IMAGO

4

We liepen net de gymzaal uit. Naast de gymzaal ligt een groot veld voor American football, en daarachter nog een voetbalveld. Om bij de schooldeuren te komen moet je erlangs. Jordan en ik volgden het pad langs de rand van het gras, terwijl er een groep jongens fanatiek voetbalde. Hun stemmen en gelach klonken luid in de ochtendlucht.

"Zo," zei Jordan, terwijl hij nieuwsgierig om zich heen keek. "Deze school is behoorlijk sportief. Ze hebben een zwembad, een rugbyveld, én nog een voetbalveld." Zijn ogen scanden de omgeving alsof hij iets zocht dat hij maar niet kon vinden.

"Ja, de school heeft er flink in geïnvesteerd," antwoordde ik droog. Het kon me eerlijk gezegd niet minder boeien.

"Als we het toch over sport hebben," vervolgde ik, "zat je op je vorige school ergens bij? Basketbal? Honkbal?"

Jordan vertraagde zijn pas. Hij keek ineens wat bleek, alsof de vraag hem misselijk maakte. "Ja," zei hij zacht.

Ik keek hem vragend aan. Sinds wanneer was Jordan zo kortaf? Die vrolijke, plagerige jongen die ik tot nu toe had gezien, leek ineens een stuk stiller. "En welke sport was dat dan?" vroeg ik voorzichtig.

Hij dwong zichzelf tot een glimlach, maar het leek allesbehalve echt. "Basketbal. Maar ik ben snel gestopt."

"Waarom gestopt?" Ik probeerde luchtig te klinken, maar mijn nieuwsgierigheid was oprecht. Ik glimlachte bemoedigend naar hem.

Zijn nepglimlach verdween. Hij keek me recht in de ogen. "Omdat ik niet bepaald de beste speler was."

Ik hield zijn blik vast, en tot mijn eigen verbazing glimlachte ik terug. "Dat geloof ik niet. Je bent lang genoeg — wat me trouwens mateloos irriteert, voor de duidelijkheid. Je zou je hier prima kunnen inschrijven bij het team. Je hebt het veld in de gymzaal zelf gezien, toch?"

Hij wendde zijn blik af en schudde zijn hoofd. "Ik zal erover nadenken," mompelde hij.

Hij keek vluchtig naar zijn horloge. "Weet je hoe laat de eerste bel gaat? Het is bijna kwart voor negen."

Voor ik antwoord gaf, greep ik zijn pols vast om zelf te kijken. Mijn ogen schoten wijd open. "Crap! Het is bijna tijd. Ik moet helemaal naar de derde verdieping van het andere gebouw."

Jordan grijnsde breed toen hij mijn paniek zag. "Rustig, Mel. We hebben nog tien minuten. Chill."

Hij lachte. Hardop. En dat irriteerde me nóg meer. Ik trok aan zijn mouw om hem vooruit te sleuren. "Kom op, we hebben geen tijd."

Hij lachte alleen maar harder. Pas toen we het einde van het voetbalveld naderden, verstijfde ik. Het gevoel kroop langzaam mijn rug op: ogen die me volgden, brandend in mijn nek. Ik kende dat gevoel maar al te goed.

Ik draaide me om. En daar waren ze. Twee ijsblauwe ogen die zich vastzetten op de mijne. Ace Carter.

Mijn hart sloeg over. Natuurlijk. Wie anders. Zijn blik was woedend, gefrustreerd, alsof ik persoonlijk verantwoordelijk was voor alles wat fout liep in zijn leven. We bleven elkaar aankijken. Een duel zonder woorden.

"Naar wie zit je te staren?" Jordans stem brak het moment. Ik liet zijn mouw los en draaide mijn hoofd weg. "Niemand bijzonders." Mijn stem klonk nonchalant, maar mijn hart bonsde in mijn keel.

Jordan keek om zich heen, zijn ogen bleven hangen bij Ace. Toen keek hij weer naar mij. "Niemand bijzonders? Waarom kijkt hij dan alsof hij je wil vermoorden?"

Ik draaide mijn hoofd opnieuw. Ace keek nog steeds. Maar deze keer begon hij onze kant op te lopen. Mijn adem stokte. Paniek sloeg toe.

"Jordan... kunnen we alsjeblieft naar de les gaan? Ik wil niet op de eerste week al nablijven." Mijn stem trilde nauwelijks hoorbaar, maar Jordan zag het in mijn ogen.

Hij wilde iets zeggen, maar ik greep zijn hand en trok hem mee. Zonder nadenken renden we samen richting de schooldeuren.

Biologie.
Mijn minst favoriete vak, en vandaag was dat geen uitzondering. Mrs. Glenn trapte het jaar meteen af met droge theorie. Welke docent doet dat nou? Haar stem droeg door het lokaal terwijl ze iets zei over sleutelbenen en spijsvertering. Ik zat in mijn vaste positie, helemaal in de hoek bij het raam. Perfecte plek om niet op te letten. De lucht buiten was duizend keer interessanter dan de menselijke anatomie.

Mrs. Glenn was ook nog eens het ideale slachtoffer voor de grapjassen van de klas. En geloof me, deze klas had er genoeg. Nog een reden om dit uur uit mijn geheugen te wissen.

Toen de bel eindelijk ging, voelde het alsof mijn ziel terug mijn lichaam in kroop. Ik pakte mijn tas en liep naar de tweede verdieping. Aardrijkskunde. Een ander lokaal, dezelfde sleur.

Toen ik de deur opendeed, viel mijn blik meteen op Jordan. Hij zat al binnen, op zijn gemak. Ik kon een grijns niet onderdrukken en liep recht naar hem toe. Zonder te aarzelen schoof ik naast hem.

Hij keek me aan, zijn mondhoeken krulden omhoog.

"Zo, hoe was je eerste les? Heb je al vrienden gemaakt?" vroeg ik luchtig, terwijl steeds meer leerlingen binnenkwamen en een plek zochten.

Jordan trok een dramatisch gezicht. "Het was zó saai. Vooral in je eentje. En nee, geen vrienden. Nou ja, er was een meisje... Annie, geloof ik. Ze deed aardig."

Ik barstte in lachen uit. "Doe niet zo dramatisch. Je hebt tenminste iemand die je mag!"

Mijn stem klonk harder dan bedoeld. Een paar klasgenoten draaiden zich om en keken me verbaasd aan. Niet omdat ik lachte, vermoed ik, maar omdat ik überhaupt met iemand praatte. Laat ze maar staren. Sukkels.

Mijn ogen gleden richting de deur. Daar stond hij. Ace. Zijn blik was duister, gefixeerd. Maar deze keer niet op mij. Op Jordan.

"Wat bedoel je, niemand mag je?!" gromde Ace. Zijn stem trilde van woede. Hij sloeg zijn hand hard op Jordans tafel. Het geluid daverde door het lokaal.

Het was alsof iemand de lucht uit de kamer trok. Gesprekken vielen stil. Alle ogen waren op ons gericht.

Ik voelde mijn maag samentrekken. Dit is precies waarom ik geen vrienden moet maken.

Ace boog zich iets naar me toe. Zijn ogen priemden in de mijne.

"En wie de fuck is hij?" bromde hij.

De stilte was oorverdovend. Je had een speld kunnen horen vallen.