မြတင့်

(၂၉)

လြန္းေမာင္ႏွင့္ ျမတင့္သည္ ၿခံဝင္းႀကီးထဲတြင္ ထိုင္ေနၾကသည္။

မႏၲေလးေဆာင္းသည္ ညၪီးပိုင္းပင္ ျဖစ္လင့္စကား ခ်မ္းစိမ့္လြန္းလွသည္။

မႈန္ျပျပ ျမဴမ်ားကလည္း တဖြဲဖြဲက်ဆင္းေနၾကသည္။

လြန္းေမာင္သည္ မီးဖိုတစ္ဖို ဖိုလိုက္ၿပီးေနာက္ ထိုမီးဖိုအနီးတြင္ ႏွစ္ေယာက္သား အတူတူထိုင္မိၾကသည္။

ေရႊဝါေရာင္ မီးေတာက္မ်ားေၾကာင့္ ျမတင့္၏ ဝါႏုႏုမ်က္ႏွာသည္လည္း ေရႊဝါေရာင္သမ္းလ်က္ရိွသည္။ နီေဆြးေဆြးႏႈတ္ခမ္းတို႔က မီးေရာင္ေၾကာင့္ အေရာင္ပိုေတာက္ေနခဲ့သည္။

ထိုႏႈတ္ခမ္းနီတို႔၏ ေနာက္ကြယ္မွ နဂိုႏႈတ္ခမ္းအေရာင္သည္ မည္သို႔ျဖစ္ေနမည္ကို လြန္းေမာင္ ေတြးေနမိသည္။ နီေဆြးေနမည္လား။ သို႔တည္းမဟုတ္ စီးကရက္ေတြ ေသာက္ဖန္မ်ားလာ၍ ျပာ၍မ်ား ေနေလၿပီလား။

ျမတင့္မွာမူ မီးဖိုေဘးတြင္ လက္မ်ားကို ျဖန္႔ထားရင္း အေနြးဓာတ္ကို ရွာေဖြေနေလသည္။ ျမတင့္ အေတာ္ခ်မ္းေနသည့္ပံုပင္။

အိမ္ထဲ ျပန္ဝင္ရေအာင္ဟုဆိုလည္း လက္မခံသည့္ ခပ္ဆိုးဆိုး ျမတင့္ပါေလ။

ထို႔ေနာက္ ျမတင့္သည္ ျမဴမႈန္မ်ား ရစ္သိုင္းေနေသာေၾကာင့္ မႈန္ျပျပ ထြန္းလင္းေနသည္ လမင္းႀကီးကို ေငးၾကည့္ေနေလသည္။

လြန္းေမာင္သည္လည္း ျမတင့္ၾကည့္ေနရာ မႈန္ျပျပေကာင္းကင္ႀကီးအား လိုက္ေငးမိေလသည္။ 

ႏွစ္ေယာက္လံုး ဘာစကားမွ မေျပာမိ။ ထို႔ထက္ ဘာေျပာရမွန္း မသိဟုဆိုလ်ွင္ ပို၍ မွန္ပါလိမ့္မည္။

ေျမာက္ျပန္ေလ၏ ေလတစ္ေဝ့တြင္ ျမတင့္၏ ပန္းၿခံမွ ပန္းတို႔၏ ရနံ႔သင္းသင္းသည္ ျမတင့္၏ ႏွာေခါင္းဝ၌ လာေရာက္ ကလူၾက၏။

ျမတင့္၏ ပန္းၿခံထဲတြင္ ေသခ်ာေပါက္ႏွင္းဆီတို႔သာ ရိွသည္မွန္၏။ ယခု ရႉရိႈက္လိုက္ရေသာ ပန္းရနံ႔မွာ ႏွင္းဆီရနံအျပင္ အျခားေသာ ပန္းရနံ႔တစ္ခုခုျဖင့္ ေရာယွက္ေနသေယာင္။

ထိုပန္းက ဘာပန္းလဲဟူသည္ကို ျမတင့္ မေတြးတတ္ပါေခ်။ သင္းပ်ံ့ပ်ံ့ႏွင့္ တမူထူးေနေလသည္။