Agad akong lumapit kay Ma'am Rosita.
"Ma'am Rosita! Gumising ka! Ma'am!" sigaw ko, pero hindi pa rin siya gumagalaw. Kabado akong nilapit ang hintuturo ko sa ilong niya... at doon ko lang nalaman—hindi na pala siya humihinga.
Biglang tumingin ako kay Wilder.
"What did you do to your own mother?!" sigaw ko, halos mabaliw sa takot.
"Aviana." Akmang lalapit siya sa akin, kaya agad akong umatras.
"Wag kang lalapit!" sigaw ko, nanginginig.
"What? Ginawa ko 'to para sa'yo. Ganun kita kamahal, Avia. I... I killed my own mother for you," sabi niya, parang normal lang, na may ngiti pa sa labi.
"P-para sa akin?" Napakunot ako sa gulat.
"Yes, para sa'yo. Diba sabi mo, kapag mapaghihiwalay ko silang dalawa, may pag-asa na ako sa'yo." Hindi ko alam na hahantong sa ganito ang mga sinabi ko noon.
"But I didn't say na patayin mo siya!" galit at takot kong sabi sa kanya.
"Well, ito lang ang paraan. I tried to convince her, pero ayaw niya makinig sa akin, kaya ito na lang ang naisip kong paraan para mapaghiwalay silang dalawa," nakangiti siyang paliwanag sa akin. Napansin niyang natatakot ako, kaya agad siyang nag-alala.
"Aren't you happy?" tanong niya, halos umaasa sa akin.
"Wilder, mali 'tong ginagawa mo," sabi ko, nanginginig ang boses.
"But I do this for you. Ganun kita kamahal. Kaya kong pumatay ng tao para lang mapatunayan ko sa'yo na mahal kita." Agad siyang lumapit, at hinaplos ang pisngi ko.
"I can protect you, Princess. So be with me."
Agad ko siyang tinulak.
"I will never be with you!" sigaw ko.
Bigla sumeryoso ang mukha niya.
"Why? Niloloko mo lang ba ako? Na kapag maghiwalay si mama at papa mo, may pag-asa na ako sa'yo. Is that a lie?" tanong niya, halos umuungol sa sakit ng pagkadismaya.
Napakagat ako ng labi. Hindi ko masagot. Gusto ko ngang mapaghiwalay si Ma'am Rosita at si Papa, pero ayaw ko namang mamatay siya dahil lang diyan. At saka, hindi ko gusto magpakasal sa isang taong kayang pumatay para lang sa akin.
Akmang tumakbo ako pero agad niya hinawakan ang kanang braso ko dahilan upang mapalingon ako sa kanya.
"Let me go!" sigaw ko, nagtatangkang kumawala. Nasasaktan ako sa kapit niya.
"Ano?! Tatakas ka! Iiwan mo ako dito!" galit niyang sigaw.
"Aray! Wilder! Nasasaktan ako! Ano ba?!" sigaw ko rin.
Bigla niyang nabitawan ang kamay ko. Ngunit niyakap niya rin ako.
"Sorry. Kung hindi mo lang sana ako ginalit, edi sana hindi ko magagawa 'to," sabi niya na parang ako pa ang may kasalanan.
Kumalas siya sa pagkakayakap at muling hinawakan ang pisngi ko.
"If magpapakabait ka lang. Promise hindi kita sasaktan."
Baliw na siya! Pareho lang sila ni Clai pero sa tingin ko, mas delikado pa si Wilder. Lalo na't may tendency siya sa karahasan. Puwede akong mapahamak sa kanya anumang oras.
"Wilder, control yourself!" hinawakan ko ang parehong braso niya. Pinipigilan ang galit niyang nangingibabaw.
"Nag-aalala ka ba? Avia? How sweet of you." Niyakap niya ulit ako.
Hindi ako nag-aalala para sa kanya—nag-aalala ako para sa sarili ko. You idiot! Kumalas siya sa yakap at hinawakan ang wrist ko.
"Hali ka, sumama ka sa akin. Aalis na tayo dito bago makita tayo ng papa mo," sabi niya, halos nagbanta ngunit malambing ang tono.
Hindi ako sumagot. Ayaw ko talagang sumama sa kanya. Tumigil siya at sumeryoso.
"Wag mong sabihin, ayaw mong sumama sa akin?"
Napalunok ako, takot akong masaktan ulit.
"Wala naman akong sinabing hindi ako sasama," sabi ko sa kanya, mahina ngunit matatag ang tinig.
"Good," nakangiti siya.
Habang nag-iimpake ako ng gamit sa isang kwarto. Napatingin ako sa bintana. Right! Tatalon na lang ako kung sakali. Dali-dali kong nilagay ang mga damit sa bag at tumayo.
"Ate, ang excited mo naman sumama sa akin," napalingon ako kay Wilder.
"W-Wilder... nandiyan ka na pala," kabado kong sabi, halos nanginginig.
"Don't tell me... tatakas ka?" tanong niya.
Nakasandal siya sa pader malapit sa pinto, naka-cross arms, parang hari sa kanyang teritoryo.
"H-Hindi... bakit naman ako tatakas?" tanong ko, nakatingin sa sahig, hindi kayang tumingin sa mga mata niya. Parang binabasa niya lahat ng iniisip ko kapag tumingin ako sa kanya.
Lumapit siya at hinaplos ang buhok ko.
"If malalaman kong nagsisinungaling ka... ulit. You will be punished," sabi niya, ngumiti na parang nakaka-excite ang banta.
Napakagat ako ng labi.
•••
Nandito na kami sa bahay niya. May mga kapitbahay. Hindi kagaya kay Clai noong kinidnap niya ako.
"Subukan mong tumakas at magsumbong. Hindi ako kagaya ni Clai na mabilis mahuli," sabi niya bago tumingin sa akin ng seryoso. "Makikita pa rin kita, Avia. Susundan pa rin kita kahit saan ka pumunta."
"I won't escape," sagot ko.
Ngumiti siya at ginulo ang buhok ko.
"Good."
Habang inaayos ko ang mga gamit ko, bigla niya akong niyakap.
"Wilder!" tawag ko, nanginginig pa rin. "May inaasikaso ako dito."
"1 minute lang," malambing niyang sabi, sinubsob ang ulo niya sa leeg ko. Naiirita ako, pero hindi ko ipinakita. "Matagal ko nang pinangarap na makasama ka, Avia."
Nagulat ako nang maramdaman ko ang labi niya sa leeg ko, dahilan para agad ko siyang itulak.
"1 minute na!" sigaw ko, inayos ang mga gamit ko.
"Dito na lang ako. Na enjoy akong tignan ka," nakangiti siyang sabi.
Habang nag-aayos ako. Hindi ko maiwasang magtanong.
"Wilder... nung pumasok tayo sa bahay. Bakit isang kwarto lang ang nandito? Saan ka matutulog?"
Napatawa siya dahilan para mapakunot ang noo ko. Ano ba nakakatawa sa tanong ko?
"Tabi tayo matulog, Avia," sabi niya, nakangiti.
Nagulat ako at napatayo.
"What?! Hindi pwede 'yan!" sigaw ko, halos humihingal.
"Bakit hindi pwede?" tanong niya. "Si Clai nga, tabi kayo noon... pero ako hindi?"
BINABASA MO ANG
Obsessive Love Disorder 1
Romance(Completed) Aviana is a 14 year old girl, who live in japan. Nang dahil lamang sa divorce ng parents niya, kailangan niyang sumama sa mama niya sa pilipinas. Pagkatapos ng isang taon, uuwi na naman siya sa japan para makasama niya ang papa niya. But...
