IMAGO

23

Het is niet bepaald gemakkelijk om iemand te vermijden die koste wat kost met je wil praten. Zeker niet als diegene je net verraden heeft en jij de pijn nog als vuur in je borst voelt branden. Ik had hem hier totaal niet verwacht. Al helemaal niet op dit moment. Ik had zo'n plezierige dag met Jordan — een dag die bijna zorgeloos voelde — en dan komt híj alles verpesten.

Ik besloot hem te negeren. Dat werkte meestal; hij gaf het vaak snel op. Dus misschien zou het deze keer ook helpen.

Stap 1: hou je mond.
Stap 2: kijk weg, vermijd vooral die groene ogen.
Stap 3: doe ongeïnteresseerd.
Stap 4: laat zien wie de baas is in negeren.

Ik ademde diep in, zette mijn blik vast op de draaimolen voor me en liet mijn ogen rusten op de kleuren die voortdurend van tint veranderden. Zo moest het lijken alsof ik gefascineerd was door het dansen van de lampjes. Acteerwerk. Misschien had ik toch actrice moeten worden.

"Melissa..." hoorde ik Alex zuchten. Zijn stem was laag, diep, bijna smekend.

Ik gaf geen glimp van een reactie. Alleen de draaimolen kreeg mijn aandacht.

"Kunnen we erover praten..." fluisterde hij. Zijn stem was schor, zwaar, alsof de woorden moeite kostten.

Ik hield me zo stil dat het leek alsof hij tegen een muur sprak. En eerlijk? Dat was precies de bedoeling. Ik had geen zin in zeurende, schuldige tienerjongens.

Weer viel er een stilte. Minuten voelden als uren. Mijn gedachten dwaalden af: waar bleef Jordan met mijn suikerspin? De rij was niet eens lang. Hij had inmiddels terug moeten zijn.

"Alsjeblieft, Melissa..." zei Alex opnieuw, dit keer dringender. "Ik snap dat je boos bent. Maar stop met negeren, ik kan er echt niet tegen." Er zat frustratie in zijn stem, maar ook iets breekbaars, iets dat bijna klonk als... pijn.

Ik klemde mijn kaken op elkaar en hield me vast aan mijn plan. Hij zou wel opgeven. Vroeg of laat.

Toen hoorde ik hem grommen, zacht maar hoorbaar. Dat geluid trok me uit mijn façade. Mijn hoofd draaide zich instinctief naar hem.

Alex zat met gebogen hoofd, zijn handen tegen zijn voorhoofd gedrukt. Toen hief hij zijn gezicht op en keek me recht in de ogen. "Ik weet dat je me blijft negeren. Maar ik weet ook dat je me hoort." Zijn blik was intens. Ik verbrak het contact onmiddellijk en staarde naar de grond.

Hij haalde diep adem, een lange zucht die tussen ons in bleef hangen. "Wat je hebt gezien... dat was niet wat het lijkt."

Mijn hart sloeg over. Niet wat het lijkt? Mijn ogen hadden me echt niet bedrogen. Ik had het gezien: Abigaïl's lippen op de zijne, zijn armen om haar heen. Hoe dúrfde hij dit zo te draaien? "Kom niet met bullshit bij mij, Alex!" snauwde ik. Alle frustratie die ik had weggestopt, spatte naar boven als water dat door een scheur barst.

Ik kon het niet meer. Niet luisteren, niet hier blijven. Ik was nooit zo agressief geweest om iemand, maar Alex bracht dat in me naar boven. Met een ruk stond ik op en liep weg. Twee meter. Dat was alles wat ik haalde, want toen voelde ik zijn hand om mijn arm klemmen.

Het was alsof er elektriciteit door me heen schoot. Mijn onderbuik trok samen, alsof iemand me kietelde van binnenuit. Het was vreemd, verwarrend, en tegelijk warm. Het stukje huid waar hij me vasthield brandde, alsof zijn hand vuur was.

Ik draaide me naar hem om, scherp en snel. Onze ogen ontmoetten elkaar. Zijn ogen... dat felgroen, zo diep dat het leek alsof ik in een veld van lentegras stond. Ik probeerde me af te sluiten, niet te verdrinken in die kleur, maar het was onmogelijk. Mijn adem stokte.

We bleven elkaar aankijken, gevangen in een stilte die dikker en gevaarlijker werd met elke seconde.

"Melissa," zei hij zacht, bijna smekend. "Alles wat je zag... dat was Abigaïl. Ze speelde een spel. Ze wilde wraak op jou." Terwijl hij sprak, gleed zijn hand omhoog en raakte mijn wang aan. Zijn vingers waren warm, zacht, en mijn hart sloeg zo hard dat ik het voelde bonzen in mijn keel. Mijn maag draaide rare rondjes. Het werd heet onder mijn huid, alsof ik van binnenuit gloeide.