မြတင့်

(၆)

ျမတင့္သည္ ေက်ာက္အေရာင္းအဝယ္တစ္ခုရိွသျဖင့္ မႏၲေလးၿမိဳ႔ထဲသို႔ သြားရမည္ျဖစ္သည္။

ျမတင့္ေနထိုင္ရာ ရပ္ကြက္လမ္းၾကားမွ ၁၅မိနစ္ခန္႔ ေျခက်င္လမ္းေလ်ွာက္သြားလ်ွင္ လမ္းထိပ္ရိွ ျမင္းလွည္းဆိပ္သို႔ ေရာက္သည္။

ျမတင့္သည္ အနီေရာင္ျမန္မာဝတ္စံုကိုက်က္သေရရိွစြာ ဝတ္ဆင္ထားၿပီး ပန္းႏုေရာင္ကတၲီပါဖိနပ္ကို စီးထားသည္။ မႏၲေလးေနြသည္ ပူျပင္းလြန္း၍ အနီရင့္ေရာင္ ပုသိမ္ထီးကို ေဆာင္းထားသည္။

ျမတင့္ လမ္းထိပ္သို႔ေရာက္ကာနီးတြင္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဝင္တိုက္မိၿပီး စီးလာေသာ ကတၲီပါဖိနပ္ေလး ပ်က္သြားေတာ့သည္။

ျမတင့္သည္ တစ္ဖက္လူကို ေသခ်ာၾကၫ့္လိုက္သည္။ ျမတင့္သည္ ေဒါသမထြက္တတ္။ ျမတင့္ လူတစ္ေယာက္ကို မမုန္းတတ္။ မုန္းခဲ့သည္ဆိုလ်ွင္ေတာင္ ထိုသူ၏ လုပ္ရပ္ကို မုန္းတီးျခင္းသာ ျဖစ္၏။

ယခုအခါတြင္လည္း ျမတင့္ေဒါသထြက္မေနပါေခ်။

"ကြၽန္ေတာ္ ေတာင္းပန္...ဟာ ျမ... ျမ မဟုတ္လား"

လြန္းေမာင္သည္ ျမတင့္အား ျမင္လိုက္ရသၫ့္အခါ အင္မတန္ဝမ္းသာသြားေတာ့သည္။

"မင္း လမ္းကိုေသခ်ာၾကၫ့္သင့္တယ္ အခုေတာ့ တို႔ဖိနပ္အသစ္ကေလး ပ်က္သြားၿပီ"

လြန္းေမာင္သည္ ျမတင့္အား လြန္စြာအားနာမိသြားသည္။ သူသည္ ျမတင့္ႏွင့္ ဆံုလိုက္သၫ့္အခါတိုင္း လြန္းေမာင္သည္ ျမတင့္အေပၚတြင္ အားနာစရာကိစၥမ်ားကိုသာ ျပဳလုပ္ေနမိသည္။

"ေမာင့္ဖိနပ္စီးသြားေလ"

"မင္းကိုယ္မင္း ဘယ္သူထင္လို႔ ေမာင္လို႔သံုးေနရတာလဲ"

ျမတင့္က အႏွီလြန္းေမာင္အား ေလသံမာဆတ္ဆတ္ကေလးႏွင့္ ျပန္ေမးလိုက္သည္။ ထိုအခါဝယ္ လြန္းေမာင္က ျမတင့္အား ၿပံဳး၍ ၾကၫ့္လိုက္သည္။ လြန္းေမာင္သည္ လွပလြန္းေသာအႏွီေယာက္်ား၏ အေၾကာင္းကို သိခ်င္လြန္းလွသည္။

"ေမာင့္နာမည္က လြန္းေမာင္မို႔ပါ ျမရယ္"

ျမတင့္သည္ လြန္းေမာင္ဆိုသည့္ ဤေယာက်္ားငယ္မွာ မိမိ၏နာမည္ကို ႀကိဳသိေနျခင္းအား အံ့ၾသမေနမိေတာ့ေပ။ ဤရပ္ကြက္ထဲတြင္ ျမတင့္အား မသိသူရိွပါေသးလို႔လား။