IMAGO

21

Het was zo onverwacht, bijna schokkend, om iemand voor onze oprit te zien staan om elf uur 's avonds. Mijn hart begon onmiddellijk sneller te slaan, want dit was geen normaal tijdstip om bezoek te krijgen. Het beeld van een silhouet in de donkere straat, met het fletse schijnsel van de lantaarnpaal die net genoeg licht wierp om de contouren te zien, joeg me kippenvel over mijn rug.

Mijn eerste gedachte was niet eens rationeel. Angst. Pure, directe angst. Wat als die persoon me iets wilde aandoen? Je hoort tegenwoordig zoveel verhalen. Jongeren die met messen rondlopen, vechtpartijen die uit de hand lopen, nachten die eindigen in sirenes. Ik weet dat ik overdrijf, maar drama lijkt in onze familie als een erfelijke ziekte te heersen. Het zit in ons bloed, en blijkbaar ook in mijn verbeelding.

Toch zette ik stappen naar voren. Mijn benen voelden zwaar, alsof mijn lichaam zelf wilde tegenhouden dat ik dichterbij kwam. Ik liep langzaam, bewust, alsof ik een wild dier naderde dat elk moment kon uitvallen. Ik wilde de persoon beter bestuderen, zien wie daar stond, in mijn straat, op mijn oprit, om dit tijdstip.

Toen hoorde ik mijn naam.

"Mellie," fluisterde de persoon, met een stem die trilde alsof elk woord hem pijn deed.

Mijn adem stokte. Mijn keel werd droog. Want wat ik het minst had verwacht, gebeurde: Ace stond daar.

Maar niet de Ace die ik kende. Niet de jongen die altijd een grote mond had, die zijn emoties achter grappen en arrogantie verstopte. Nee. Deze Ace zag eruit alsof het leven uit hem was gezogen. Zijn gezicht was bleek, zijn ogen hol, en op zijn lippen lag geen spoor van de gebruikelijke grijns.

Wat me het meest opviel: in zijn rechterhand hield hij een envelop vast. Zijn vingers klemden er zo strak omheen dat het papier gekreukt was, alsof hij er al uren mee had gestaan, knijpend, twijfelend. Zijn andere hand was tot een vuist gebald, de knokkels spierwit. Hij leek op elk moment te kunnen breken.

We zwegen. Het was alsof de wereld ons had ingesloten in een bubbel van stilte. Ik keek hem aan, hij keek terug, en er hing een spanning die ik nauwelijks kon verdragen.

"Ik kan het niet meer, Melissa," zei hij. Zijn stem was zacht, gebroken.

Ik fronste, mijn hart sloeg op hol. "Wat bedoel je, je kan het niet meer?" Mijn woorden klonken verward, mijn ogen zochten de zijne. Maar ik vond geen antwoorden. Alleen pijn. Hij zag er zo verloren, zo gebroken uit dat ik zelf bijna wilde huilen.

Ace schudde zijn hoofd. De emotie stond in zijn gezicht gegrift, en de stilte erna maakte het nog zwaarder. Hij haalde diep adem, een zucht die bijna klonk als een snik. "Mellie... ik kan het écht niet meer."

Ik voelde frustratie omhoog kruipen. Hij bleef hetzelfde herhalen. Steeds weer diezelfde woorden. Het verwarde me alleen maar meer, alsof hij expres mysterieus wilde doen, of misschien simpelweg niet in staat was zichzelf duidelijk te maken.

"Ace, wat is er aan de hand?" vroeg ik, fronsend. Mijn stem was harder dan ik wilde, maar ik kon het niet meer helpen. Ik wilde antwoorden, nu.

Hij bleef zijn hoofd schudden. Het contact tussen onze ogen verbrak hij, alsof hij bang was dat ik de waarheid in hem zou lezen. Het duurde een minuut – een lange, ijzige minuut waarin alleen mijn hartslag en het ritselen van de wind bestonden – voordat hij me weer aankeek.

Zijn diepblauwe ogen ontmoetten de mijne. En deze keer kon ik er niets tegen doen. Ik verdronk erin. Ze glinsterden zo prachtig in het maanlicht, maar achter die glans zat iets wat me angst aanjoeg: wanhoop. Pure wanhoop.

Plots voelde ik iets tegen mijn hand duwen. Ik schrok en verbrak de oogcontact om naar beneden te kijken. De envelop. Hij had hem in mijn hand gedrukt.

Ik fronste. "Ace... wat is dit?"