Habang naglilinis ako ng bahay, hindi ko maiwasang mapansin si Clai. Kanina pa siya nakatayo sa gilid ng sala, tahimik, nakasandal sa pader, at parang may kung anong binibilang sa isip niya habang nakatitig sa bawat galaw ko. Hindi ako nagsalita. Wala akong gana makipag-usap sa kanya ngayon, at ramdam ko ring hindi iyon ang kailangan niya.
Tahimik ang paligid—masyadong tahimik—kaya nang bigla niya akong hilahin, tuluyang nabitawan ng kamay ko ang basahang hawak ko.
Napaupo ako sa lap niya.
"Clai, ano ba?!" irita kong sabi, agad akong gumalaw para makaalis. Pero bago pa man ako tuluyang makatayo, mas hinigpitan niya ang pagkakayakap niya sa akin, parang natatakot siyang mawala ako kapag binitiwan niya.
"Let me go. Mabigat ako," inis kong dagdag, kahit alam kong hindi iyon totoo.
"Hindi," mahinahon niyang sagot. "You're light."
Bigla kong naramdaman ang bigat ng hininga niya sa balikat ko. Napatigil ako. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may mali sa paraan ng pagkakayakap niya—hindi marahas, pero sobra. Parang masyadong desperado.
"I wish we could stay like this," bulong niya. "Just like this. Forever."
Napakunot ang noo ko. "You're being weird," sabi ko, pilit na kumakawala. "Let me go, Clai."
"No."
Tumahimik ako. Napaiwas ako ng tingin, ramdam ang inis at kaba na gumagapang sa dibdib ko.
"Geez," irita kong sabi, pilit na binabawi ang normal na tono. "Saan mo ba nakukuha 'yang lakas mo? Ang bata-bata mo pa pero mas malakas ka pa sa akin."
Hindi siya sumagot agad. Sa halip, mas humigpit ang hawak niya saglit—sapat lang para maramdaman kong ayaw niya akong pakawalan, pero sapat din para makaramdam ako ng takot.
Agad akong pumiglas, at sa pagkakataong iyon, nakawala rin ako. Lumayo ako ng isang hakbang at hinarap siya.
"Clai," seryoso kong sabi. "Stop this."
Hindi niya ako sinagot. Namumula ang pisngi at tenga niya, at hindi niya magawang tingnan ako nang diretso.
"Ate," mahinang sabi niya, nanginginig ang boses. "I can't... I can't control it anymore."
Napalunok ako. "Control what?" tanong ko, kahit ayaw kong marinig ang sagot.
Tumayo siya. Napaatras ako, kusa, kahit hindi pa siya lumalapit. Ang bilis ng tibok ng puso ko. Aviana, kalma. Kailangan mong maging matapang.
"I want you to stay," sabi niya. "I want you to choose me."
"Clai, sinabi ko na sa'yo," mariin kong sagot. "We're still young. This isn't right."
Lumapit siya ng isang hakbang. Umatras ako. Doon ko nakita ang gulat sa mata niya—parang doon niya lang napansin na natatakot ako.
"Why are you scared of me?" tanong niya, halatang nasasaktan.
Hindi ako sumagot. Sa halip, mabilis kong kinuha ang basong may laman na malamig na tubig sa mesa at, dala ng takot at gulat, naibato ko iyon sa kanya.
Tumama ang tubig sa dibdib niya.
Agad kong nabitawan ang baso.
"C-Clai, I'm sorry," nanginginig kong sabi. "I didn't mean to. Hindi ko sinasadya."
Akmang lalapit ako pero napatigil ako. Nakayuko siya, natatakpan ng bangs ang mga mata niya. Tahimik. Masyadong tahimik.
Nandidiri ako—hindi sa kanya, kundi sa sarili ko. Akala ko inosente siya. Akala ko wala siyang alam sa ganitong bagay. Pero ngayon... sino ang nagturo sa kanya ng ganitong pakiramdam?
Hindi na ako nag-isip pa. Tumakbo ako papalayo at agad kong ni-lock ang pinto ng kwarto ko.
I'm sorry, Illy. Hindi ko kayang maging good girl ngayon. Hindi kapag mali na ang nangyayari.
•••
Ilang oras ang lumipas. Walang kumatok. Walang humabol. Dapat ay good news iyon, pero bakit parang may kulang? Huminga ako nang malalim bago ko tuluyang binuksan ang pinto.
Tahimik ang buong bahay.
Wala si Clai sa sala. Wala rin sa kusina. Ang tanging lugar na hindi ko pa napupuntahan ay ang kwarto niya.
Nagdalawang-isip ako bago kumatok. Pero sa huli, nanaig ang konsensya.
"Clai?" tawag ko. Walang sagot. "Galit ka ba?"
Wala pa rin.
"Bubuksan ko 'yung pinto, okay?"
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Nandoon siya, nakahiga sa kama, balot ng kumot. Tahimik. Masyadong tahimik.
Kinuha ko ang upuan at inilapit sa kama niya, saka umupo.
"Clai," mahinahon kong sabi. "I'm sorry about earlier. Hindi ko talaga sinasadya."
Walang sagot.
Napabuntong-hininga ako. Akmang tatayo na sana ako nang mapansin ko ang mabigat niyang paghinga.
"Clai?" agad kong tanong.
Hinawi ko ang kumot—at doon ko nakita ang pamumula ng mukha niya. Mainit ang noo niya nang idampi ko ang kamay ko.
May lagnat siya.
"You idiot," bulong ko, halo ang inis at pag-aalala. "Why didn't you change your clothes?"
Suot pa rin niya ang damit na nabasa kanina.
Tumayo ako para kumuha sana ng gamot, pero napatigil ako. Kung iiwan ko siya ngayon... puwede na akong tumakas. Ito na ang chance ko.
Pero hindi ko kaya.
Bigla niyang hinawakan ang kamay ko.
"Ate," mahina niyang sabi. "Please... don't leave."
Napatingin ako sa kanya.
"If you leave," dagdag niya, halos pabulong, "I won't survive it."
Nanlamig ang buong katawan ko.
•••
Nagising ako sa haplos sa buhok ko.
Gabi na.
Naupo na si Clai sa kama, nakatingin sa akin. Tahimik. Mapagmasid.
"You stayed," sabi niya.
"Of course," sagot ko. "You were sick. I couldn't just leave."
Tumitig siya sa akin, parang may binabasa sa mukha ko.
"I wonder," mababa niyang sabi, "if I should just keep getting sick... so you'll never leave again."
"Clai," babala ko.
"You promised," patuloy niya. "But you only stay when I'm weak."
Bumigat ang dibdib ko.
Bigla niyang inabot ang kutsilyo sa tabi ng kama.
"Clai! Don't."
At doon ko na-realize—hindi lang siya takot maiwan.
Takot siyang mawalan ng kontrol.
BINABASA MO ANG
Obsessive Love Disorder 1
Romance(Completed) Aviana is a 14 year old girl, who live in japan. Nang dahil lamang sa divorce ng parents niya, kailangan niyang sumama sa mama niya sa pilipinas. Pagkatapos ng isang taon, uuwi na naman siya sa japan para makasama niya ang papa niya. But...
