IMAGO

43

-Jordan POV-

Het einde van het jaar naderde met rasse schreden. Voor anderen betekende dat een periode van afronden, cijfers veiligstellen, vooruitblikken op de toekomst. Voor mij betekende het helemaal niets. Ik had letterlijk geen moer uitgevoerd. Geen huiswerk, geen projecten, geen examens waarvoor ik echt mijn best had gedaan. Mijn jaar bestond uit feesten, nachtenlang drinken, stiekem snuiven, de politie tot aan mijn nek voelen hijgen, en vooral: mezelf verliezen in de enige persoon die me enigszins bij elkaar wist te houden. Emma Gill. Mijn engel. Mijn enige lichtpunt.

Toch voelde zelfs dat licht zwakker de laatste tijd. Ik had vannacht nog een halve fles Jack Daniels naar binnen gegoten, lijnen cocaïne opgesnoven alsof het snoep was, maar de hoofdpijn die nu in mijn schedel bonkte, kwam niet van de drugs. Nee, het kwam van hier. Van thuis. Van dit huis dat nooit een thuis had kunnen zijn.

Elke dag dezelfde preek. Elke dag mijn moeder die met tranen in haar ogen rondloopt, alsof huilen een fulltime baan is. Elke dag mijn vader die met deuren smijt, zijn stem overslaand van woede. En als klap op de vuurpijl mijn zus, die doet alsof ze het brave meisje is, maar van wie ik de waarheid beter ken dan wie dan ook. Voor mijn ouders is ze de gouden dochter: hoge cijfers, altijd netjes op tijd, vlekkeloos rapport. Maar ik weet wat ze écht is. Een valse schijnheilige, een schoolhoer die zich achter gesloten deuren overgeeft aan jongens die later op het schoolplein stoer opscheppen over wat ze met haar hebben gedaan. Hoeveel gasten heeft ze al 'drooggezogen'? Ik durfde het niet te tellen. Als het maar geen van mijn vrienden waren. Niet dat het me eigenlijk nog iets kon schelen. Van mij part nam ze de directeur mee naar bed. Ze was toch al niets meer voor mij.

"Jordan! Zit je verdomme weer te roken in je kamer?" De stem van mijn moeder galmde door het huis. Schril. Breekbaar. Irritant.

Ik stak expres nog een trek op en blies de rook richting het plafond, alsof ik haar woorden zo de lucht in wilde laten verdwijnen. Zonder haar een blik te gunnen, liep ik haar voorbij, mijn handen diep in mijn zakken.

"Jordan, voor de laatste keer! Je hebt huisarrest, je gaat nergens heen!"

Dat was het moment dat iets in mij knapte. Mijn kaak verstrakte, mijn vuisten balden zich in mijn zakken. "En wie ben jij," beet ik haar toe, mijn stem trillend van woede, "om mij te vertellen wat ik wel en niet mag? Waar was je al die jaren, toen ik je nodig had? Waar was je toen vader weer eens vreemdging? Waar was je toen je dochter zich liet gebruiken door de halve school? Nu wil je ineens de 'bezorgde moeder' spelen? Fuck off."

De woorden verlieten mijn mond als messen.

Ik zag haar ogen zich vullen met tranen, haar lip trillen. Ze wilde iets zeggen, maar in plaats daarvan brak ze. Hevig snikkend zakte ze op de grond. Haar hele lichaam schokte.

En ik? Ik keek toe. Leeg. Kil. Geen sprankje medelijden. "Doe eens je ogen open, ma," gromde ik, "kijk om je heen. Het is niet alleen ik die slecht is. Deze familie is rot tot op het bot."

Ik kon mijn eigen stem bijna niet meer horen boven het gebonk van mijn hart. Een zus die zich verkoopt. Een vader die zijn lul niet in bedwang kan houden. Een moeder die zichzelf openhaalt op momenten dat niemand kijkt. En ik? Ik ben het product van dat alles. Een zoon met drank in zijn bloed en poeder in zijn neus. Het perfecte bewijs dat gebroken mensen geen kinderen zouden moeten opvoeden.

Ze lag daar op de vloer, in tranen, een hoopje ellende. Maar voor mij kon ze net zo goed al dood zijn. Ik voelde niets. Geen empathie, geen schuld, niets. Misschien omdat ik al te vaak getuige was geweest van hetzelfde toneelstuk. Misschien omdat ik al te vaak haar polsen had zien bloeden, verstopt onder lange mouwen. Ik wist allang dat ze zichzelf sneed. Ze was een depressieve vrouw die vastzat in een huwelijk zonder liefde. En ja, misschien verdiende ze beter. Maar dat beter kon ik haar niet geven.