IMAGO

49

De volgende ochtend voelde ik me alsof er een vrachtwagen over me heen was gereden. Mijn hoofd tolde nog na van het gesprek met Jordan gisteravond. Elk woord dat hij had uitgesproken, elke traan die hij niet meer kon tegenhouden, bleef als een echo in mijn oren hangen. Het deed pijn om hem zo gebroken te zien, maar tegelijk voelde ik me belangrijker dan ooit — alsof hij me eindelijk in vertrouwen had genomen, alsof ik de enige was die echt wist wie Jordan was, onder al die grappen en luide uitspraken.

Met een kreun draaide ik me om in mijn bed en greep automatisch naar mijn telefoon. Het scherm lichtte op. Geen gemiste oproepen. Geen berichten van Ace. Mijn maag draaide zich om, half teleurgesteld, half opgelucht.

Mijn ogen knipperden moeizaam open toen ik mijn telefoon naast me hoorde trillen. Het scherm lichtte fel op in de halfdonkere kamer. Met een geeuw pakte ik hem van mijn nachtkastje en veegde het scherm open. Eén ongelezen bericht.

Alex.

Alex: "Goedemorgen zonnestraal ☀️, ik zit al in mijn laatste lesuur. Ik hoop dat je zo wakker bent."

Ik keek naar het tijdstip en trok een wenkbrauw op. Het bericht was al meer dan een uur geleden gestuurd. Oeps. Ik voelde een kleine steek van schuld, al wist ik dat hij inmiddels vast weer bezig was met zijn nieuwe ritme in Korea.

Met een glimlach stuurde ik hem een simpel rood hartje terug ❤️.

Nog geen minuut later trilde mijn scherm opnieuw.

Alex: "Eindelijk wakker, slaapkop 😏 Ben jij niet laat voor school?"

Ik fronste en wierp een blik op de klok aan de muur. Tot mijn verbazing zag ik dat ik een heel uur vroeger dan mijn wekker wakker was geworden.

Melissa: "Alex... jij moet groep 3 opnieuw doen. Je klok-kijk-skills zijn achteruit gegaan."

Zijn antwoord kwam meteen, alsof hij alleen op mij had zitten wachten.

Alex: "Haha, flauw. Tijdsverschil is killing, ik raak de kluts kwijt."

Ik zuchtte zacht en draaide me op mijn zij. Hij had gelijk. Het voelde soms alsof we in twee totaal verschillende werelden leefden — letterlijk.

Nog een berichtje volgde:

Alex: "Nou, geef me wat rust hè. Ik moet ook wennen aan alles hier. En eerlijk gezegd... ik spreek eigenlijk alleen jou."

Mijn vingers bleven hangen boven het toetsenbord. Alleen mij? Dat klonk lief, maar tegelijk ook... vreemd.

Melissa: "Hoezo dan? Spreek je Peter niet, of je ouders?"

Ik bleef staren naar het scherm, wachtend op die drie puntjes die zouden verraden dat hij aan het typen was. Maar er verscheen niets. Een minuut ging voorbij, toen nog een. Hij bleef online, maar antwoord kwam niet.

Een nerveuze golf trok door me heen, maar ik besloot mijn telefoon weg te leggen. Ik stapte uit bed, sleepte mezelf naar de badkamer en liet het warme water van de douche mijn gedachten even overspoelen.

Toen ik weer beneden kwam, voelde mijn haar nog vochtig op mijn nek. Ik pakte mijn telefoon van het nachtkastje en zag dat er twee nieuwe berichten waren binnengekomen. Eén van Alex. En één van Ace.

Ik opende eerst die van Ace, omdat ik zijn voorspelbare ochtendbericht bijna kon raden.

Ace: "Mellie, ik ga croissantjes halen met koffie ☕🥐. Wil je ook?"

Ik voelde meteen hoe mijn gezicht ontspande. Typisch Ace. Altijd praktisch, altijd dichtbij, altijd een vleugje warmte.

Melissa: "Lees jij mijn gedachten soms? Daar heb ik al dagen zin in."