What the— binasa ko ulit ang papel na kanina ko pa hawak. Nakuha ko 'to sa ibabaw ng lamesa kasama ng nakahain na pagkain.
Nasa America ako ngayon. May problema sa kompanya. Ikaw munang bahala sa bahay, anak.
—Mama
"Nasa America pala si Mama?" bulong ko sa sarili.
Paglingon ko, muntik na akong mapatalon nang makitang nakasilip si Clai, nakatingin din sa sulat.
"Jusko po!" halos mapasigaw ako.
"Sorry... nagulat yata kita." Nakangiti siya—'yung tipong inosente pero may kung ano sa ngiti niya na hindi ko ma-figure out.
"A-ayos lang..." sagot ko, though honestly, parang gusto ko nang umakyat at magtago sa tabi ni Illy.
Napatingin ako sa orasan—5:30 PM na pala.
"Clai, dito ka muna. Magbibihis lang ako."
"Pwede bang sumama?" tanong niya bigla.
Napalingon ako sa kanya, nanlaki ang mata.
"Hehehe, joke lang."
Pero hindi 'yung aura niya pang-joke. Something felt... off.
I shook my head and headed straight to my room. I quickly changed my clothes. pero habang ginagawa ko 'yun, pakiramdam ko may nakatingin sa'kin.
Nilibot ko ang buong kwarto. Wala naman tao.
Sana guni-guni ko lang 'yun.
Pagkalabas ko, nakita ko si Clai na nakaupo sa sofa. Pagkakita niya sa'kin, agad siyang tumayo at... niyakap ako.
Bakit ba ang hilig niyang umakap?!
"Ate, inaantok na ako," he complained in a childlike tone.
"Sige, dadalhin na kita sa guest room."
Pero umiling siya, dikit pa rin sa'kin.
"Gusto ko... tabi tayo matulog," sabi niya sabay puppy eyes.
"What?!" halos madulas ang dila ko.
"Ate... takot ako mag-isa. B-baka may multo sa guest room..."
"Clai, hindi totoo ang multo," mahinahong sagot ko.
Napayuko siya, shoulders sagged.
"Ayaw mo akong makasama... sob... parang nakakaistorbo ata ako..."
I blinked. I suddenly felt guilty.
"No, Clai. Hindi ka istorbo..." Napabuntong hininga ako. "Sige. Tabi na lang tayong matulog."
Agad siyang nagliwanag. Literal. Para siyang Christmas lights sa tuwa.
"Talaga, ate?!"
And of course, niyakap niya ulit ako.
Mukhang nalaglag ako sa patibong ah.
⸻
As we ate, I could feel Clai staring at me—not the usual kind of stare, but the kind that felt... intense. I couldn't help myself.
"Clai, what is it? Is there something on my face?"
He didn't answer. He just kept staring.
"Umm... Clai?"
It was as if he had just snapped out of a trance.
"Huh? What was that?"
"Why are you staring at me? Is there something on my face?"
"Because you're beautiful, Ate," he answered calmly.
The words rolled off his tongue so effortlessly. I shook my head. What a smooth talker.
"O-Okay... thanks."
But he still didn't stop staring.
"Aren't you going to eat?" I asked.
No response. He just stared at me again.
So napilitan akong subuan siya. Pag-abot ko ng kutsara, namula siya. As in namula. Akala ko nahihiya lang. Sana nga.
⸻
Ending?
Nasa kama ko na siya. Feel-at-home much.
"Ate, hindi ka matutulog?" tanong niya habang nakaupo sa kama.
"Ah... matutulog na."
Humiga kami. Pinatay ko ang ilaw. Nagdasal muna ako bago pumikit. Ilang minuto pa lang ang nakalipas nang may braso na agad na bumalot sa baywang ko. Napadilat ako. Si Clai. Nakatitig sa'kin sa dilim.
"Umm... Clai? Bakit gising ka pa?"
"Ate... pakiss."
"What?!" halos mapasigaw ako.
"Please?" sabi niya, nagpa-cute pa.
My mind went into panic mode. Princess, ano 'tong napasukan mo?!
"S-sige..." Hinalikan ko siya sa pisngi. Namula siya. "O, bakit?" tanong ko.
"Eh ate... sa lips sana..."
"What?!" agad akong napaupo. "Hindi pwede!"
"Hehehe joke lang." Napapikit ako sa relief.
"Grabe 'yang jokes mo, nakakakilabot."
Tumawa lang siya. Humiga ako ulit. Para hindi na siya makahirit ng iba pa, I hugged him. He looked surprised, but at least he calmed down.
"Goodnight, kid."
"Hindi na ako bata, ate..."
Napatawa na lang ako.
Hindi ko namalayan, nakatulog na pala ako.
⸻
I woke up to the sunlight streaming through the window. Clai was no longer beside me. Thank goodness. I thought he'd already gone home. But when I walked out— I saw him setting the plates on the table.
What the—?!
"Clai, what's all this?" I asked.
"Food," he replied casually as he scooped rice onto the plates.
There it was. Such a smart aleck.
"I know it's food. But that's supposed to be my job."
"Sorry, Ate. You were sleeping so peacefully. I didn't want to wake you up."
Ang sweet. Grabe. Swerte talaga ni Illy sa kapatid niya. Umupo ako at nagdasal. Umupo rin siya... at nakatitig ulit. This time, hindi ko na pinansin. Kailangan ko nang masanay.
Gluten-free chicken cutlets ang niluto niya. At ang sarap. Like... restaurant-level.
"Is it good, Ate?" tanong niya, may slight excitement sa boses.
"Oo, sobrang sarap," sagot ko.
Ngumiti siya. 'Yung tipong genuine.
At tulad ng dati... He just kept staring at me while I ate. I thought it was normal. I really hoped it was.
BINABASA MO ANG
Obsessive Love Disorder 1
Romance(Completed) Aviana is a 14 year old girl, who live in japan. Nang dahil lamang sa divorce ng parents niya, kailangan niyang sumama sa mama niya sa pilipinas. Pagkatapos ng isang taon, uuwi na naman siya sa japan para makasama niya ang papa niya. But...
