မြတင့်

(၂၅)

ျမတင့္သည္ ထိုစာေၾကာင့္ပင္ ေဟာ္နန္းဆီသို႔ ခရီးႏွင္လာခဲ့ပါ၏။ ခရီးတစ္ေလ်ွာက္တြင္ ျမတင့္၏အေတြးတို႔သည္ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ႏွင့္ ရီေဝေနခဲ့သည္။

ျမတင့္၏ အေတြးတို႔အား လြန္းေမာင္ကသာ ေနရာယူထားခဲ့သည္။ ျမတင့္သည္ လြန္းေမာင္ႏွင့္ မေတြ့ရသည္မွာ အေတာ္ကို ၾကာေနၿပီျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမတင့္သည္ လြန္းေမာင္အား ေတြ့ခ်င္လြန္းလွသည္။

မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿခံတြင္ ေနထိုင္ေနေသာ္ျငား သူႏွင့္ လြန္းေမာင္သည္ အေနေဝးလ်က္ရိွသည္။ ျမတင့္သည္ လြန္းေမာင္အား ခ်စ္လြန္းလွသည္။ သို႔ရာတြင္ ခြင့္လႊတ္ေပးႏိုင္သည္လားဟုေမးေသာ္ ျမတင့္ကိုယ္တိုင္လည္း မသိ။

ျမတင့္သည္ ေခါင္းရႈပ္မခံႏိုင္ေတာ့ေပ။ ျမတင့္၏ ေခါင္းထဲတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာအရာမ်ားကိုသာ ေတြးေတာခ်င္သည္။

ျမတင့္သည္ တီးတိုးေျပာမိပါ၏။

"ျမကေတာ့ ခ်စ္ပစ္လိုက္တာပဲ ရႈံးသည္ျဖစ္ေစ၊ႏိုင္္သည္ျဖစ္ေစ ျမအတြက္ သိပ္အေရးမပါလွပါဘူး"

ထို႔ေနာက္တြင္ ျမတင့္ စီးလာေသာ ျမင္းလွည္းေလးသည္ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားလွေသာ နန္းေဆာင္ႀကီးတစ္ေဆာင္ေရ႔ွတြင္ ရပ္နားလိုက္ပါ၏။

ျမင္းဟီသံေၾကာင့္ ျမတင့္၏ အေတြးတို႔ ျပတ္ေတာက္သြားရသည္။

တစ္ၿပိဳင္နက္ပင္ ျမတင့္သည္ ျမင္းလွည္းျပတင္းေပါက္မွတစ္ဆင့္ အျပင္ဘက္ရိွနန္းေဆာင္ႀကီးအား ရႈ႔ၾကည့္လိုက္ပါ၏။ ဤနန္းေဆာင္သည္ ျမတင့္၏ မိခင္ နန္းၿမိဳင္ စံျမန္းရာ နန္းေဆာင္ပင္ျဖစ္ေခ်လိမ့္္မည္။

ျမတင့္္သည္ သူ၏ခရီးေဆာင္သံေသတၲာငယ္ကို မ,ယူလိုက္ၿပီးေနာက္ ျမင္းလွည္းေပၚမွ ဆင္းလာခဲ့သည္။ မႏၲေလးမွ ရွမ္းျပည္ထိ ရထားတစ္လွည့္၊ ကားတစ္လွည့္စီးကာ ခရီးႏွင္လာရေသာေၾကာင့္ ျမတင့္ အတန္ငယ္ ခရီးပန္းေနၿပီျဖစ္သည္။

ေဟာ္နန္းသို႔ေရာက္လာေသာအခ်ိန္သည္ ညေနေစာင္းပင္ျဖစ္ေနေခ်ေသး၍ ခိုက္ခိုက္လုေအာင္ ခ်မ္းလြန္းလွသည္။ ျမတင့္သည္ နီညိုေရာင္မိႈင္းမိႈင္း သကၠလက္အက်ီႀကီးကို တင္းက်ပ္သည္အထိ ဆြဲေစ့လိုက္ၿပီး အေနြးဓာတ္ကို ရွာေဖြလိုက္္သည္။