မြတင့်

(၁၃)

ခိုင္တစ္ေယာက္ အိမ္မွာမရွိေတာ့သည္ျဖစ္၍ ေဈးဝယ္သည့္တာဝန္သည္ ျမတ္သိန္းအတြက္ပင္ ျဖစ္လာရျပန္၏။

သို႔ႏွင့္ ျမတ္သိန္းသည္ ေဈးျခင္းေတာင္းကို ဆြဲကာ ရပ္ကြက္အနီးအနားရွိ ေဈးေလးသို႔ ထြက္လာခဲ့ပါ၏။ အႏွီေဈးငယ္ေလးသည္ ျမတင့္တို႔ရပ္ကြက္သူ၊ ရပ္ကြက္သားမ်ားအတြက္ေတာ့ အားကိုးရာေလးပင္ ျဖစ္၏။

ျမတ္သိန္းမွာ အကြက္က်ဲက်ဲ အျပာႏုေရာင္ပုဆိုးကို ဝတ္ဆင္ထားၿပီး စြပ္က်ယ္အျဖဴကို ဝတ္ဆင္ထားသည္။

အညာသားျဖစ္၍ အသားညိုလြန္းေသာ ျမတ္သိန္းသည္ သူ ဝတ္ဆင္ထားေသာ အဝတ္အစားႏွင့္ မည္သို႔မွ် အျမင္မတင့္လွပါေခ်။ လက္ထဲတြင္လည္း ေဈးျခင္းေတာင္းႀကီးႏွင့္ အင္မတန္ ကို႔ရိုကားယားနိုင္လွပါေသးသည္။

ျမတ္သိန္းသည္ ေဈးထဲသို႔ ေရာက္သည့္အခါ ၾကက္သားသည္ကို အရင္လိုက္ရွာရသည္။ ျမတင့္က ၾကက္သားစားခ်င္သည္ဟု ေသခ်ာမွာလိုက္ေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္၏။

အစားႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ ဇီဇာေၾကာင္လွေသာ ျမတင့္သည္ ဤအႀကိမ္တြင္လည္း ေသခ်ာေပါက္ဇီဇာေၾကာင္ျပန္ပါေသးသည္။ ၾကက္သားကိုပင္ ေပါင္သားမွ စားခ်င္သည္ဟု ဆိုလာပါ၏။

သို႔ႏွင့္ ျမတ္သိန္းသည္ ၾကက္ေပါင္သားကို လိုက္ရွာရပါေတာ့သည္။ ဤေန႕မွ ၾကက္ေပါင္သားသည္ အေတာ္ပင္ေရာင္းေကာင္းေနသလားမသိ။ ဘယ္မွာမွရွာမရေပ။

ျမတ္သိန္းသည္ ေဈးဆုံးေအာင္ သြားလိုက္သည့္အခါမွသာ ၾကက္ေပါင္သားကို ရွာေတြ႕ပါ၏။ ၾကက္ေပါင္မွာ တစ္ေခ်ာင္းသာ က်န္ေတာ့သည့္အတြက္ ျမတ္သိန္းသည္ အႏွီၾကက္သားသည္ဆီသို႔ အျမန္သြားလိုက္သည္။

သို႔ရာတြင္ ျမတ္သိန္းထက္ မိန္းမငယ္တစ္ဉီးက ေျခတစ္လွမ္းသာသြားေတာ့သည္။ ျမတ္သိန္းမွာ ကိုင္ၾကည့္ေန႐ုံသာရွိေသးသည္။ အႏွီမိန္းမငယ္သည္ ျမတ္သိန္းလက္ထဲမွ ဆတ္ခနဲ ဆြဲလုသြားပါ၏။

စင္စစ္ေသာ္ကား အႏွီမိန္းမငယ္သည္ ျမတ္သိန္းထက္ ေျခတစ္လွမ္းဉီးသြားျခင္းမဟုတ္။ ျမတ္သိန္းထံမွ မတရားလုယူသြားျခင္းျဖစ္၏။ ျမတ္သိန္းကား မတရားခံလိုက္ရျခင္းသာျဖစ္၏။