မြတင့်

(၁၁)

ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ဉီးၫႊန႔္သည္ ေဆးတံအိုးကို ကိုက္ကာ ရွိုက္ဖြာေန၏။ လြန္းေမာင္သည္ ဉီးၫႊန႔္ႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ ထိုင္ေနသည္။

"အေဖ ဒီကိစၥကိုသာ အေရးပိုင္မင္းသိသြားရင္ မလြယ္ဘူးေနာ္ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားပါဦး"

ဉီးၫႊန႔္သည္ ေဆးတံအိုးကို လက္ထဲထည့္ကိုင္လိုက္ၿပီးေနာက္ စားပြဲေပၚရွိ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းတစ္ခြက္ကို ယူေသာက္လိုက္သည္။

"ဒီမယ္ သား ဒီကိစၥသာ ေအာင္ျမင္သြားရင္ အေဖတို႔ ဒီထက္ ပိုခ်မ္းသာလာမွာ အေဖက သားတို႔ကို တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ ထားေပးခ်င္တာ"

လြန္းေမာင္သည္ ဉီးၫြန႔္အား ဘယ္လိုမွနားခ်၍ မရနိုင္ေတာ့ပါေခ်။

ဉီးၫြန႔္သည္ ရွမ္းျပည္ဘက္မွ ကြၽန္းသစ္မ်ားကို ရန္ကုန္သို႔ တရားမဝင္တင္ပို႔ေရာင္းခ်ရန္ ႀကံစည္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

ဤေခတ္ဤအခါတြင္ ကြၽန္းသစ္ကို တစ္လက္မစာေလာက္ေလး လက္ဝယ္ေတြ႕ရွိလွ်င္ပင္ ေသခ်ာေပါက္ အျပစ္ေပးခံရမည္သာျဖစ္၏။

ဉီးၫြန႔္ကဲ့သို႔ တန္ခ်ိန္ႏွင့္ခ်ီ၍ ေမွာင္ခိုေရာင္းခ်မည္ကို မိသြားပါက အက်ိဳးဆက္သည္ မေတြးဝံ့စရာပင္။ အေရးပိုင္မင္း ကိုလွေသာင္သည္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လွေသာသူျဖစ္ေၾကာင့္ မီးေလာင္ရာေလပင့္ လုပ္မည္သာျဖစ္၏။

ဤကိစၥသာ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံနားထဲသို႔ ေရာက္သြားသည္ရွိေသာ္...ေျပာဖြယ္ရာပင္ မလိုအပ္ပါေတာ့ေခ်။

သို႔ရာတြင္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္ ရွိေသာ္ လြန္းေမာင္တို႔မိသားစု တစ္သက္စားမကုန္နိုင္ေလာက္ေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာကို ပိုင္ဆိုင္ရမည္သာ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဉီးၫြန႔္ကဲ့သို႔ေသာ လူစားမ်ိဳးသည္ ဤအခြင့္အေရးကိုေသခ်ာေပါက္လက္လႊတ္ခံမည္မဟုတ္ပါေခ်။

သို႔ႏွင့္ လြန္းေမာင္သည္ ဉီးၫႊန႔္ႏွင့္အတူ ရွမ္းျပည္ဘက္သို႔ သစ္သြားၾကည့္ရန္ လိုက္ပါသြားရ၏။ ႐ုတ္တရက္မို႔ ျမတင့္အား ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ပင္ မရရွိခဲ့ပါေခ်။

မထားေမသည္ လြန္းေမာင္တို႔သားအဖ အိမ္မွာ မရွိသည္ႏွင့္ အျပင္ထြက္ရန္ျပင္ေတာ့သည္။