မြတင့်

(၅)

"မထားေမ ညည္းအကို ေနာက္တစ္ပတ္ စေနက်ရင္ ဘိလပ္ကျပန္လာမယ္တဲ့ အခုပဲ တယ္လီဖုန္းရတယ္"

ေဒၚစိန္သည္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ သိုးေမြးထိုးေနေသာ သမီးျဖစ္သူ မထားေမကို လွမ္းေျပာလိုက္သည္။

"အေမ့သားကေတာ့ ဘိုရုပ္ေပါက္ေနေလာက္ၿပီ"

ေဒၚစိန္က ဝင့္ဝင့္ႂကြားႂကြားၿပံဳးလိုက္သည္။ ေဒၚစိန္သည္ သားျဖစ္သူအတြက္ အလြန္ဂုဏ္ယူလ်က္ရိွသည္။

"သြား ညည္းအစ္ကိုအခန္းကို သြားရွင္းထားလိုက္"

မထားေမသည္ ကေလးဆန္စြာ မဲ့ရြဲ႔လိုက္သည္။ အေမသည္ သူ႔သားႏွင့္ ပတ္သက္လာလ်ွင္ အကဲပိုလြန္းသည္။

"ကိုကိုက မနက္ျဖန္ သန္ဘတ္ခါျပန္ေရာက္လာမွာလဲ မဟုတ္ဘဲ ပိုလြန္းတယ္"

မထားေမသည္ သိုးေမြးထိုးလက္စကို စားပြဲေပၚတင္ခဲ့ၿပီး သူ႔အစ္ကိုအခန္းကို သြားရွင္းေပးရန္ ထလိုက္ပါ၏။

"ညည္းလည္း အဲ့ဒီလို ျဖစ္ခ်င္ရင္ ညည္းအစ္ကိုလို ႀကိဳးစားပါလား"

"ထားေမေတာ့ ကိုကို႔ကို သိပ္အားက်တာပဲ"

မထားေမသည္ ေဒၚစိန္အား မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး ထြက္သြားေတာ့သည္။

မထားေမသည္ ကေလးဆန္သည္။ ထို႔အျပင္ အပ်ိဳလဲ သိပ္လုပ္ခ်င္သည္။ ေဖာ္ေရြသည္။ သေဘာမေနာေကာင္းသည္။

ေနာက္တစ္ပတ္ စေနေန့၌ ျမတင့္သည္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿခံတြင္ လူမ်ား ရုတ္ရုတ္သဲျဖစ္ေနသည္ကို သတိထားမိသည္။ သို႔ႏွင့္ ျမတင့္ ၿခံေရ႔ွမထြက္ျဖစ္ေတာ့ဘဲ အိမ္ထဲတြင္သာ စိန္ထည္ပစၥည္းမ်ားကို ၾကည့္ရႈ႔စစ္ေဆးေနသည္။

ျမတင့္မွာ ျဖစ္ႏိုင္လ်ွင္ လူေတြနဲ႔ အေရာတဝင္မေနထိုင္လိုပါေခ်။ ေက်ာက္အေရာင္းအဝယ္ လုပ္သည့္အခ်ိန္မွလြဲ၍ အျခားအခ်ိန္မ်ားတြင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လူေတြႏွင့္ခပ္ခြာခြာေနသည္။

ျမတင့္ လူေတြကို ေၾကာက္မိသည္။ အို...လူေတြဟာ ေၾကာက္စရာပါ။ လူေတြဟာ သူ႔ကိုဆို မေကာင္းပဲ ျမင္ေနၾကသည္ဟု ျမတင့္ ထင္ေနမိသည္။

နံနက္ ၁၀ နာရီခန္႔အခ်ိန္တြင္ တစ္ဖက္ၿခံေရ႔ွတြင္ ေအာ္စတင္ကားတစ္စီး ထိုးရပ္သြားသည္ကို ျမတင့္ အိမ္ထဲမွ လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။