မြတင့်

(၂၃)

မႏၲေလးေဆာင္းဟူသည္ အသည္းခိုက္ေအာင္ ခ်မ္းေအးလြန္းလွသည္။ ျမတင့္၏ ႏွင္းဆီနီနီမ်ားေပၚတြင္ ျမဴမႈန္ကေလးမ်ား ေနရာယူထားလ်က္ရိွၾကသည္။

ျမတင့္သည္ သကၠလက္ၿခံဳထည္ႀကီးကို လႊမ္းၿခံဳၿပီး စီးကရက္တစ္လိပ္ခဲကာ အႏွီႏွင္းဆီပန္းမ်ားထံသို႔ သြားလိုက္ပါ၏။ ျမတင့္သည္ နီရဲကာ တင့္တယ္ေနေသာ ႏွင္းဆီနီနီတစ္ပြင့္ကို ျမင္လိုက္ရသည့္အခိုက္ သတိမမူမိဘဲ လွမ္းကိုင္လိုက္ရာ ဆူးစူးမိပါ၏။

နီရဲရဲေသြးတစ္ေပါက္သည္ လက္ေခ်ာင္းထိပ္ကေလးမွတစ္ဆင့္ ထြက္အံက်လာ၏။ ျမတင့္သည္ ထိုေသြးစက္အား မမႈန္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။

"ျမ...ဆူးစူးသြားတာလား"

ျမတ္သိန္း၏ အသံေၾကာင့္ ျမတင့္သည္ လက္ကို ရုတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ ျမတ္သိန္းအား ခပ္ေတြေတြၾကည့္၏။

ထို႔ေနာက္ မထီမဲ့ျမင္ျပဳကာ ထိုႏွင္းဆီပန္းအား ထပ္ကိုင္ျပန္၏။ ဆူးမစူးေတာ့ပါေခ်။ ျမတင့္ အထာနပ္သြားခဲ့ၿပီ။ ဆူးမစူးေအာင္ ကိုင္တတ္သြားခဲ့ၿပီ။ သို႔ရာတြင္ မရူးေအာင္ေတာ့ မခ်စ္တတ္ေသး။  ျမတင့္အတြက္မူ ခ်စ္လ်ွင္ ရူး၏။ ရူးရပါ၏။

"ျမ စဥ္းစားၾကည့္တယ္ အကယ္၍မ်ား ေသြးေတြက လက္ေခ်ာင္းထိပ္ကမဟုတ္ဘဲ ျမ ပါးစပ္ထဲကသာ ထြက္လာရင္ နီရဲရဲမဟုတ္ဘဲ မဲညစ္ညစ္ႀကီးျဖစ္ေနမွာပဲေနာ္"

ျမတ္သိန္းမွာမူ အသိဉာဏ္တိမ္ပါးကာ တံုးအေသာသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမတင့္ မည္သည္ကို ဆိုလိုသည္ျဖစ္ေၾကာင္း မသိႏိုင္ေတာ့ပါေခ်။ သို႔ျဖစ္၍ ၿငိမ္၍သာ ဆက္နားေထာင္ေနမိသည္။

ျမတင့္သည္ စီးကရက္ကို ထပ္ရိႈက္ဖြာျပန္သည္။ ျမတင့္သည္ ယခုေနာက္ပိုင္း စီးကရက္တစ္လိပ္ကို ၃ဖြာ ၄ဖြာေလာက္ျဖင့္ ကုန္ေအာင္ ေသာက္ပစ္ႏိုင္လာသည္။

"ျမေလ မုန္းပစ္ခ်င္တယ္ ေမာင့္ကိုလည္း မဟုတ္ဘူး ေလာကႀကီးကိုလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ျမကိုယ္ျမ မုန္းပစ္ခ်င္တယ္"

ထို႔ေနာက္ ျမတင့္သည္ ကုန္သြားေသာ စီးကရက္ကို ေျမျပင္ေပၚသို႔ ပစ္ခ်လိုက္သည္။

"တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ေလ ျမ ေသခ်င္မိတယ္ ဒီလိုဆို ျမ ေအးခ်မ္းသြားမွာပဲ"