TV. Si Tim naman nasa tabi ko, halatang hindi mapakali.
"Hindi pa rin nagre-reply si Illy sa mga text ko," alala niya.
"Baka busy," sagot ko, hindi inaalis ang mata sa TV.
Tumingin siya sa'kin, halatang kinakabahan.
"Paanong busy? Kanina pa siya hindi nagre-reply."
Napahinga na lang ako nang malalim.
Ano na naman 'to? Love life ng mag-jowa ang aayusin ko? Haggard.
"Clai! Sandali!" biglang sigaw mula sa labas.
Nagkatinginan kami ni Tim.
"Kay Illy 'yung boses na 'yon ah," sabi niya. Aatma na sana siyang tumayo nang biglang bumukas ang pinto.
"Princess Aviana Salazar Ramos! Where are you?!" boses na puno ng inis.
Ay wow. Buong pangalan ko pa talaga?
Marami kasi kaming tao ngayon sa bahay — nandito ang mga pinsan ko, puro babae pa — kaya hindi niya alam kung nasaan ako.
"Clai, stop please," pagod na wika ni Illy habang hinahabol ang batang halos sumisigaw.
"Uhmm... I'm here?" sabi ko, taas-kamay pa.
Huminto si Clai nang makita ako. Para siyang naka-pause.
Ngumiti ako ng konti — kahit wala naman akong alam kung bakit mukhang gusto nya akong kagatin.
"Ikaw ba ang dahilan kung bakit nagkatuluyan si ate at Nathan?" seryoso niyang tanong.
"Hey Clai, call him kuya, mas matanda pa siya sa'yo," singit ni Illy.
Pero binaliwala lang niya iyon, nakatutok pa rin ang tingin sa'kin.
"Umm... oo. Ako nga," sagot ko habang lumalapit sa kanya.
At doon na pumatak ang luha niya.
As in bigla.
Wala man lang warning.
Nagpanic ako. "Huy... Clai?"
"Alam mo ba... siya lang 'yung taong nandiyan para sa'kin. Siya lang 'yung nagmahal sa'kin. Tapos ngayon... inagaw na siya ng iba. Mag-iisa na naman ako," iyak niya, ramdam ko ang panginginig ng balikat niya.
"S-sorry... hindi ko alam..." pero tumakbo na siya palayo.
"Clai! Saglit!" tawag ni Illy, pero hindi siya pinakinggan.
Aatras na sana si Illy para sundan si Clai, pero hinawakan siya ni Nathan.
"Kailangan niya munang mapag-isa," malungkot na sabi niya.
"Guys, pasensya na. Kung alam ko lang sana—" putol ko, pero nagsalita si Illy.
"Hindi mo 'to kasalanan, Avia. Kami dapat magpasalamat, kasi ikaw ang dahilan kung bakit kami nagkatuluyan," she said softly.
Ngumiti ako. "Don't worry... hahanapin ko siya."
"Ha? Sigurado ka?" alalang tanong ni Nathan.
Tumango ako. Wala nang atrasan.
⸻
After half an hour na paglalakad—success.
Nakita ko rin kung saan nagtago si Clai.
Naka-upo siya sa gilid ng playground, yakap ang tuhod niya, parang batang nagtatampo sa mundo.
Lumapit ako. Napatingin siya sa'kin, pulang-pula ang
"Diba sabi mo... wala kang ate?" tanong ko, nakangiti.
Nag-angat siya ng tingin, parang confused.
"You know what... kahit may boyfriend na 'yung ate mo, hindi ka niya kayang palitan. Mahal ka niya, Clai. And if you want..."
Nilapit ko ang kamay ko.
"...I can be your ate too."
Nanlaki ang mata niya, parang hindi makapaniwala.
Tapos — unti-unti siyang ngumiti.
Inabot niya ang kamay ko. Tumayo siya, pero hindi niya binitawan ang kamay ko.
"Promise me... hindi mo 'ko iiwan ha."
Napangiti ako — kahit may maliit na kilabot na gumapang sa batok ko.
"I promise."
At bigla niya akong niyakap. Tight. Parang matagal niya na akong kilala.
⸻
Since that day, mas naging close pa sa akin si Clai kaysa sa ate niya.
Hindi ko alam kung bakit... pero may kung anong pakiramdam na parang nilalagay ko 'yung sarili ko sa panganib.
Or imagination ko lang. Sana.
Napagod na ako kakasulat ng notes. Sobrang boring ng klase.
Gusto ko na lang umuwi at maligo, tapos humiga sa kama kong malambot.
Tumunog ang bell.
"Okay class, dismiss," sabi ni Sir, at agad nag-unahan ang mga kaklase ko sa labas.
Nilagay ko ang notebook at ballpen sa bag, tapos lumapit ako kay Gomez.
"Huy Gomez, pahiram ng notebook mo? Hindi ko natapos i-copy 'yung nasa board, in-erase agad ni sir."
"Oh sure, eto." Nginitian niya ako. Friendly as always.
"Thanks," sabi ko, pinasok sa bag, then lumabas na ako.
Pagdating ko sa gate, nadatnan ko sina Nathan, Illy, at Clai.
Ay oo nga pala — si Claiborne Accius Villamor De la Cruz, 13 years old, gwapo, maputi, black eyes, black hair, matangos ilong, payat pero nakakabighaning bata.
Pagkakita niya sa'kin, agad niya akong niyakap sa bewang.
Sigh. Clingy mode activated.
Habang naglalakad kami, ramdam kong may kakaibang tingin si Illy sa'min.
Parang... nag-aalala. O baka naninibago.
Pagdating namin sa bahay ko, biglang humarap si Clai sa ate niya.
"Ate... pwede bang dito muna ako matulog? Sa bahay ni ate Avia?"
Nagulat ako.
As in sobra.
"Huh? Ah... eh, tanungin mo muna si Avia," sabi ni Illy.
Automatic siyang tumingin sa'kin. Puppy eyes.
Weapon of destruction.
"Payag ka po ba?" he asked, halos bulong.
Tumingin muna ako kay Illy, then kay Clai.
"S-sure. No problem. May guest room naman."
"Pero Clai, wala kang gamit. Biglaan yata 'to—" sabi ni Illy.
At doon ko nakita 'yon.
Yung biglang paglamig ng mata ni Clai.
Parang... saglit siyang hindi si Clai.
Pero baka pagod lang ako. Sana.
"May extra shirts naman dito," sabi ko, forcing a smile.
"Pwede mong gamitin 'yung iba kong damit."
"Talaga ate?! Thank you!"
Yakap na naman.
Cute naman kasi — pero may kung anong weird na pakiramdam sa dibdib ko.
"Sige Illy, papasok na kami," sabi ko.
Tumango si Illy pero may kung anong hindi masabi sa mga mata niya.
Paakyat na ako sa pinto nang marinig ko siyang magsalita.
"Cess... mag-iingat ka."
Napatingin ako sa kanya.
"Umm... s-sige."
Pero hindi ko alam kung bakit...
parang may biglang dumaan na lamig sa likod ko.
At hindi ko alam kung dahil 'yon sa sinabi niya—
o sa batang mahigpit ang kapit sa kamay ko.
BINABASA MO ANG
Obsessive Love Disorder 1
Romance(Completed) Aviana is a 14 year old girl, who live in japan. Nang dahil lamang sa divorce ng parents niya, kailangan niyang sumama sa mama niya sa pilipinas. Pagkatapos ng isang taon, uuwi na naman siya sa japan para makasama niya ang papa niya. But...
