မြတင့်

(၁၂)

ဉီးၫႊန္ႏွင့္လြန္းေမာင္သည္ ရွမ္းျပည္ရွိ ကြၽန္းသစ္မ်ားကို သြားေရာက္ၾကည့္ရႈ႕စစ္ေဆးၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္သို႔ ေမွာင္ခိုတင္သြင္းရန္ စီစဥ္ခဲ့ၾကသည္။ အားလုံးျပင္ဆင္ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ မႏၱေလးသို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။

လြန္းေမာင္ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ ေဒၚစိန္သည္ ဝုန္းဒိုင္းႀကဲေတာ့သည္။ မထားေမႏွင့္ ဉီးၫြန႔္ကမူ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္အေနႏွင့္သာ ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ မထားေမသည္ ျမတင့္အား ေဒၚစိန္ျမင္သကဲ့ မျမင္နိုင္ပါ။ မျမင္ရက္ပါေခ်။

ျမတင့္က ဘာေတြမ်ား ခ်ိဳ႕ယြင္းေနပါသနည္း။

ဉီးၫြန႔္ကမူ အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့႐ုံသာျဖစ္သည္။ ဉီးၫြန႔္သည္လည္း သိပ္သေဘာက်ဟန္မရွိေသာ္ျငား ေဒၚစိန္ကဲ့သို႔ ခါးခါးသီးသီးျဖစ္မေနခဲ့ပါေခ်။ ေဆးတံအိုးကိုသာ ေသာက္ရင္းျဖင့္ အေျခအေနကို ၾကည့္ေနခဲ့သည္။

"သားနဲ႕ တစ္ဖက္ၿခံက ျမတင့္တို႔အေၾကာင္းကို အေမ သိထားတယ္"

ေဒၚစိန္သည္ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာေျပာ၏။ ေဒၚစိန္သည္ အိႏၵျေႀကီးမားသူျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ေျပာေနမည္မဟုတ္ေပ။ ဤကိစၥမွာလည္း ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ေျပာပစ္လိုက္ပါရန္ လြန္စြာရွက္သရာေကာင္းလြန္းလွသည္ဟု ထင္ေနေသာေၾကာင့္လည္း ပါမည္။

လြန္းေမာင္သည္ ႐ုတ္တရက္ အံ့အားသင့္သြားေသာ္ျငား တည္ၿငိမ္လ်က္ပင္ ေဒၚစိန္အား ဘာမွျပန္မေျပာလိုက္ပါေခ်။

"သားရယ္ အဲ့ဒီျမတင့္ဆိုတဲ့အေျခာက္မနဲ႕ ကင္းကင္းရွင္းရွင္းေနလို႔ မရနိုင္ဘူးလားကြယ္"

မထားေမသည္ မခံနိုင္စြာျဖင့္ ဝင္ေျပာသည္။

"ျမက ဘာမ်ားျဖစ္ေနလို႔လဲ အေမ"

ေဒၚစိန္သည္ မထားေမအား စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။

"ညည္းနဲ႕မဆိုင္ရင္ ဝင္မပါနဲ႕ မထားေမ ၊ ညည္းလည္း အဲ့ျမတင့္ဆိုတဲ့အေျခာက္မနဲ႕ အေပါင္းအသင္းမလုပ္နဲ႕ေတာ့ ၊ သူ႕အဆင့္နဲ႕ ကိုယ့္အဆင့္ တူသလား တန္သလားဆိုတာ အရင္စဥ္းစား ၊ သူလိုဟာမ်ိဳးနဲ႕ ညည္း အေပါင္းအသင္းလုပ္ရင္ ညည္းကို ပတ္ဝန္းက်င္က ဘယ္လိုေျပာၾကမလဲ၊ စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါေလ"