IMAGO

41

De zon wrong zich brutaal door de gordijnen en brandde op mijn gezicht. Mijn hoofd bonsde zo hard dat ik mijn ogen niet eens wilde openen. Ik trok de deken strakker rond me heen en mompelde:
"Laat me met rust..."

Maar natuurlijk luisterde hij niet. Ik hoorde Ace's zware stem, dicht bij mijn bed. "Mellie? Tijd om wakker te worden."

Ik schudde koppig mijn hoofd, nog half verstopt in de warmte van de deken. "Nee. Ga weg."

Zijn aanwezigheid was voelbaar, zelfs zonder te kijken. Die eigenwijze jongen stond daar gewoon, zoals altijd. En toen begon hij met zijn vinger op mijn voorhoofd te tikken. "Mellieee, wakker worden~," zong hij met de meest afschuwelijke zangstem ooit.

"Ieww! Stop met zingen!" riep ik geïrriteerd, mijn stem krakend van de slaap.

Zijn lach vulde de kamer, luid en gemeen vrolijk. Ik opende mijn ogen, duwde mezelf overeind en keek hem met mijn zuurste blik aan. "Je kunt nu wel ophouden, sukkel."

Hij trok zijn lippen samen tot een pruillip. "Is Mellie boos?"

Ik wilde hem net nog harder afsnauwen toen ik plotseling iets besefte. Mijn blik schoot door de kamer, naar de muren, het bureau, het bed waar ik in lag. Mijn hart sloeg over.
"Wacht... waarom ben ik in jouw kamer?!"

Paniek steeg in me op. Mijn hoofd tolde nog, en mijn geheugen voelde als een gebroken puzzel. Gisteravond... wat was er gisteravond gebeurd?

Ace verstijfde even en deed een paar voorzichtige stappen richting de deur. Zijn ogen werden groot. "Uh... je moet gaan."

Mijn mond viel open. "Wacht eens even. Waarom heb ik jouw pyjama aan?!" Mijn stem klonk een octaaf hoger door de paniek. "Ace, wat is er allemaal gebeurd?! Waarom weet ik niets meer?!"

Hij leek nog nerveuzer te worden en zette haastig nog een stap achteruit. "Eh, bye~" zei hij gehaast, en draaide zich om.

Ik greep naar het kussen naast me en slingerde het naar zijn hoofd. Natuurlijk miste ik, want hij trok de deur al dicht. "Ace! Jij bent zo dood!" riep ik gefrustreerd.

Ik sprong uit bed en keek om me heen, mijn gedachten chaotisch. Hoe was ik hier beland? Waarom kon ik me niets herinneren? De muren leken dichterbij te komen, mijn ademhaling sneller.

Toen hoorde ik zijn stem door de deur. "Oh, voordat ik het vergeet: ik heb schone kleding voor je in de badkamer gelegd. Trek dat maar aan."

Ik stormde naar de deur en probeerde de klink naar beneden te duwen, maar de deur zat vast. "Ace! Laat los!"

Zijn lach klonk zacht en plagerig door het hout. "Nooit. En schiet een beetje op, Mellie, want Josh staat beneden op je te wachten in de woonkamer."

Mijn ogen werden groot. "Wat?! Waarom zeg je dat niet meteen, oen!"

Ik rende haastig naar de badkamer en begon mezelf op te frissen, mijn hart nog steeds bonkend in mijn keel. De spiegel toonde een vermoeid gezicht, rode ogen en verwilderd haar. Met trillende vingers trok ik de schone kleren aan die hij had klaargelegd.

Ik liep de badkamer uit, mijn vingers nog klam van het haastige wassen. Aces vest zat veel te groot, de mouwen hingen over mijn handen. Terwijl ik mijn sokken zocht, viel mijn blik ergens op.

Daar zat hij.
Mrs. Snuffie.

Mijn adem stokte even. De versleten knuffel zat keurig op het bureau, alsof hij op me wachtte. Zijn kraaloogjes keken me aan, alsof hij precies wist wat ik voelde. Een glimlach, klein maar echt, gleed over mijn gezicht. Voor even leek alles normaal – alsof ik weer dat kleine meisje was dat met Snuffie in slaap viel, veilig en beschermd.