IMAGO

33

Mijn hart bonsde zó hard tegen mijn ribbenkast dat het leek alsof hij elk moment zou ontsnappen. Mijn ademhaling ging snel en oppervlakkig, maar tegelijkertijd voelde het alsof mijn longen geen lucht meer kregen. Benauwd, gevangen in mijn eigen lichaam. Mijn ogen waren wijd geopend, groter dan ooit, alsof ik geen detail mocht missen van wat er voor me gebeurde.

Ik had Ace nog nooit zo gezien. Niet zo. Deze kant van hem was vreemd, angstaanjagend bijna. Het maakte me bang.

'Blijf uit haar fucking buurt!' schreeuwde hij.

Zijn stem denderde door de nacht, rauw, scherp, vol woede die hij niet langer onderdrukte. Hij greep Alex bij de kraag, trok hem dicht naar zich toe. Alex' gezicht vertrok even van schrik, maar hij probeerde snel weer neutraal te kijken, alsof hij niet geraakt wilde worden.

Ace zag er allesbehalve neutraal uit. Hij was woedend, tot in elke vezel van zijn lichaam. Zijn gezicht liep rood aan, alsof de boosheid zich een weg naar buiten wrong. Zijn knokkels, wit van de kracht waarmee hij Alex' shirt vastgreep, beefden. Zijn ogen... die ogen kende ik. Dezelfde vurige gloed die ik had gezien toen Kevin ooit zijn kamer binnenstormde. Alleen was het vuur nu donkerder, intenser. Dit was geen vonk, dit was een brand.

Alex probeerde zich los te rukken. Hij duwde tegen Ace' arm, probeerde zijn schouders vrij te krijgen, maar het lukte niet. 'What the fuck! Ace, laat me los!' Zijn stem klonk scherp, geïrriteerd, maar er zat ook een ondertoon van nervositeit in.

Hij keek Ace recht in de ogen en siste: 'Wat is je probleem, man?!'

Ik voelde de spanning in mijn eigen lichaam oplopen. Mijn knieën trilden, maar ik dwong mezelf overeind te komen. Ik kon dit niet laten escaleren. Dit liep uit de hand, veel te snel.

Ik zette een stap naar voren, maar Ace's stem sneed door de lucht. 'Weet je wat mijn fucking probleem is? Mijn probleem is dat jij—'

Hij kon zijn zin niet afmaken. Alex' vuist vloog naar voren en raakte Ace recht op de neus.

De klap klonk dof, vlees tegen vlees, bot tegen bot. Ace liet Alex onmiddellijk los en greep naar zijn gezicht. Zijn hoofd schokte achteruit, zijn ogen even samengeknepen van de pijn. Binnen enkele seconden stroomde het bloed al uit zijn neus, rood en dik, langs zijn lippen omlaag. Hij drukte zijn hand ertegen, maar het stopte niet.

Ik verstijfde. Het voelde alsof mijn hart even stopte, alsof de wereld in slow motion ging. Ik kon alleen maar staren naar het bloed dat zijn vingers rood kleurde.

'Of je bent gewoon jaloers—' begon Alex, maar zijn woorden werden afgesneden door Ace' vuist die hem hard in het linkeroog raakte.

De klap was fel. Alex' hoofd draaide naar de zijkant, zijn lichaam wankelde, en hij liet een rauwe grom van pijn ontsnappen. Zijn oog zwol meteen op, de huid eromheen kleurde donker.

Ace ademde zwaar, zijn lippen opgetrokken in iets dat op een grijns leek, maar zijn neus bleef onophoudelijk bloeden. Het was een macabere aanblik—bloed en woede en een verwrongen glimlach.

Ik stond nog steeds vastgenageld aan de grond. Mijn voeten voelden alsof ze aan de aarde vastgelijmd waren. Mijn lichaam weigerde te bewegen, zelfs toen mijn hoofd schreeuwde dat ik iets moest doen. Was ik zó geschokt? Zó bang?

Mijn ogen volgden elke slag, elke trap. Ik hoorde het gehijg, het gesnuif, de kreten van pijn en woede. Mijn longen voelden zwaar, alsof zelfs het ademen me niet meer lukte.

Het duurde seconden, misschien minuten—ik wist het niet. De tijd vervaagde terwijl ik toekeek hoe de twee jongens elkaar bijna aan stukken sloegen.

Tot er plots iemand tussen hen in kwam.