IMAGO

15

Het was zondagochtend, iets over negen. De stad sliep half, maar mijn hoofd niet. De laatste tijd werd ik steeds vroeg wakker, alsof mijn lichaam vergeten was hoe uitslapen werkte. Vannacht was het niet eens mijn schuld: mijn moeder had gisteravond beloofd om rond elf uur thuis te zijn... en kwam niet. Dus deed ik wat elke bezorgde tiener doet: bellen, nog eens bellen, en dan nog vijf keer. Geen gehoor. Ongelooflijk. Pas rond middernacht kwam er een bericht binnen.

MamaLief: Sorrrry Mellie! Ik was de tijd helemaal vergeten! Ik ga zo vertrekken om naar huis te komen. Het spijt me dat je je zorgen hebt gemaakt. Binnen een uur ben ik thuis. Ga slapen, wacht niet op mij. Slaap lekker, lieve schat! XXX

Ze moet écht ophouden met dit soort berichten. Het past haar niet—al die uitroeptekens, kusjes en dat MamaLief. Het zou verboden moeten zijn voor volwassenen. Toch haalde het bericht wel een knoop uit mijn maag: ze was oké. Alleen... slapen lukte daarna nauwelijks. Een leeg huis voelt 's nachts groter en kouder dan overdag, en mijn hoofd vulde de stiltes met stomme gedachten. Flarden van die horrorfilm van gisteravond, het moment dat het monster achter de deur vandaan kwam—precies de deur die nu beneden in onze hal stond. Heel fijn.

De ochtend kabbelde saai voorbij. Zondagen zijn bij mij meestal niets meer dan te lange uren met te veel gedachten. Toen ik uiteindelijk uit bed rolde, prikte de zon door een spleet in het gordijn recht in mijn ogen. Ik gaapte, greep naar mijn telefoon en checkte mijn meldingen. Eén bericht van Jordan. Grote kans dat het weer onzin was—de jongen heeft een abonnement op flauwekul en unicorns.

Jordan: Mel, ik zie sterretjes! Ik voel me net een superheld! Hoe kan dat? Ook: enorme bult op m'n voorhoofd. Geen idee waardoor ;(*

Ik zuchtte, liet het ongelezen voelen en legde de telefoon weg. Eerst douchen. Een halve eeuw onder heet water later trok ik een comfortabele trainingsbroek en hoodie aan en daalde met luie stappen de trap af. Honger.

In de keuken was het stil. Geen moeder. Logisch—die lag vast nog in coma na haar "ik vergat de tijd"-avontuur. Dan maar zelf ontbijt. Ik klutste twee eieren, gooide ze met te veel boter in de pan en schoof roerei op mijn bord. De stilte prikte in mijn oren. Toen kraakte de trap en kwam mijn moeder binnen, fronsend alsof die tussen haar wenkbrauwen vastgeplakt zat.

"Goedemorgen," bromde ze met schorre stem.

"Goeiemorgen, mama," zei ik met een glimlach die ik zelf bijna niet herkende.

Ze plofte op een stoel, wreef met haar knokkels in haar ogen en tuurde naar me. "Sinds wanneer glimlach jij 's ochtends, Melissa?"

Ik trok een wenkbrauw op. "Hadden we dit gesprek niet al? En sinds wanneer frons jij bij het ontbijt?" Ik kon het niet laten om geamuseerd te klinken.

Ze keek dommig, rolde met haar ogen. "Mag een vrouw haar emoties niet tonen?"

Ik kuchte overdreven theatraal en mummelde tussen het hoesten door: "Dramaqueen."

Na een paar minuten maakte ik nog een portie roerei, dit keer voor haar. Ze at dankbaar twee happen en greep toen naar haar koffie. "Gisteravond was leuk... denk ik," zei ze. "Misschien iets te veel gedronken. Paracetamol zou een wonder zijn." Aan het eind rolde er een grom in haar stem.

Moeders, dacht ik, nam een slok van mijn aardbeienthee en probeerde niet te glimlachen.

"En hoe was jouw avond?" vroeg ze, nieuwsgierigheid flakkerde kort in haar ogen.

"Niet bijzonder," zuchtte ik. Toen herinnerde ik me de berichten van gisteravond. "Oh—Alex appte. Hij vroeg of ik vanmiddag langs kon komen om verder te werken aan de opdracht."