မြတင့်

(၁၆)

ခ်စ္ရတဲ့ ေမာင္...။

စိတ္ညစ္ရတဲ့ ေမာင္...။

အတၲႀကီးတဲ့ ေမာင္...။

ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ ေမာင္ဟာေမာင္ပါပဲ။

ျမ ခ်စ္တာ ေမာင့္ရဲ့ အခ်စ္ေတြကို မဟုတ္သလို ေမာင့္ရဲ့ အတၲေတြကိုလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျမ ခ်စ္တာ ေမာင့္ကိုပါ။

ေမာင္ အတၲႀကီးလည္း ခ်စ္တယ္။ ေမာင္ အျပစ္ေတြလုပ္လည္းခ်စ္တယ္။

ျမဟာ တံုးအစြာနဲ႔ ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္။

ေမာင့္ကို ရင္နဲ႔မဆံ့ေအာင္ခ်စ္တယ္။ အဲ့တာေၾကာင့္ ရင္ကြဲမတတ္နာက်င္ရတယ္။ မဟုတ္ေသး။ ျမမွာ ဘာမွမရိွေတာ့ဘူးေလ။ ျမမွာ နာက်င္ပစ္လိုက္ဖို႔ ဘာမွမရိွေတာ့ဘူး ေမာင္...။

ေမာင့္ကို ခ်စ္မိတာမွားမွန္း ဘဝႀကီးတစ္ခုလံုး က်ကြဲသြားမွ သိလိုက္ရတာ...။

ဒီအေတာအတြင္း ျမ နာက်င္ေနရတယ္ဆိုရင္ ေမာင္ကေရာ....အဆင္ေျပပါရဲ့လား။

ထိုသို႔ ေတြးမိလိုက္သည့္အခါ ျမတင့္၏ ရင္ဘတ္ထဲက ဆစ္ခနဲေအာင့္တက္လာသည္။

လြန္းေမာင္သည္လည္း သူ႔နည္းတူနာက်င္ေနရမည္ကို သိသည္။

လြန္းေမာင္ထံတြင္ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္းမရိွေတာ့သည္မွန္း ျမတင့္ သိသည္။ ျမတင့္ လြန္းေမာင္ကို နားလည္သည္။

မိမိသာ လြန္းေမာင္ေနရာမွာဆိုလ်ွင္ဟူေသာ အေတြးမ်ိဳးကို မေတြးၾကည့္ခဲ့ဖူးပါေခ်။ ေတြးဖို႔လည္း မလိုအပ္ေပဟု ထင္မိသည္။ ျမတင့္သည္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ကိုယ္ခ်င္းစာေပးရမည္နည္း။

လမ္းတစ္ေလ်ွာက္ရိွ လူတို႔သည္ အႏွီျမင္းလွည္းျဖဴေလးအေပၚ ပါသြားရွာေလသည့္ မိန္းမပ်ိဳကို သိစမ္းခ်င္လြန္း၍ အေဝးမွ တစ္ဖံု အနီးမွ တစ္မ်ိဳး ေခ်ာင္းၾကည့္ၾကသည္။ ျမင္းလွည္း၏ အျမန္ႏႈန္းေၾကာင့္ သဲသဲကြဲကြဲမျမင္ႏိုင္ေသာ္ျငား ျမတင့္မွန္းကိုေတာ့ျဖင့္ အားလံုးနီးပါး ရိပ္စားမိၾကေလသည္။

သို႔ႏွင့္ ျမတင့္၏ အႏွီအရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္လွေသာ သတင္းသည္ အလြန္လ်င္ျမန္စြာ ပ်ံ့ႏွံ႔သြားေတာ့သည္။ အစအခ်ိန္ကတည္းကပင္ ျမတင့္အား ​အထင္အျမင္ေသးေနခဲ့ၾကေသာ သူတို႔အတြက္မူ ယခုအခါ၌ ျမတင့္သည္ ေအာက္တန္းစားတစ္ေယာက္ႏွယ္ ျဖစ္သြားရေတာ့သည္။