Ilang araw na ang lumipas.
Hindi pa rin ako nakakawala.
Naka-lock pa rin ako sa basement—madilim, malamig, at nakakabingi ang katahimikan. Wala si Clai ngayon; nasa school siya. Pero kahit wala siya, ramdam ko pa rin ang presensya niya sa bawat sulok ng lugar na ito. Para bang kahit hindi siya narito, hawak pa rin niya ako.
Bigla na lang bumukas ang pinto.
Napatingin agad ako roon, handang umatras, handang sumigaw—ngunit napatigil ako nang makita ko kung sino ang pumasok.
Si Illy.
"Linlin—"
Hindi ko na natapos ang sasabihin ko dahil agad niyang tinakpan ang bibig ko.
"Shh," bulong niya. "We're getting out of here. Now."
Nanlaki ang mga mata ko pero mabilis akong tumango. Tinulungan niya akong tumayo, ramdam ko pa ang panghihina ng tuhod ko. Hindi na ako lumingon pa nang tuluyan kaming umalis sa basement—parang ayokong bigyan ng pagkakataon ang sarili kong umatras.
"Saan tayo pupunta?" mahina kong tanong habang naglalakad kami.
Napansin kong hindi ito ang dinaanan ko noong mga nakaraang araw. Huminto kami sa isang pintong kulay pula.
"Here. This way," seryoso niyang sagot.
"Huh? Pero hindi naman ito—"
"Don't tell me," putol niya. "You used the secret passage before?"
Tumango ako.
"Kaya pala," sabi niya, bahagyang napailing. "That's why your escape failed."
"Huh? What do you mean?" tanong ko, litong-lito.
"Once you open the secret passage and enter it, Clai's watch automatically sends a signal," paliwanag niya. "Alert system niya 'yon."
Biglang nag-click sa isip ko ang lahat.
Kaya pala.
Hindi pala ordinaryong relo ang suot niya.
Pumasok kami sa isang asul na pinto na may disenyong butterfly. Napakunot-noo ako. Napunta na ako rito dati...
Sa loob, mukhang normal lang na kwarto. Walang kakaiba—hanggang sa magsalita ako.
"Anong gagawin natin dito?"
Hindi siya sumagot. Sa halip, kinapa niya ang pader—isa, dalawa, tatlong tapik—hanggang sa biglang may bumukas na tagong pinto.
Napaatras ako sa gulat.
Binuksan niya iyon at pumasok kami. Kasabay noon, biglang nagliwanag ang relo niya.
"Iyan ba ang signal?" tanong ko.
Tumango siya.
"But don't worry. This won't reach Clai. Matagal na—this room is under my control."
"What?!" gulat kong sabi.
"Noong bata pa kami," paliwanag niya, "nung buhay pa ang parents namin—dito kami nakatira."
Napatango ako. Naalala ko.
Ito ang bahay na iniwan nila matapos silang sugurin ng mga kapitbahay.
At nang tuluyan na kaming makalabas—
May biglang yumakap sa akin.
"Avia..."
Si Ken.
"I was so worried about you," nanginginig niyang sabi. "I'm sorry... I'm such a useless boyfriend."
Kumalas siya at agad akong ngumiti, pilit pinapakita na okay lang ako.
"Safe na ako ngayon," sabi ko. "And none of this is your fault."
"Mamaya na kayo mag-landian," singit ni Illy. "We need to leave. Now."
Hinila niya kaming dalawa palayo.
⸻
Nandito na kami ngayon sa bahay ni Ken. Nakaupo ako sa sofa, habang siya'y nasa tabi ko, mahigpit ang hawak sa kamay ko—parang natatakot na baka mawala ulit ako.
"Clai will definitely look for you," sabi niya, mabigat ang boses. "It's better if you stay inside for now. Kilala ko siya—he won't stop until he finds you."
Akmang aalis na si Illy nang tawagin ko siya.
"Illy."
Napalingon siya.
"Mag-iingat ka," sabi ko.
Ngumiti siya at tumango bago tuluyang umalis.
Napabuntong-hininga ako.
"Get some rest," sabi ni Ken. "I know you're exhausted."
Tumango ako.
⸻
Pagmulat ko ng mata, nakita ko si Ken na nakaupo sa sofa, nakatingin sa akin.
"Ken... bakit?" tanong ko.
"Just making sure you're still here," sagot niya. "Baka kunin ka na naman ng baliw na 'yon."
Napatawa ako nang mahina.
"Calm down. Clai doesn't know where you live. There's no way he'll find me here."
"I can't let my guard down, Avia," mariin niyang sabi. "If something happens to you... I won't forgive myself."
⸻
"Uhm... matutulog na ako," sabi ko.
Tumango siya.
"Here."
"Bakit nandito ka pa?" tanong ko.
"Because I'm sleeping here."
Napakunot-noo ako at tatayo sana nang hawakan niya ang wrist ko.
"Saan ka pupunta?"
"Sa sofa na lang," sagot ko.
"No. Sleep here. With me."
Napangiti ako.
"Alam mo... you remind me of Clai."
"Don't compare me to that lunatic!" irita niyang sagot.
Napatawa ako. Alam kong ayaw na ayaw niya kay Clai—at alam ko rin kung bakit. Lahat ng ito, ginagawa niya para protektahan ako.
"I'm really okay, Ken. I promise."
Tumingin siya sa akin, seryoso.
"For now, maybe. But like I said, Princess—I won't lower my guard. I can't sleep if you're not beside me. I can't lose you."
Natahimik ako.
Mas lalo lang akong nakaramdam ng guilt.
Mahal niya ako—totoo.
Pero hindi ko kayang mahalin siya pabalik sa parehong paraan.
Humiga na lang ako. Nakatingin lang siya sa akin, pagod na pagod.
"Hindi ako makakatulog kung titigan mo ako ng ganyan," sabi ko.
Umiwas siya ng tingin.
Bigla ko siyang hinila pababa, dahilan para mapahiga siya sa tabi ko. Ni yakap ko siya, isinubsob ang mukha ko sa dibdib niya.
"Thank you, Kenzo," bulong ko.
⸻
"Ehem."
Napamulat ako.
Natutulog pa si Ken—pero sa harap namin, nakatayo sina Illy at Nathan.
Naka-cross arms si Illy.
Si Nathan naman, nakataas ang kilay.
"I-Illy? N-Nathan?" gulat kong sabi.
Nagising si Ken at napatingin sa kanila.
"What are you doing here? Ang aga pa," inaantok niyang tanong.
"Gago ka!" sigaw ni Nathan, aabante na sana pero agad siyang hinila ni Illy.
"Tan! Calm down!"
Inakbayan ako ni Ken, dahilan para mapatingin ako sa kanya.
"Ano bang problema?" kalmado niyang sabi. "She's my girlfriend. I'm her boyfriend. Normal lang na magkatabi kami matulog."
Tumingin siya kay Illy.
"Am I right?"
BINABASA MO ANG
Obsessive Love Disorder 1
Romansa(Completed) Aviana is a 14 year old girl, who live in japan. Nang dahil lamang sa divorce ng parents niya, kailangan niyang sumama sa mama niya sa pilipinas. Pagkatapos ng isang taon, uuwi na naman siya sa japan para makasama niya ang papa niya. But...
