မြတင့်

(၁၀)

လြန္းေမာင္သည္ ျမတင့္၏ ၿခံေရွ႕တြင္ ကားရပ္လိုက္သည္။ ျမတင့္သည္ ကားတံခါးဖြင့္ကာ ဆင္းမည္ျပဳ၏။

"ျမ"

လြန္းေမာင္၏ ေခၚသံေလးက တိုးတိုးေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ကေလးျဖစ္၏။ တိုးေဖ်ာ့သည္ထက္ ႏူးညံ့သည့္သေဘာေဆာင္၏။

ထိုအခါဝယ္ ျမတင့္က လြန္းေမာင္ရွိရာဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

"ေမာင္ သိပ္ခ်စ္ရပါတယ္"

ျမတင့္သည္ အသက္ဝင္စြာ ၿပဳံးလိုက္သည္။ လြန္းေမာင္သည္ ေငးမိသြားပါ၏။ ျမတင့္က ၿပဳံးလိုက္ပါသည္တဲ့လား။ အို... လွလြန္းေလစြ။

"ေမာင္ သိပ္ခ်စ္ရပါတယ္"ဟူေသာ ဤစကားေလးတစ္ခြန္းကပင္ ျမတင့္အား ႏြေးေထြးမႈကို ေပးစြမ္း၏။ ေဆာင္းတြင္းနံနက္ခင္းတြင္ ျမဴမႈန္မ်ားၾကား ေနပူဆာလႈံရသကဲ့သို႔ လြန္းေမာင္၏ စကားမ်ားသည္ ျမတင့္အား ထိုသို႔ ႏြေးေထြးမႈ ေပးနိုင္ပါ၏။

ေမာင္ကေတာ့ ေမာင္ပါပဲ။ ေမာင္ဟာ ထူး၍ေနသည္ဟု ျမတင့္ ေတြးလိုက္မိသည္။ ေမာင္ဟာ တစ္ခုခုပင္ျဖစ္၏။ ဘာလဲဟူသည္ကိုေတာ့ ျမတင့္လည္း မသိ။ ေမာင္ဟာ ႏူးညံ့ကာ သိမ္းသြင္းတတ္လြန္းသည္။

ေမာင္ကေတာ့ ျမကို သိပ္ခ်စ္ေပးမွာပါဟူ၍ ျမတင့္ စိတ္ထဲ၌ တိတ္တိတ္ကေလး ယုံၾကည္ေနမိသည္။

"ျမ ျပန္ၿပီ ေမာင္"

ျမတင့္သည္ စိတ္ၾကည္လင္စြာျဖင့္ အိမ္ထဲသို႔ ဝင္လာခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ျမတင့္သည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ စိတ္မၾကည္လင္နိုင္ေတာ့ပါေခ်။

ႀကီးေမေသာင္းသည္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ကာ ရွိုက္ႀကီးတငင္ငိုေနေလသည္။ ႀကီးေမေသာင္း၏ ေဘးတြင္ ထိုင္ေနေသာ ျမတ္သိန္းသည္လည္း မ်က္ႏွာမေကာင္းပါေခ်။

ႀကီးေမေသာင္းက ျမတင့္အား ျမင္သည့္အခါ ျမတင့္ထံ အေျပးလာၿပီး ငိုေႂကြးေတာ့သည္။

"ႀကီးေမေသာင္း ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲ"

"ျမရယ္..၊ ခိုင္ သိပ္မိုက္တယ္ကြယ္..၊  ခိုင္ဟာ သိပ္ကိုမိုက္လြန္းပါတယ္"

"ခိုင္ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲ၊ ျမေတာ့ အထိတ္တလန႔္ရွိလိုက္တာ"

"ဘာျဖစ္ရမလဲ ျမရယ္ ၊  မိခိုင္ လင္ေနာက္လိုက္သြားၿပီ"