IMAGO

51

Hoofdstuk 51

*** ACE POV ***

Ik weet niet wat me bezielde. Eén moment stond ze daar voor me, met die typische blik die ik nooit helemaal kan plaatsen, en het volgende moment boog ik naar haar toe alsof mijn lijf vanzelf besloot dat het genoeg was. Ik dacht niet na. Echt niet. Het was niet gepland. Niet zoals ik het voor me zag. Het gebeurde gewoon. Alsof alles wat ik al jaren heb opgekropt eruit moest, via die ene domme actie.

Ik kuste haar.
Gewoon.
Zomaar.

Niet op een romantische manier, niet op een "mag ik je kussen"-manier, maar op de manier waarop idioten dingen doen zonder erbij na te denken. Mijn lippen raakten de hare, en meteen voelde het alsof mijn hele lijf in de fik stond. Niet van angst, maar van... euforie? Ik weet niet eens hoe ik het moet omschrijven. Haar lippen voelden zacht, warm, en ik dacht maar één ding: dit is echt. Ze is echt. Wij... dit is echt.

Maar natuurlijk ging het allemaal veel te snel voorbij.

Ze bewoog niet. Ze trok zich niet terug, maar ze kuste ook niet terug. Er was geen respons. Geen hand op m'n borst om me weg te duwen, maar ook geen trek in meer. Het was alsof ik een grens overstak en zij ergens bleef staan, aan de andere kant. De kus was kort, misschien maar een paar seconden, maar voor mij voelde het als een eeuwigheid waarin alles stilviel. En toen het voorbij was, stond ik daar. Stil. Met kloppend hart en brandende wangen, hopend dat ik geen fout had gemaakt. Wetend dat ik dat wel had.

Haar blik veranderde niet meteen. Ze keek me aan zoals ze altijd keek als ze iets probeerde te begrijpen. Haar wangen waren lichtroze, haar ogen bleven moeilijk te lezen. Alsof ze twijfelde of ze moest schreeuwen of weglopen. En toen zei ze het.

"Waarom deed jij dat?"

Zacht. Haast breekbaar. Niet verwijtend, niet boos, gewoon... in de war. En ik wist op dat moment dat ik iets kapotgemaakt had wat misschien nooit meer te lijmen viel.

Ik kon niks zeggen.
Mijn mond zat vol woorden die vastgeklemd zaten achter mijn tanden. Alles wat ik ooit wilde zeggen, alles wat ik had voorbereid in mijn hoofd, bleef daar. Onuitgesproken. Ik wilde haar vertellen dat ik al jaren op dit moment wacht. Dat ik er honderd keer over had gefantaseerd — over hoe ik haar zou kussen, op een beter moment, met de juiste woorden ervoor en een veilige plek ervoor. Niet op deze manier. Niet met dit gevoel van spijt er meteen achteraan.

Maar ik zei niets.
Mijn adem stokte, mijn hart sloeg in m'n keel, en ik stond daar als een idioot te staren naar het meisje waar ik al zo lang gek op ben. Het meisje dat ik zo vaak heb gekwetst, vernederd, uitgelachen — alles om mijn eigen status hoog te houden. Melissa. Het enige meisje dat mij ooit écht heeft gezien, nog vóór ik de jongen werd die alles deed om 'bovenaan' te staan. Ik wilde haar zeggen dat ik het haat dat ik haar ooit pijn heb gedaan. Dat ik spijt heb. Zoveel spijt dat ik mezelf niet meer in de spiegel aan kan kijken. Ook al wist zij dat alles een act was, wil haar duidelijk maken dat de act ik altijd van haar hield en nog van haar hou.

Maar wat eruit kwam?
De meest achterlijke, bezitterige, egoïstische zin die ik ooit heb uitgesproken:

"Omdat jij van mij bent."

Ik haatte mezelf meteen. Serieus. Ik voelde hoe alles in haar verstijfde. Hoe ze die zin hoorde en niet wist wat ze ermee aan moest. En ik wist: dit is niet hoe ik haar voor me wilde winnen. Dit is niet hoe ik haar liefde wilde verdienen. Maar ik had geen controle meer. Alles in mij brulde om haar. Om iets terug te krijgen. Om haar blik, haar stem, haar aanwezigheid. En ik wist gewoon niet meer hoe ik het goed moest doen.

Ze zei niks terug.
Ze keek me aan, lang. En toen liep ze weg.

Niet rennend. Niet dramatisch. Gewoon... rustig. Alsof ze nog steeds probeerde te begrijpen wat er net was gebeurd. En ik bleef achter, met kloppend hart, zwetende handpalmen, en een schuldgevoel dat zwaarder woog dan ooit.