မြတင့်

(၂၀)

ျမတင့္သည္ ကိုလွေသာင္ႏွင့္အတူ ထြက္သြားခဲ့သည္မွာ မြန္းမလြဲခင္အခ်ိန္ကတည္းမွ ျဖစ္သည္။ ယခုမူ သန္းေခါင္ေက်ာ္လုနီးနီးပင္ ျဖစ္ေနေခ်ၿပီ။ ျမတင့္တစ္ေယာက္မွာအရိပ္အေယာင္ပင္ ေပၚမလာေသးပါေခ်။

ျမတင့္မွာ အဘယ္ေသာလမ္းကို ေလ်ွာက္လွမ္းေနခဲ့ပါသနည္း။

ႀကီးေမေသာင္းသည္ ျမတင့္အား လြန္စြာ စိတ္ဆိုးလ်က္ရိွသည္။ ထို႔အျပင္ အေတာ္လည္း စိတ္ပ်က္မိသည္။ ျမတင့္သည္ အေရးပိုင္မင္းကဲ့သို႔ေသာ လူမ်ိဳးႏွင့္ ယခုအခ်ိန္အထိ အတူရိွမေနသင့္ပါေခ်။ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခြင္၌လည္း ျမတင့္သည္ လက္ညိုးထိုးစရာျဖစ္ေနေခ်ၿပီျဖစ္၏။

တစ္ဖက္တြင္လည္း ႀကီးေမေသာင္းသည္ ျမတင့္အား စိတ္ပူလ်က္ရိွသည္။ ျမတင့္ တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ေနၿပီလားဟူ၍ပင္။

ျမတ္သိန္းသည္ နံရံရိွ တေတာက္ေတာက္ျမည္ေနေသာ ခ်ိန္သီးနာရီႀကီးကို မၾကာခဏ ေမာ့ၾကည့္ေနမိသည္။

မ်ားမၾကာမီေသာ ကာလတစ္ခုတြင္ ေအာ္စတင္ကားေလးသည္ ၿခံေရ႔ွတြင္ ထိုးရပ္လာပါ၏။

ျမတင့္သည္ ထိုကားေပၚမွ ႏြမ္းလ်စြာ ဆင္းသက္လာပါ၏။

"ေစာေစာအနားယူစမ္းပါ ျမတင့္"

ကိုလွေသာင္သည္ ကားထဲမွ ေန၍ ျမတင့္အား ေျပာလိုက္သည္။ ျမတင့္ကား ခပ္ရြဲ႔ရြဲ႔သာ ၿပံဳး၏။ ျမတင့္၏ ထိုအၿပံဳးသည္ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ႏိုင္လွသည္။

"သန္းေခါင္ေတာင္ ေက်ာ္ေနၿပီပဲ၊ ျမက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးမ်ား ေစာေစာအနားယူရမွာတဲ့လဲ အေရးပိုင္မင္းရယ္"

ကိုလွေသာင္သည္ မ်က္ႏွာပ်က္သြားကာ ဘာကိုမွ ျပန္မေျပာတတ္ေတာ့ပါေခ်။

"အနားယူလိုက္ပါ ျမရယ္.."

အေရးပိုင္မင္းသည္ ေတာင္းပန္ရိုက်ိဳးစြာ စကားဆိုရင္း ကားစက္ႏိႈးကာ ျပန္သြားေခ်သည္။

ျမတင့္သည္ ၿခံထဲ မဝင္မီ တစ္ဖက္ၿခံရိွ မီးလင္းေနဆဲျဖစ္ေသာ အခန္းငယ္ေလးဆီ ေမာ့ၾကည့္မိလိုက္သည္။

ဤအခ်ိန္တြင္ ထိုအခန္းအတြင္းရိွ အႏွီလူသားသည္ ဘာမ်ားလုပ္ေနပါမည္လဲ။