IMAGO

46

Alex P.O.V

Vrijdag 18 december, de datum brandde in mijn hoofd zoals een litteken dat nooit geneest.
De laatste dag op Lincoln High. De laatste dag dat ik deze gangen, deze stemmen, deze geuren nog zou meemaken. Voor de meesten was het de afsluiting van een hoofdstuk. Voor mij voelde het als het einde van een heel boek, eentje dat ik te vroeg moest dichtslaan.

Iedereen deed luchtig. Grapjes over kerstvakantie, plannen voor het nieuwe jaar, roddels over wie er met wie naar het winterbal zou gaan. Voor mij was er geen nieuwe bladzijde. Alleen een vlucht. Een ticket naar Zuid-Korea, naar een onbekend bestaan, ver weg van de chaos hier.

Mijn ouders hadden tot het laatste moment geprobeerd me tegen te houden. Ze hadden gepleit voor 'samen sterk blijven', alsof dat nog mogelijk was na alles wat er gebeurd was. Alsof ze konden doen alsof we nog een gezin waren.
Maar hoe blijf je een gezin als je zusje, Rosa, kapot is gemaakt? Niet alleen door de mannen die haar misbruikt hebben, maar ook door het zwijgen, de blindheid van mijn ouders.

Ik herinnerde me de eerste keer dat ik haar zag in de instelling. Haar ogen leeg, haar huid grauw, haar polsen verborgen onder lange mouwen. Ze had me niet aangekeken, alleen gehuild, en ik had daar gestaan met mijn handen machteloos in mijn zakken. Sindsdien had ik één belofte gemaakt: dat ik nooit meer machteloos zou toekijken. Maar om dat waar te maken moest ik weg. Weg van Lincoln, weg van het stempel dat op mijn voorhoofd stond.

Niemand wist het. Niemand behalve James en Ace.
James, omdat hij mijn broer in alles behalve bloed was. En Ace, omdat ik hem ooit vertrouwde met alles wat ik had. Maar Ace was de laatste maanden veranderd. Hij had zich afgesloten. Elke blik die ik hem gaf ketste af op een muur die ik niet meer kon doorbreken. Uiteindelijk had ik het opgegeven. Als hij onze vriendschap wilde laten doodbloeden, dan zou ik de laatste adem niet meer inblazen.

"Bro, waarom ben jij altijd zo traag?" James' stem sneed door mijn gedachten. Vanuit de woonkamer riep hij alsof hij me al uren stond op te wachten.
Met een zucht knoopte ik mijn blazer dicht. De stof voelde zwaar, alsof het me naar beneden trok. Ik pakte mijn sleutels, wierp nog een blik op de spiegel. Mijn gezicht straalde niets uit. Dat was beter zo.

Beneden zag ik James met mijn broer praten. Zijn wangen waren rood, te rood, en ik wist dat het niet door de kou kwam. Maar ik stelde geen vragen. Niet nu. Niet vandaag. Iedereen droeg zijn eigen geheimen, en ik had genoeg van de mijne.

"Kom op, loser," zei James lachend toen hij me zag.
Ik greep een slipper en gooide die naar hem. Het ding raakte zijn been. "Alex! Jij bent zo dood, dit was een gloednieuwe broek!"
Ik grijnsde, maar mijn hart lachte niet mee.

Ik vluchtte bijna naar mijn auto, alsof de koude decemberlucht me kon redden. Ik was vergeten de deur op slot te doen, en natuurlijk sprong James meteen in de passagiersstoel. Hij gaf me een harde mep op mijn bovenarm.
"Shit! James, dat doet pijn!"
"Je verdient het," zei hij met een brede glimlach.

De rit was gevuld met scheldwoorden en flauwe opmerkingen, een taal die alleen wij spraken. Het was onze manier van zeggen dat we elkaar nodig hadden. Toch voelde ik ergens dat hij iets achterhield.

"Ik moest eigenlijk Abigaïl ophalen," zei ik met rollende ogen. "Maar ach, ze heeft zelf een auto."
James lachte hard. "Tenminste dat jij een date hebt. Ik ben niet eens gevraagd."
Ik geloofde er niets van. Ik had met eigen ogen gezien hoe hij meisjes afwees. Aardige, mooie meisjes die hem vroegen en die hij zonder pardon liet staan. Waarom? Wat hield hij voor zich? Ik wist dat er iets was, maar ik dwong mezelf om te zwijgen. James vertelde dingen pas als hij er klaar voor was.

Voor ons doemde het schoolgebouw op, fonkelend in de winteravond. Lampen en muziek vulden de lucht. Het winterbal was al een uur bezig. We waren te laat. Maar misschien was dat precies zoals het moest zijn.