Obsessive Love Disorder 1

Chapter 29

"Princess, I love you..." mahina niyang sabi, halos pabulong lang, pero ramdam ko ang bigat ng bawat salita. Nakayuko siya, parang isang batang humihingi ng tawad, pero alam kong iyon ang pinaka-mapanganib na anyo niya. "So please... love me back."

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Napaatras ako ng isang hakbang, nanginginig ang mga tuhod ko habang sinusubukan kong pigilan ang takot na unti-unting umaakyat mula sa dibdib ko papunta sa lalamunan ko.

"Akala mo mahuhulog ako sa panloloko mo?! Hindi!" sigaw ko, pilit kong pinatatag ang boses ko kahit pakiramdam ko'y anumang oras ay bibigay na ako.

Sa isip ko, paulit-ulit lang ang isang bagay—baka ako na ang kasunod. Baka pagkatapos ng lahat ng nangyari, ako na ang susunod niyang papatayin. Ayaw ko pang mamatay. Hindi pa. Takot na takot akong mamatay.

"A-ate..." nautal niyang sabi.

Kita ko sa mata niya ang pagkabigla. Hindi niya yata inaasahan ang sagot ko. Hindi niya inaasahang lalaban ako.

At iyon ang naging dahilan kung bakit bigla akong tumakbo.

Hindi na ako lumingon. Hindi ko na inintindi ang sigaw niya sa likuran ko. Diretso akong pumasok sa banyo at agad isinara ang pinto, halos mapatid ang hininga ko habang tinatakpan ko ang bibig ko gamit ang palad ko para hindi siya makarinig kahit isang tunog mula sa akin.

Tahimik.

Sobrang tahimik.

Hanggang sa—

"Hey, ate. You don't need to hide. We're not kids anymore. We don't have to play hide and seek."

Nanlamig ang buong katawan ko.

May kung anong mali sa tono ng boses niya. Hindi ito galit. Hindi rin ito galak. Para bang... naglalaro lang siya. At mas nakakatakot iyon kaysa sa pagsigaw.

K-kung alam ko lang sana na mangyayari ito, sigaw ng isip ko. Kung alam ko lang, sana hindi ko na tinulungan si Illy at Nathan na magkatuluyan.

Biglang nag-ring ang cellphone ko.

Parang huminto ang mundo.

Dali-dali ko itong pinatay, halos mabitawan ko sa sobrang kaba. Nanginginig ang kamay ko. Ramdam kong basang-basa na ng pawis ang palad ko. Tahimik ulit ang paligid—ilang segundo lang, pero pakiramdam ko'y ilang oras.

Hanggang sa—

Malakas niyang kinatok ang pinto.

"Hey! Ate! Lumabas ka na diyan! Huwag ka namang magtago! Miss na miss na kita, hindi mo ba ako namiss?! Ate!" sigaw niya, kasabay ng tawang hindi ko na makilala kung masaya ba o baliw.

"Leave me alone!" sigaw ko, halos sumabog ang dibdib ko sa lakas ng tibok ng puso ko. "I don't like you! So leave me alone! Ayaw ko na sa'yo! I hate you!"

Agad kong tinakpan ang bibig ko.

Ano ang ginawa ko?

Huminto ang pagkatok.

Nanikip ang dibdib ko sa katahimikan.

"Why?" mahina niyang tanong. Nilapit ko ang tainga ko sa pinto. "Bakit lahat ng taong mahal ko, hindi ako mahal? Bakit ayaw nila sa akin? Ate... you remind me of that girl."

That girl?

Si Nika ba?

"Alam mo ba, may crush ako noon. Cute siya. Sweet. Palagi siyang nandiyan para sa akin. She promised me na hindi niya ako iiwan..." huminto siya sandali, parang nilalasap ang sakit. "Pero funny, 'no? Yung taong nangakong hindi ka iiwan... siya rin pala ang unang aalis. Palagi na lang ganon. Pati si ate Illy. Iniwan din ako pagkatapos niyang makita si Nathan—"

"Hindi 'yan totoo!" sigaw ko, hindi ko na napigilan ang sarili ko. "Mahal ka ni Illy, Clai! Magkapatid kayo! Walang ate na hindi mahal ang bunsong kapatid niya!"

"Shut up!" bigla niyang sigaw. "You won't understand! You will never understand! All of you are the same!" Sunod-sunod na suntok ang tumama sa pinto. "Hindi ko na hahayaan maulit 'yon! Hindi mo ako pwedeng iwan! Ate!"

"Clai! Stop it!" sigaw ko, pero walang epekto.

Kailangan kong tumawag ng tulong.

Ken.

Agad kong tinawagan ang numero niya, nanginginig ang boses ko. "Ken, please... sumagot ka. I need your help."

Walang sagot.

At sa isang iglap—

Bumukas ang pinto.

"C-Clai..."

Ngumiti siya.

"At last... nakuha na rin kita."

⸻

Nagising na lang ako na nakatali ang kamay at paa ko. Mabigat ang ulo ko. Masakit ang katawan ko. Nakaupo ako sa isang upuan, ang ilaw ay masyadong maliwanag para sa mata kong kakabukas lang.

Bumukas ang pinto.

Pumasok si Clai.

K-katapusan ko na ba?

"I'm dead," walang gana kong sabi.

Tumawa siya. "What do you mean you're dead? You're still alive, you silly."

Nilapag niya ang pagkain sa mesa na parang normal lang ang lahat.

"Clai, what are you doing? Let me go."

"B.A.W.A.L."

Naiirita akong napatingin sa kanya. "What?"

"Kumain ka na, ate. Baka lumamig."

"Ikaw ang nagluto?" tanong ko. Tumango siya. Napailing ako. Nakakabaliw—kahit nasa ganitong sitwasyon ako, may gana pa akong magtanong.

"Let me go! Hinahanap na nila ako!"

"No. I will never let you leave me again."

Napakagat ako sa labi ko.

"Don't do that, ate."

"Do what?"

"Biting your lips. Inaakit mo ba ako?" Namula ang pisngi niya.

Baliw.

"Pakawalan mo ako! Kung hindi—"

"Kung hindi ano?"

"I will never like you again!"

Ngumiti siya.

"So gusto mo ako noon pa?"

"Hindi sa romantic way!"

Lumapit siya at hinaplos ang buhok ko. "Ayaw mo lang aminin."

Hinawakan niya ang labi ko gamit ang daliri niya.

"Isa pang ingay... hahalikan kita."

Tumahimik ako.

"Ayaw mo, 'no?" mahina siyang tumawa.

Pinakain niya ako.

Tinapik ang ulo ko.

"Good girl."

Kapag nakatakas ako... ikaw mismo ang dadalhin ko sa mental hospital.

Ngumiti siya. "Cute talaga ng mukha mo kapag ganyan."

Kinunan niya ako ng litrato.

"I want to remember this moment, ate. Now that I finally have you."

At doon ko tuluyang naintindihan—

Hindi na ito ang Clai na kilala ko.

At mas delikado iyon kaysa sa iniisip ko.