IMAGO

9

Het was een prachtige zaterdagochtend. De zon scheen, licht stroomde mijn kamer binnen, vogeltjes floten vrolijk... een perfecte start van de dag.

Ja, mooi niet.
Het tegenovergestelde was waar. Het was ijskoud, alsof ik de nacht in een iglo had doorgebracht. De zon scheen inderdaad naar binnen, maar het enige wat dat deed was mij te vroeg wakker maken. En geen vrolijk vogelgezang, nee—mijn wekker. Die ik weer eens was vergeten uit te zetten. Zo begint géén geweldige zaterdag. Zucht.

Met tegenzin kroop ik uit bed. De kou viel als een klap over me heen en ik vervloekte mezelf dat ik was opgestaan. Op mijn nachtkastje pakte ik mijn telefoon. Meerdere berichten. Van Jordan. Natuurlijk.

Ik wilde ze negeren. Gisteren had ik hem nodig, en hij nam niet op. Nu moest hij maar even voelen hoe het is om genegeerd te worden. Toch kon ik de nieuwsgierigheid niet onderdrukken. Misschien was zijn unicorn eindelijk ontsnapt en had hij geen chocolademelk meer.

Jordan: Hey, Mel. Sorry dat ik niet kon opnemen. Er kwamen wat dingen tussen. Alles goed? Je klonk gefrustreerd. :/
Jordan: Mel, ben je boos op me? :(
Jordan: AAAAHW! Het spijt me, Mel. Ik bedoelde het niet zo. Vergeef me!
Jordan: Please, negeer me niet. Mel. Mel. Melissaaaa!!!
Jordan: Ouch... dit doet pijn. Je negeert me. Het doorboort mijn hart. Ik ga dood.
Jordan: IK GAAAA DOOD! MELISSAAAAA RED ME!! ... ahw, paarse lavA...
Jordan: R.I.P. Jordan de Geweldige. Oh Mel, één gunst: wil je elke dag mijn unicorn chocolademelk geven? Please.
Jordan: Mel... ik trek dit niet!
Jordan: Wacht. Ik ga je gewoon bellen. Slim hè? Vreugdedansje! :)
Jordan: Melissa, je negeert me hard! Ik heb je 4 keer gebeld. OMG, straks neemt een behaarde oude man op.
Jordan: Nope.
Jordan: Melissa... ik lig in mijn achtertuin. Twee meter onder de grond. Begraven. :(

Ik rolde met mijn ogen. Deze jongen was gestoord. Echt compleet gestoord. Maar tot mijn ergernis moest ik af en toe lachen. Hij maakte zich zorgen om niets, en toch voelde ik me een beetje schuldig.

Ik besloot hem te antwoorden. Voor hij écht zijn graf ging graven.

Melissa: Goedemorgen, Jordan. Waarom zoveel drama? Ik negeerde je niet, ik had gisteren gewoon geen zin in mijn telefoon. En ja, ik ben een beetje boos. Dus dat weet je bij deze. :)

Nog geen minuut later pingde mijn telefoon alweer.

Jordan: OMG, je leeft! Ik wilde je net opgeven voor Opsporing Verzocht! Ik wist dat je boos was, maar ik snap nog steeds niet waarom. Mel, kunnen we afspreken? Dan leg je het me uit, en trakteer ik je om mijn schuldgevoel te verzachten. Zeg alsjeblieft YAH! Oh en goeiemorgen, Melissaatje :D

Ik schudde mijn hoofd. Jordan was een regelrechte controlefreak. En van controlefreaks wist ik één ding: als je ze niet tegemoetkomt, worden ze erger. Mijn moeder was er een levend voorbeeld van.

Melissa: Oké. Wanneer en waar?

Hij reageerde sneller dan ik kon typen.

Jordan: Je zei geen YAH! Maar vooruit. Deze keer keur ik het goed.
Jordan: Park, 13:00. Bij school.

Melissa: COoL. 8)

Eindelijk kon ik mijn mobiel neerleggen.

Na een ontbijt met veel te veel vragen van mijn moeder (inclusief de gênante suggestie dat ik een vriendje zou hebben), was het bijna tijd. Ik trok een wit blouse aan, zwarte skinny jeans, mijn lange jas en legerboots. Misschien was ik écht een beetje emo.

Met de fiets deed ik er een halfuur over naar het park. Ik bond hem vast bij de ingang en keek om me heen. Groot park. Veel bomen. Geen Jordan. Oen.

Net toen ik wilde zuchten, trilde mijn telefoon.

Jordan: Mell, ik ben verdwaald. Ik sta bij een grote boom. Is dat genoeg info? Alles ziet er hier hetzelfde uit. Help. D:

Ik gaf mezelf een mentale facepalm. Hoe raakte ik in vredesnaam bevriend met dit mens?

Na wat bellen, zoeken en Tarzan-gillen door Jordan (ja, hij vertelde me trots dat hij schreeuwde als een aap omdat er een spin op hem zat), vond ik hem bij een open veld. Toen ik dichterbij kwam, rende hij op me af en omhelsde me stevig.

Ik verstijfde. Maar na een paar seconden knuffelde ik terug.

"Mel, je weet niet hoe blij ik ben dat ik je zie!" riep hij. Zijn bruine ogen fonkelden.

Ik rolde met mijn ogen, maar glimlachte toch. "Eens gelijk."

Hij knipoogde. "Ik wist dat je het ooit zou toegeven."

We gingen op een bankje zitten, graffiti overal. Voor we het wisten, liep er een klein meisje voorbij met haar moeder. Ze wees naar Jordan en zei luid: "Mama, dat is die jongen die gilde als een meisje!"

Jordan liep rood aan tot achter zijn oren. Ik lachte hardop. "Kom, Tarzan."

We zaten nog steeds, toen hij me plotseling serieus aankeek. "Mel, waarom was je boos op me? Vertel het me."

Ik probeerde weg te kijken. "Uhm, eigenlijk niets. Het is al voorbij."

Hij boog naar me toe. "Cut the bullshit, Mel."

Ik slikte. Zijn blik dwong me tot eerlijkheid. "Mijn moeder... ze heeft een nieuwe vriend. Denk ik. En ik kan hem niet uitstaan."

Jordan verstijfde. "Shit. Mel... ik had er voor je moeten zijn." Hij fronste, boos op zichzelf.

Ik haalde mijn schouders op. "Het is opgelost. Ik heb ijs gehaald."

Hij keek me een seconde verbaasd aan en schoot toen in de lach. "Dan trakteer ik jou nu op ijs. Afgesproken."

Samen liepen we naar de ijskraam.