IMAGO

12

GYM. Het klinkt in mijn oren alsof het een droomvak is—lekker rennen, achter een bal aan hollen, de dag sportief afsluiten.
Nee. Wie houd ik voor de gek? Gym is allesbehalve zalig. Soms is het best leuk, maar meestal wordt het verpest door de verkeerde mensen. En die verkeerde mensen zitten toevallig ook in mijn klas. Vooral de trutjes in te strakke shorts en veel te kleine shirtjes. Joy.

De meidenkleedkamer zat al vol toen ik binnenkwam. Voor het eerst was ik blijkbaar niet te laat. Alle ogen draaiden tegelijk mijn kant op, een muur van arrogante blikken en gefronste wenkbrauwen. Alsof ik een misdaad had begaan door gewoon binnen te stappen.
Ik negeerde ze. Zoals altijd. Zocht een lege plek, ritste mijn tas open en haalde mijn gymspullen eruit. Shirt uit, wit T-shirt van school aan. Klaar.

Het geroezemoes in de ruimte ging gewoon door. Meiden die fluisterend roddelden—waarschijnlijk over mij. Anderen gierden om een grap die vast nergens op sloeg. Hun gelach klonk als een roedel hyena's. Zes hyena's, om precies te zijn. Zucht.

Voetstappen naderden. Ik boog me over mijn veters toen een stem achter me klonk.
"Zo, Nerd. Ik heb gehoord dat je eindelijk vrienden hebt gemaakt." Haar toon droop van nep-medelijden. "Echt sneu."
Gelach steeg op uit de kleedkamer.

Ik keek op, recht in haar ogen, en schonk haar mijn beruchte vuile blik. Ze grijnsde alleen maar breder.
"Je bent wel stil, Nerd," ging ze verder. "Wees niet naïef, die vrienden van je gebruiken je gewoon. Vooral Jordan. Hij speelt een spelletje met je." Er flitste iets in haar ogen—was dat... jaloezie?

Ik grijnsde terug, trok mijn vest van de kapstok en slingerde het nonchalant over mijn arm.
"Luister, naamloos meisje. Ik weet niet eens hoe je heet. Weet je hoe sneu dat is? En al helemaal: jij hebt nul recht om over mijn vrienden te praten." Mijn stem klonk kalm, maar de glimlach die ik erbij zette was zo nep als plastic.

De kleedkamer verstilde. Ik zag hoe haar gezicht rood kleurde, haar ogen groot en boos. Ik schonk haar nog één keer mijn beste neppe glimlach en liep langs haar heen, alsof ze lucht was.

In de gymzaal stonden de jongens al bij coach Oscar. Ik was de eerste van de meiden.
"Hale! Waar blijven de anderen?" bulderde hij.
"Ze komen eraan," riep ik terug. "Ze rapen hun kinnen nog van de grond."
Hij negeerde me. Natuurlijk. Ass.

Tien minuten later waren we compleet. Coach Oscar trakteerde ons op een preek over op tijd komen. Tien minuten verspild. Daarna trok hij een basketbal uit de kast en hield die omhoog alsof het een schat was.
"Wat heb ik hier?"
Iemand riep: "Basketbal!"
Ik rolde mijn ogen. Was dit kleuterklas of wat?

We moesten in tweetallen spelen: wie scoorde, ging door. Wie verloor, was eruit. Partners waren degene naast je. Alleen... ik zat niet op de bank, ik stond tegen de muur.
"Hale, jij met Austin!" brulde hij.

Met lood in mijn schoenen liep ik naar Austin. Hij gromde toen ik ging zitten.
"Ook goedemiddag," zuchtte ik.
"Houd gewoon je mond, Nerd," snauwde hij.

Prima. Whatever.

Het potje werd een ramp. Austin paste nooit naar me over, dus natuurlijk verloren we keihard. Eigen schuld.

Na de les kleedde ik me weer om. Ik voelde ogen in mijn rug branden. Waarschijnlijk het meisje van eerder. Nog steeds boos omdat ik haar voor iedereen had afgebrand? Ach, wen er maar aan. Leven is hard.

Ik smeet mijn boeken in mijn kluisje en liep richting de parkeerplaats. Daar hoorde ik Alex nog in mijn hoofd: "Na school, bij mijn auto." Fijn. Alsof ik daarop zat te wachten. Waarom had ik eigenlijk ja gezegd? O ja, ik had helemaal geen keus.

De parkeerplaats leek oneindig. Rijen auto's, en ik bleef maar dezelfde zwarte Seat tegenkomen. Na de derde ronde wilde ik het opgeven. Tot ik getoeter hoorde. Vier meter verderop stond een rode BMW. Natuurlijk.

"Nerd, stap in!" riep Alex.

Ik rolde met mijn ogen, maar liep naar de auto. Gordel om, tas op schoot. Hij scheurde de parkeerplaats af en zette zijn muziek op standje oorverdovend. Na drie minuten bonkte mijn hoofd. Ik draaide de volume zachter.

"Hey! Dat kan je niet zomaar doen!" Alex gooide het weer omhoog.
Ik draaide hem weer omlaag.
"Serieus, Nerd? Ga je dit de hele rit doen?" Hij klonk geïrriteerd, maar er lag een grijns op zijn gezicht.

Toen hij bij een stoplicht stil stond, draaide hij zich naar me toe. "Mijn auto, mijn regels." Maar de muziek bleef deze keer op een normale stand. Ha. Hij heeft tóch een hart.

We stopten voor een groot wit huis in een nette wijk. Ik stapte uit, trok mijn schoenen uit bij de deur en volgde Alex ongemakkelijk naar binnen.

In de woonkamer zat een jongen van onze leeftijd—Peter, zijn broer.
"Sinds wanneer studeer je met een meisje?" vroeg hij met een grijns. Zijn ogen bleven net iets te lang op mij hangen. Ongemakkelijk.
"Peter, verdwijn," gromde Alex.

Voordat het uit de hand liep, verscheen Mrs. White, zakelijk gekleed, blond haar, groene ogen. "En wie hebben we hier?" Ze keek niet naar mij, maar naar Alex, met een opgetrokken wenkbrauw.

"Ma, dit is Melissa Hale. Mijn biologiepartner." Hij rolde bijna met zijn ogen. "We moeten onze opdracht maken."

Voor ik het wist pakte hij mijn hand en trok me mee naar boven. Mrs. White riep hem nog na: "Hou de deur open!" Alex facepalmde. Zie je wel, Jordan. Ik ben niet de enige.

Zijn kamer verraste me. Donkerblauwe muren, een gigantische tv, stapels games en films. Maar ook... boeken. Rijen vol.
"Lees je?" floepte ik eruit.
"Ja. Probleem mee?"
"Nee, had ik alleen niet verwacht," gaf ik toe.
"En ik had niet verwacht dat je zo'n zeikerd was. Gaan we beginnen?"

En dus begonnen we. Studeren bij Alex White. Wie had dat ooit gedacht?

Tegen vijven moest ik naar huis. Mrs. White wilde me nog houden voor het avondeten, maar ik wist dat mijn moeder me zou vermoorden van ongerustheid. Dus kreeg ik een lift terug.

Onderweg zei Alex achteloos: "Grappig, wist niet dat jij in dezelfde buurt woont als Ace."
Ik veinsde onwetendheid. "Oh? Wist ik ook niet."
Leugen. Ik wist het maar al te goed. Ace en ik hadden een deal om onze band geheim te houden. Zijn 'imago' moest intact blijven.

Voor mijn huis parkeerde hij. "Tot ziens, Melissa."
Ik glimlachte flauwtjes, stapte uit en ging naar binnen.

Het avondeten was een marteling. Mijn moeder knipoogde, wiebelde met haar wenkbrauwen en vroeg doodleuk of 'de vriend' (inclusief konijnenoren) niet eens mee mocht eten. Dramaqueen.

Later, in mijn kamer, probeerde ik Jordan te bellen. Geen reactie. Nog een keer. Weer niks.
Onrust kroop langzaam onder mijn huid. Uiteindelijk stuurde ik een bericht:

Melissa: Hey Jordan, ik heb je een paar keer gebeld maar je nam niet op. Gaat alles wel goed?

Het bleef stil. Minuten werden uren. Tegen middernacht lag ik nog wakker met mijn telefoon in mijn hand. Geen antwoord.
Met een knoop in mijn maag viel ik eindelijk in slaap.