IMAGO

19

Eerst raakte ík Jordan kwijt. Of beter gezegd: Jordan raakte míj kwijt. En alsof dat al niet erg genoeg was, stond ik nu alleen, omringd door een zee van pubers die elkaars gezichten verslonden alsof het een survivalmaaltijd was. Overal zag ik halfslachtige kusjes, mensen die bijna elkaars lippen afbeten, en dronken lichamen die tegen elkaar aan schuurden. Het was walgelijk. Ik voelde mijn maag langzaam protesteren.

En toen—alsof mijn avond nog niet ellendig genoeg was—begon iemand irritant op mijn schouder te tikken. Eén keer. Twee keer. Drie keer. Alsof ik een kind was dat geroepen moest worden. Mijn irritatie borrelde omhoog. Serieus? Zie je niet dat ik iemand zoek? Zie je niet dat ik bezig ben?

Met een ruk draaide ik me om, klaar om een tirade af te steken tegen de idioot die dacht dat dit grappig was.

En daar stond hij. Alex. Breed glimlachend, alsof dit alles een groot toneelstuk was waar hij de hoofdrol in speelde. Ik had hem niet hier verwacht, maar ja—wie probeerde ik eigenlijk voor de gek te houden? Dit leek wel het feest van de juniors, dus natuurlijk was hij er. En volgens de roddels was Alex een regelrechte feestbeest.

Hij keek me een paar seconden zwijgend aan, die mysterieuze grijns geen moment verdwijnend. Toen boog hij zich naar voren zodat ik hem kon verstaan ondanks de dreunende muziek.
'Wat doe jij hier, Melissa?' riep hij boven het lawaai uit.

Ik trok mijn wenkbrauw op, leunde naar hem toe en antwoordde: 'Zeggen we tegenwoordig geen "hallo" meer? En ik ben hier alleen maar omdat ik geforceerd ben door Jordan,' voegde ik eraan toe, met een overdreven oogrol.

'Oh, en trouwens,' riep ik erachteraan, 'weet jij waar die oen is?'

Alex schudde zijn hoofd, nog steeds met die glimlach op zijn gezicht. 'Ik zag hem tien minuten geleden nog, maar nu niet meer,' brulde hij terug.

Ik voelde mijn woede weer omhoog komen. Fantastisch. Hier was ik dan, tegen mijn zin, gedwongen op dit feest. En degene die me hierheen sleepte, liet me vervolgens gewoon in de steek. Wat moest ik in vredesnaam doen? Ik had geen vervoer naar huis, en rondhangen tussen deze mensen voelde als een strafkamp.

Alex grijnsde breder. 'Nou, dat betekent dat je voorlopig met míj opgescheept zit.'

Alsof ik daar gelukkig van werd.

We bleven nog een paar minuten naast de dansvloer staan. Ik keek rond en vroeg me af waarom mensen dit leuk vonden. Het stonk naar alcohol en zweet, de muziek dreunde door mijn ribbenkast, en overal lagen kansen voor gênante of gevaarlijke fouten die je de volgende dag spijt zou bezorgen. Voor mij klonk het allesbehalve ideaal.

'Alex, kun je me ergens naartoe brengen waar het minder luidruchtig is?' schreeuwde ik. Mijn keel begon al schor aan te voelen.

Hij knikte, pakte mijn hand en leidde me weg. Blijkbaar kende hij het huis beter dan ik—wat logisch was, ik was hier al jaren niet meer geweest.

We kwamen uit in de achtertuin. Het was groter dan ik me herinnerde, en ondanks het gedreun van de muziek uit het huis hing hier een soort rust. Er liepen een paar halfnaakte dronken pubers rond die luidruchtig heen en weer renden, maar verder was het leeg.

Alex en ik gingen zitten onder een enorme boom. De lucht was fris, koel, en ik haalde opgelucht adem. Voor het eerst die avond voelde ik mijn hartslag een beetje zakken. Toch bleef er iets knagen: Jordan. Waar was die sukkel? Er moest iets gebeurd zijn, anders zou hij me nooit zo lang alleen laten.

De stilte werd pas na enkele minuten doorbroken. 'Melissa, mag ik je iets vragen?' Alex' stem was laag, bijna aarzelend.

Ik draaide mijn hoofd naar hem toe. Hij zat al naar me te kijken, zijn blik intens, alsof hij mijn gedachten probeerde te lezen.
'Jah...?'