Ilang oras na akong gumagala sa bahay ni Clai, pero hindi ko talaga mahanap ang daan.
"Bwesit! Gosh!" singhal ko sa sarili ko, halatang inis na inis.
Napagpasyahan ko na lang pumasok sa iba't ibang silid—wala naman talaga akong magawa, at napakaboring ng walang ginagawa, diba? At saka, kinuha pa niya ang cellphone ko... tsk!
Pumasok ako sa isang silid na hindi ko pa napapasukan. Pula ang pinto at may paint na rose, kaya agad akong na-intriga.
Ng tuluyan na akong makapasok, bigla akong napakunot sa noo sa nakita ko. Dahan-dahan kong sinara ang pinto.
"Huh? Wala naman laman dito," sabi ko sa sarili ko.
Walang upuan, walang kama, walang table... in short, empty. Isa lang itong silid na parang walang kwenta. Akmang lalabas na ako, pero parang may bumubulong sa akin, "Stay... baka may mahanap ka."
Huminga ako ng malalim at nagsimulang maglakad, minamasdan ang paligid. Pero wala talaga akong makitang gamit—kahit isa. Kinakapa-kapa ko ang pader, wala pa rin. Dahil sa pagod, niyakap ko na lang ang pader.
"Wah! Saan ko ba mahahanap ang daan! Palabas! Sayang ang effort ko! Nakakapagod na! Ayaw ko na—" naputol ang sasabihin ko nang bigla kong matulak ang pader. At sa gulat ko, gumalaw ito... para itong pinto, pero pader siya. Secret passage pala.
Napanganga ako. Hindi ko akalain na may tinatago palang lugar ang bahay na 'to. Pumasok ako sa loob, pero bigla akong nakarinig ng ingay. Napalingon ako sa likod ko at laking gulat—pader na lang ulit ang nasa harap ko.
"Paano na ako makakalabas nito?" tanong ko sa sarili.
Napailing ako, iniisip na na lang ito mamaya. Ang importante, mahanap ko ang daan palabas.
Habang naglalakad, nagulat ako nang makita ko ang mga larawan ko sa pader. May mga painting at stolen pictures.
Iniistalk ba ako ni Clai palagi? No! Kailangan ko makatakas dito. Tumakbo ako palayo at nang makita ko ang pinto, agad ko itong binuksan. Pero laking gulat ko—nandoon si Clai. Nakatingin sa akin ng gulat, pero agad rin itong ngumiti.
"You..." Napalunok ako ng laway. Crap! He caught me. "You betray me again."
⸻
"Clai! Ano ba?! Bitawan mo nga ako! Nasasaktan ako! Clai!" sigaw ko.
Agad niya akong tinulak sa basement, dahilan para mapaupo ako sa sahig. Napatingin ako sa kanya—masama ang tingin niya, at malakas niyang sinara ang pinto.
Lumapit ako sa pinto at malakas na kinatok.
"Clai! Palabasin mo ako dito! Clai!" sigaw ko.
"Remember this, Avia! As long as I'm alive... hindi ka makakatakas sa aking mga kamay!" Pagkatapos niyang sabihin iyon, umalis na siya.
"I hate you! I really, really hate you!" sigaw ko, habang napaupo sa sahig, niyakap ang tuhod ko, at nagsimulang tumulo ang luha.
⸻
Biglang bumukas ang pinto, at nakita ko si Clai na may dalang pagkain. Umiwas ako ng tingin sa kanya.
"Umiyak ka ba?" tanong niya. Hindi ako sumagot.
Nagulat ako nang bigla niya akong niyakap.
"I'm sorry... takot lang talaga ako na mawala ka," sabi niya.
Hindi ako sumagot. Pero lumalabas ang emosyon niya—bigla siyang umiyak.
"Why can't you understand me?! Mahal kita, Avia... mahirap bang mahalin mo ako pabalik?" tanong niya.
Kumalas siya sa pagkakayakap at tumingin sa akin. Umiwas ako ng tingin, pero bago pa man tuluyan maka-iwas, hinawakan niya ang parehong braso ko at pinalingon ako sa kanya.
"Akala ko iba ka, ate... remember sinabi mo sa akin noon, nung una pa tayo nagkita," ani niya.
Flashback
"Diba sabi mo, wala kang ate? You know what... kahit may boyfriend na 'yung ate mo, mahal ka pa rin niya at hinding-hindi ka kayang palitan. And I can be your ate if you want." Ngumiti ako sa kanya.
Nagulat siya, pero ngumiti rin agad. Inabot ko ang kamay ko, at tinanggap niya ito.
Nang makatayo na siya, hindi pa rin niya binibitawan ang kamay ko.
"Promise me, na hindi mo ako iiwan, ha?" Ngumiti ako at tumango.
"I promise," sagot ko.
End of flashback
"You promise me na hindi mo ako iiwan," sabi niya, habang nakayuko. Tumingin siya sa akin, ngumiti, at patuloy na bumagsak ang luha niya. "And remember the day you promised me... na paglaki natin, magpapakasal tayo. Nakalimutan mo na ba iyon?"
"Huh? Kailan ko ba sinabing papakasalan kita—" naputol ang sasabihin ko nang bigla sumagi sa isip ko ang sinabi ko noon.
Flashback
"Princess Aviana Salazar Ramos... paglaki natin, will you marry me?" Nagulat ako noon.
Oh, I get it... this is just a joke. Hahaha, malapit na akong madala doon ah.
"Oo naman," nakangiti kong sabi sa kanya.
"Promise?" Napakunot ang noo ko.
"Promise?" Sagot ko, halatang naguguluhan.
End of flashback
Ang tanga-tanga ko... bakit ba ako pumayag noon? Kung alam ko lang na hindi siya nagbibiro, that time.
"I'm sorry, Clai, pero mas matanda pa ako sa'yo... at ang weird naman kasi tignan—" naputol ang sasabihin ko, ngunit agad siyang sumabat.
"Ano naman? Isang taon lang ang pagitan nating dalawa," seryoso niyang sabi.
Napakagat ako ng labi, nauubusan na ako ng palusot. Napahinga ako ng malalim, at sinabi ko na lang ang totoo sa puso ko.
"Clai... mahal kita... pero not in a romantic way," sabi ko.
Hindi siya sumagot. Napatingin ako sa kanya—nakatingin siya, nag-iisip. Tumayo siya, at inangat ko ang ulo ko upang makita siya.
"Then... hanggang sa hindi mo pa natutunan mahalin ako... hindi ka makakalabas dito," ani niya.
"W-what?!"
BINABASA MO ANG
Obsessive Love Disorder 1
Romance(Completed) Aviana is a 14 year old girl, who live in japan. Nang dahil lamang sa divorce ng parents niya, kailangan niyang sumama sa mama niya sa pilipinas. Pagkatapos ng isang taon, uuwi na naman siya sa japan para makasama niya ang papa niya. But...
