IMAGO

26

Met grote, wijd opengesperde ogen bleef ik naar de slaapkamerdeur staren, precies daar waar ik net de stem van mijn moeder had gehoord. Waarom moesten de Carters nu komen? Uitgerekend vandaag. Ik had geen zin in Ace' gezicht. De dag was al zwaar genoeg geweest; mijn hoofd was een rommelmarkt zonder kramen, alleen lawaai.

"Melissa! Sta niet als een zoutzak op de grond en gá je omkleden!" brulde mijn moeder vanuit de keuken. Soms zweer ik dat ze stiekem camera's in mijn kamer heeft geïnstalleerd, puur om me continu te controleren.

Met een frons die zich diep in mijn voorhoofd groef, liep ik de keuken binnen. De lucht hing vol met boter, ui en een vleugje knoflook; pannen zongen zacht op het fornuis. Mijn moeder stond gebogen over een ovenschaal, strak in de concentratie.

"Ma, mag ik één ding vragen?"

Ze draaide zich met een ruk om. "Melissa! Wat zei ik nou? Eigenwijze tienerdochter." Ze zuchtte hoorbaar. "Ga je omkleden. Als je nú de keuken niet verlaat, neem ik je iPod een week in beslag."

Mijn mond ging automatisch open, maar de blik die ze me toewierp — die waarschuwingsflits — deed me inslikken wat ik wilde zeggen. Ik zuchtte overdreven diep en droop af.

Ik had net drie treden genomen, toen haar stem weer door het huis sneed: "Oh nee! De kip, mijn smakelijke, geweldige kip!" Natuurlijk dramatisch, zoals altijd.

Een grote grijns sloop over mijn gezicht. "Karma!" riep ik terug, en ik sprintte naar mijn kamer. Geen zin om een boze moeder van dichtbij te bewonderen.

Mijn kamer was een slagveld. De kast stond open als een bek; shirts, broeken en verdwaalde sokken lagen als slachtoffers over de vloer. Ik had de hele kast leeggehaald in een nutteloze poging te bedenken wat ik aan moest doen. Het boeide míj niet — ik had met liefde een spijkerbroek aangetrokken met een losse, oude T-shirt van twee jaar geleden. Maar mijn moeder was de probleemmaker; bij haar betekent 'comfortabel' automatisch 'ongepast'.

Na een half uur vechten met gedachten, opties en het koorddansen over een berg kleren, gaf ik op. Ik greep een high-waist spijkerbroek die tot mijn enkels viel, en een losse, kobaltblauwe top die ik vorige week had gekocht — veilig, verzorgd, niet te veel gedoe.

In de badkamer nam ik een korte douche — water als speldenprikjes die mijn huid wakker tikten — en kleedde me om. Terug in mijn kamer keek ik naar de chaos. Ik gromde zacht en begon halfslachtig op te ruimen: kleding terug de kast in proppen telt ook als schoonmaken, vind ik.

Het bleef rommelig, maar niemand kwam hier om een hotelcheck te doen. Ik wilde net mijn iPod van het nachtkastje grissen toen de bel ging.

"Melissa! Doe de deur open! Ik ben bezig met de cake!" schreeuwde mijn moeder over de geur van vanille heen.

Ik liet een lange zucht ontsnappen en liep de trap af. De bel had dat dringende, irritante ritme dat ongeduld verklapt.

Ik opende de deur. Mr. en Mrs. Carter stonden er met twee warme glimlachen. "Melissa, ik ben zó blij je weer te zien," zei Olivia, haar stem zoet als honing. Ze boog naar voren en sloeg haar armen om me heen. Knuffels van haar zijn altijd een beetje onhandig — te lang, te vol — maar ik knuffelde terug. Dat deed ik altijd.

Ik groette Mr. Carter netjes en deed een stap opzij om ze binnen te laten. En toen zag ik hem. Ace. Handen diep in zijn broekzakken, blik laag, alsof de vloer interessanter was dan ik. Zwarte jeans, lichtblauw T-shirt met een bandnaam die erom smeekte serieus genomen te worden, en een vest nonchalant open.

"Hi," zei Ace, laag, die stem waar je hart drie millimeter van verschuift. Hij keek op. Zijn ogen vonden mijn ogen, diep en rustig als water zonder wind.