IMAGO

18

Een feestje... Mijn eerste feestje... Uitgenodigd... Ik kon het nauwelijks bevatten. Hoe in hemelsnaam was ík uitgenodigd? Niemand mag me, niemand kijkt me überhaupt aan zonder een vieze blik, dus dit moest wel een vergissing zijn. Of erger nog: een grap. Een van die achterbakse streken van iemand die het leuk vond om me te kleineren.

En als ik dacht dat ik dat gevoel niet kon overtreffen, kwam mijn moeder met háár reactie. Serieus, die sloeg werkelijk álles.

Ik had met trillende handen besloten het haar te vertellen, in de hoop dat ze me zou verbieden om te gaan. Dat was mijn enige uitweg. Ik wilde helemaal niet tussen dronken pubers staan die hun verstand verliezen op veel te harde muziek. Ik wilde geen decorstuk zijn in de spot van mijn klasgenoten. Nee. Dus mijn plan was simpel: mama zou vast 'nee' zeggen, en ik was van de hook.

Ik liep de keuken binnen, mijn hart bonsde in mijn keel. Bij de deuropening bleef ik even staan. De geur van vanillecake kroop mijn neus binnen, warm en verleidelijk, en voor een paar seconden was ik even weg uit de realiteit. Het rook alsof de wereld ineens goed was, alsof alles om me heen tijdelijk geen belang had.

Maar natuurlijk trok de realiteit me weer terug.
'Wat?' vroeg ik verward, omdat ik me pas toen realiseerde dat mijn moeder iets had gezegd.

Ze draaide zich half om en keek me met een scheve blik aan. 'Ik vroeg waarom je zo dromerig keek,' zei ze, haar handen nog in het sop. Ze rolde met haar ogen alsof ze mijn afwezigheid maar al te goed kende.

Ik negeerde haar vraag, plofte aan tafel neer en liet mijn ogen op de cake vallen. Een perfecte cake, elk detail sprak van haar zorgvuldigheid: de gladde glazuurlaag, het patroon van vanillekruimels, zelfs de manier waarop het licht erop weerkaatste. Alles aan die cake was veiliger dan het gesprek dat ik eigenlijk moest voeren.

De stoel tegenover me schoof met een schrapend geluid naar achteren. Mijn moeder zakte neer en keek me met een blik aan die ik maar zelden van haar zag: serieus, bijna streng. Haar ogen boorden in de mijne.
'Melissa, wat is er?' Haar stem was zacht, maar de ernst klonk erdoorheen.

Ik slikte. Oh ja, dát. De reden waarom ik naar beneden was gekomen. Soms heb ik de gave om precies op de cruciale momenten een black-out te krijgen.

'Uhm,' begon ik stuntelend, 'ik heb een vraag... iets waarvoor ik... toestemming nodig heb.' Ik probeerde serieus te klinken, maar mijn stem kraakte.

'En die vraag is?' Haar toon klonk iets scherper, maar haar gezicht verraadde niets.

'Nou, het gaat erom dat... ik uitgenodigd ben voor een feestje. Aanstaande zaterdag. En ik weet dat je "nee" gaat zeggen, dus—'

'JAAAA!' schreeuwde mijn moeder, terwijl ze opsprong alsof ze de loterij had gewonnen. Haar stoel viel bijna om.

Ik verstijfde. Mijn ogen werden groot. Wat... wat? Had ze nou echt—

'Maar ma—' begon ik, maar ze onderbrak me alweer, luid gillend:
'Je eerste feestje! Dit is fantastisch! Geweldig!' Ze draaide rond alsof ze elk moment kon gaan dansen.

Ik staarde haar aan, sprakeloos. Ik had haar nog nooit zó hysterisch gezien. Dus dat was dat. Mijn plan was mislukt. Ze was zelfs enthousiaster dan Jordan.

Zaterdagmorgen. Ik lag in bed, maar slapen was onmogelijk. De zenuwen hielden me al uren wakker. Elk mogelijk scenario speelde zich in mijn hoofd af: ik die tegen een muur sta, ongemakkelijk kijkend terwijl anderen lachen; ik die struikelt op mijn hakken; ik die... nee, ik wilde er niet eens verder over nadenken.

Jordan daarentegen had blijkbaar energie voor tien. Mijn telefoon trilde non-stop van zijn berichten. Hij leek wel een wandelende wekker. "Niet vergeten! Trek iets leuks aan! Je moet mee!" Hij was enthousiast alsof hij de hoofdact van het feestje was.