Ngumiti ako kay Ken, pero deep down, alam ko na hindi ko talaga deserve ang presence niya sa buhay ko. Para sa akin, siya na 'yung perfect boyfriend—hindi lang sa itsura o charm, kundi sa paraan ng pakikitungo niya sa ibang tao, sa pagiging maunawain, sa kabaitan na parang natural na lang sa kanya, at sa tindi ng pagmamahal na kaya niyang ibigay sa taong mahal niya. Napakaswerte ng babaeng mapapangasawa niya sa future, pero bata pa rin ako, at malinaw sa akin na hindi pa panahon para sa ganitong klase ng relasyon. Hindi ko siya gusto romanticly—sa halip, gusto ko siya bilang isang kaibigan, isang confidant na hindi kailangang malaman ang lahat ng detalye ng buhay ko, pero sapat na ang presensya niya para mapasaya ang araw ko.
"Is something wrong?" tanong niya.
Napailing lang ako at napangiti ng bahagya, dahil ang simpleng tanong niya ay nagdudulot ng init sa puso ko, isang init na hindi ko maipaliwanag pero malinaw kong nararamdaman.
"Wala... may iniisip lang ako," sagot ko, sinusubukang tunawin ang kaba sa dibdib ko habang nakatingin sa kanya.
"Ano naman?" tanong niya, malapit sa pag-usisa, parang gusto niyang buksan ang laman ng utak ko at alamin lahat ng iniisip ko sa bawat sandali.
"Ikaw," sagot ko nang walang hesitation, kahit alam kong baka magulat siya.
Nagulat siya, at kitang-kita ko kung paano siya nag-iwas ng tingin, at habang nakikita ko ang bahagyang pamumula ng kanyang mukha, hindi ko mapigilang mapangiti, dahil sa sobrang cute ng reaksiyon niya, parang bata na nahuli sa ginagawa niyang kalokohan.
•••
"What?! Bakit hindi mo ako tinawag agad?!" inis na tanong ni Tan habang halos hindi niya mapigilan ang frustration na para bang gusto niyang kantutin ang oras dahil na-miss niya ang chance na makausap ako agad.
Kasi nga, kinuwento ko sa kanya ang nangyari kahapon.
"Tsk, may time pa ba akong tawagin ka, eh halos hindi na nga ako makatakas sa titig ni Clai sa akin," sabi niya, na halatang iniingatan ang sarili mula sa pagka-seloso, pero nakakaaliw pa rin ang pagka-exaggerate niya.
"Damn! That kid!" sagot ko, sabay tawa, dahil nakakatawa naman talaga.
"Hey Tim, may naalala ka na ba kahit konti?" tanong ko sa kanya, gusto kong mapatahimik siya, dahil alam kong sobra na ang gulo sa paligid namin.
"Wala pa rin eh, ang naalala ko lang ay kung paano kami nag-break ni Illy," sagot niya, na may halong lungkot at kalituhan, parang may kulang sa memorya niya na pilit niyang hinahanap.
"So ano ngayon ang nararamdaman mo sa kanya?" tanong ko, hindi dahil sa curiosity lang, kundi dahil gusto kong malaman kung nawala na rin ba sa kanya ang lahat ng emosyon na naipon noon.
Tumingin siya sa akin na parang walang alam, at kitang-kita ko ang pagka-confuse niya sa sarili, dahilan upang mapakunot ang noo ko.
"Mmmh, wala naman akong nararamdaman," sagot niya.
Hindi ko maiwasang ma-shock sa sinabi niya. Don't tell me... simula nung nagka-amnesia siya, pati ang feelings niya kay Illy nakalimutan na rin niya. Ang bigat ng realization na iyon, parang may kumakagat sa puso ko ng dahan-dahan.
"Well, it can't be helped," sabi ko, habang hinigop ang juice na binigay ni tita, sinisikap kontrolin ang damdamin ko, dahil kung ano man ang nararamdaman ko, hindi ko kayang i-express sa kanya ngayon. Hindi kasi nakabisita sa bahay nila noon, dahil sa biglaang pagdating ni Ria, at sa bawat alaala, palaging may halong lungkot at nostalgia.
"Tsk, kamusta naman kayo ng boyfriend mo?" tanong niya, parang casual lang, pero alam kong may curiosity rin sa tono niya.
"Mmh, ah, ayos lang naman, bakit mo natanong?" sagot ko, kahit alam kong simula nung nagka-amnesia si Nathan, nagbago ang dynamics namin, at may halong pangungulila sa kung paano siya dati.
BINABASA MO ANG
Obsessive Love Disorder 1
Romance(Completed) Aviana is a 14 year old girl, who live in japan. Nang dahil lamang sa divorce ng parents niya, kailangan niyang sumama sa mama niya sa pilipinas. Pagkatapos ng isang taon, uuwi na naman siya sa japan para makasama niya ang papa niya. But...
