IMAGO

35

Mijn ogen sperden zich wijd open toen twee warme lippen zich onverwacht op de mijne drukten. Het was alsof mijn hele lichaam bevroor. Mijn adem stokte, mijn hart leek stil te vallen, en een tinteling schoot als bliksem door mijn huid. Alles in me schreeuwde dat ik moest reageren—duwen, wegrennen, iets zeggen—maar ik kon niet bewegen. Ik was een standbeeld dat enkel de schok kon voelen.

Seconden vloeiden voorbij alsof het minuten waren. Mijn verstand wilde de kus beëindigen, maar mijn spieren weigerden mee te werken. Ik voelde alleen de zachte druk van zijn lippen, warm en vreemd vertrouwd, alsof ze mijn eigen wil overstegen.

Toen trok hij zich plotseling terug. De kou van de avond kroop tussen ons in, en ik hapte naar adem alsof ik al die tijd mijn longen had ingehouden. Mijn ogen bleven groot terwijl ik hem aanstaarde.

'W... waarom deed je d-dat?' Mijn stem trilde, mijn woorden kwamen in haperingen naar buiten.

Hij gaf me geen antwoord. Zijn blik was leeg, afstandelijk, alsof hij zelf niet wist waarom hij het had gedaan. Mijn wangen gloeiden, niet alleen van de schaamte maar ook van de nasleep van die aanraking. Ik kon nog steeds de tinteling voelen waar zijn lippen de mijne hadden geraakt.

Zijn groene ogen, normaal zo helder en sprankelend, waren nu donker. Het leek alsof ze een geheim probeerden te onthullen, een boodschap die ik maar niet kon ontcijferen. Ik wilde zijn naam uitspreken, hem terugroepen naar mij.

'A... Al—' begon ik, maar ik kwam niet verder.

Zijn voorhoofd trok diep in een frons. Hij zette een stap achteruit, alsof de afstand tussen ons zijn enige redding was.

'W... waaro—' probeerde ik nog, maar hij liet me niet uitpraten.

'Ik wilde het alleen afmaken,' zei hij kil, zijn stem zo vlak dat het door mijn borst sneed. Geen emotie, geen warmte, alleen koude finaliteit.

Zijn ogen weken van de mijne alsof hij de confrontatie niet langer aankon. Zonder nog een woord draaide hij zich om en liep weg. Zijn silhouet loste langzaam op in de schemering, elke stap voelde als een verwijdering uit mijn wereld.

Ik bleef achter, roerloos, mijn ogen volgden zijn gestalte totdat hij volledig verdwenen was. Pas toen het donker de laatste contouren opslokte, drong de werkelijkheid tot me door.

Ik, Melissa Hale, was zojuist gekust door Alex White.

Mijn vingers gleden onbewust naar mijn lippen, alsof ik wilde voelen of het echt gebeurd was. Het leek bijna een droom, of een nachtmerrie. Verwarring golfde door me heen, samen met iets anders wat ik niet durfde te benoemen.

Die nacht vond ik nauwelijks slaap. De herinnering aan Alex' lippen op de mijne spookte door mijn hoofd als een eindeloze echo. Elke keer dat ik mijn ogen sloot, zag ik zijn gezicht, hoorde ik zijn koude woorden: "Ik wilde het alleen afmaken." Afmaken? Wat bedoelde hij daarmee? Afmaken van wat?

Tegen de ochtend viel ik uiteindelijk in een rusteloze slaap, maar zelfs daar liet hij me niet los.

Het was het gepiep naast mijn bed dat me als eerste bereikte. Ik negeerde het. Mijn slaap was te kostbaar, en mijn hoofd te zwaar van alle verwarring.

Toen voelde ik een zachte por in mijn wang.

Met een grom draaide ik mijn hoofd naar de andere kant, hopend dat de indringer zou verdwijnen.

Een paar seconden later voelde ik weer datzelfde porren, nu iets dringender. 'Mellie?' klonk een warrige stem.

Ik kneep mijn ogen stug dicht. 'Hou op...' mompelde ik.

Maar hij gaf niet op. Een schouderduw volgde, zacht maar vasthoudend.

'Ga weg!' siste ik geïrriteerd, mijn dekens over mijn hoofd trekkend.