IMAGO

17

De hele dag had ik vlinders in mijn maag die niet wilden luisteren. Vandaag zou ik uit eten gaan met mijn vader. Maandenlang had ik hem niet gezien; op mijn verjaardag was hij er niet eens. Wat voor vader ben je dan? Het voelde alsof ik een toneelstuk in moest zonder het script te kennen.

Jordan en ik liepen naar onze laatste les. Scheikunde bij mr. Arden. Als er één ding is waar ik geen zin in had, dan was het een practicum—al helemaal niet samen met Jordan. Statistisch gezien zou er iets ontploffen, lekken of spontaan van kleur veranderen. En ik kende de statistiek: Jordan was de variabele.

"Ik heb zó veel zin in een practicum," zei hij naast me, vuist in de lucht alsof hij zojuist een wereldrecord had verbroken.

Ik schudde mijn hoofd. "Nou, ik niet."

We doken het lokaal in en kozen een plek vooraan—brave leerlingen cosplay. Gelukkig wel bij het raam, zodat ik in uiterste nood het verkeer kon bestuderen. Alles beter dan brandende vloeistoffen.

"Mel," fluisterde Jordan, "waarom was je vandaag zo afwezig?" Hij keek me serieus aan, zijn wenkbrauw hoog, zijn stem ongewoon zacht.

Is het zó zichtbaar? Ik wendde mijn blik af naar buiten, waar een vrachtwagen loom voorbijrolde.

"Blijf je de hele tijd naar buiten kijken," ging hij verder, "of ga je mijn vraag beantwoorden?"

Ik haalde diep adem en draaide terug. "Het is mijn vader," zei ik. "Hij is in de stad."

Jordan's ogen verzachtten. "Wat heeft hij gedaan?"

"Mijn ouders zijn gescheiden," zei ik, en de woorden klonken ineens weer vers. "Sindsdien... is het contact met hem niet geweldig. En nu wil hij afspreken." Ik verbrak het oogcontact, liet mijn blik opnieuw in de straat verdwijnen.

We zwegen. Klasgenoten druppelden binnen, tassen schuifelden, stoelen schraapten. Jordan kuchte uiteindelijk ongemakkelijk. "Dus, hoe is het weer?"

Ik grinnikte ondanks mezelf. "Fantastisch."

"Zo, klas," riep mr. Arden opgewekt, "practicum vandaag!" Hij deelde veiligheden uit alsof het confetti was. Jasjes aan, brillen op; vervolgens volgde de waarschuwing: bunsenbranders, zuren, vooral niet morrelen op je huid, zoutzuur op het einde. Het klonk zwaar en professioneel. Ik keek naar Jordan en vroeg me af of 'professioneel' en 'Jordan' ooit in dezelfde zin hadden gepast.

We trokken onze labjassen aan en schoven de veiligheidsbrillen op. Jordan knielde voor de brander alsof hij een ceremonie ging uitvoeren. "Laat mij dit doen," zei hij, borst vooruit. "Dit is een mannenklus."

"Jordan," zei ik met hoorbare nervositeit, "je doet het niet goed. Laat mij—"

"Psst. Bijna aan. Alleen nog gas," zei hij zelfverzekerd.

Ik deed een stap terug. Toen nog een. "Lucifers," commandeerde hij, en er zat iets paniekerigs in zijn vlugge toon.

"Jezus, rustig." Ik gaf hem de doos, en nam nog twee passen afstand voor het geval hij het lokaal per ongeluk in een vuurbal veranderde.

Hij streek een lucifer aan, hield hem alsof hij een tijdbom zou ontmantelen, en bracht het vlammetje naar de brander. Niets. Hij blies het uit, pakte er nog één. Weer niets. Zijn kaak spande. "Waarom gaat het niet aan!" brieste hij.

"Ik dacht dat mr. McCall de mannenklus wel aan kon," zei ik met een grijns. "Aangezien jij de man bent..."

Hij gromde, nam een derde lucifer, en—precies op dat moment klonk mr. Arden: "Klas, ik zet nu het gas aan. Vanaf nu kunnen de branders worden aangestoken."

Jordan's gezicht was onbetaalbaar. Hij sloeg met theatrale wanhoop de luciferdoos open. "Wat ís dit ding? Ik heb al vijf pogingen gedaan!"

Ik liep lachend naar hem toe en nam de lucifers over. "Sukkel, de gaskraan stond dicht." Ik draaide de kraan open, streek een lucifer aan en hield die bij de brander. Een keurige gele pauzevlam sprong op.