Once Upon a Natasha [complete]

Epilogue

  IT WAS NOW their twenty-fifth years wedding anniversary. Naging masaya at maganda ang takbo ng pagsasama nila Natasha at Flex. Natasha is now on her sixty years of age, while Feliciano is now on his fifty-third years of age. Naging mayabong at matagumpay ang lahat. They successfully raised their children with love and contentment in life. Nanatili sila sa Denver at ngayo'y nasa piling ng isa't-isa. Their children, Levi and Naxine are holding and managing the company and now learning to have their own life. Naging mechanical engineer si Levi at naging successful sa larangan ang automobile infrastructure. Naging business entrepreneur naman si Naxine na halatang namana kay Natasha.
 
  They're now sitting in the bleachers facing the sunset on their backyard. Hawak-kamay nilang ginugunita ang lahat ng mga pangyayari sa kanila.
 
  Natasha stare to his handsome husband. "Feliciano," sabi pa niya sa mahinang boses.
 
  "Hmm.." anas naman ni Feliciano na ngumiti nang magtitigan ang kanilang mga mata. Suot na nila ang kanilang mga salamin sa mata na noo'y dahilan upang masilayan pa rin nila ang isa't-isa. Pareho nang kulubot ang kanilang mga balat, mayroon na silang mga puting buhok at pareho nang mahihina ang mga tuhod, ngunit nanatili pa din silang magakasama.
 
  "Masaya ako na makasama ka," mahinang sambit ni Natasha sa asawa.
  May bahid ng galak ang pagbigkas nito. Marahang kinuha ni Feliciano ang palad ng asawa at masuyong hinalikan.
 
  "I am the one who must tell that, Natasha. Masaya akong makasama ka." Ani nito na nagagalak rin.
 
  "Ang dami nating napagdaanan ano?" She said while staring the sunset. Nilingon din ni Feliciano ang sunset at napangiti habang binabalik-tanaw ang kanilang pagkakakilala.
 
  "You are like the sunset before, you're very lonely, self-centered and insensitive.." he laugh as he said those words. Umiiling-iling pa ito na tila nasisiyahan.
 
  "And you're too proud while I'm asking that question, naalala mo ba ang pagkakita ko sa'yo? Nakakatawa ang suot mong damit, hindi appropriate sa trabaho mo, mabuti na lang at.."
 
  "At ano? Na love at first time ka sa akin? " banat pa ni Flex na ngumiti pa.
 
  "And you still that mouth of yours, until now..i don't even imagine why I still love that, imbes mairita ako, pero natatawa na lang ako sa'yo, mahal.." Sabi pa ni Natasha na hinampas ng mahina ang braso ng asawa. Nagtawanan sila.
 
  "Naalala mo ba ang outing natin noon sa Camarines Sur?" ani ni Flex.
 
  Tumango si Natasha.
 
  "You're very beautiful with our first picture together, madam...it's still in my pocket right now, alam mo bang kinuha ko pa ang kopya n'on para may larawan ako sa'yo?" he continued.
 
  "Are you stalking my pictures?" hampas pa ni Natasha sa asawa. Natawa na lang ang matanda.
 
  "Kinikilig ka pa rin, ano?"
 
  "In your dreams, Feliciano, alaskador ka pa rin hanggang ngayon!"
 
  "And that's why your still smiling, hon. Gusto lang kitang pasayahin.." he smiled as he justify the last word.
 
  "And I still remember that night you love me, Feliciano." Masuyong saad pa ni Natasha sa asawa. Marahang hinaplos ni Flex ang asawa at masuyong pinasandal sa kaniyang balikat. Nasisinagan sila ng waliswis ng araw saka pa sila napangiti sa mga ala-alang pinagdaanan nila.
 
  "I remember all the things we cheerish together, naalala ko lahat ang mga tawanan natin, naalala ko lahat ang mga pagsubok natin, ang mga pagsubok na rason kung papaano tayo naging matatag ngayon..the reason why we learned from our mistakes, and be a better person, mahal.." Feliciano was seriously saying to his wife.
 
  "And out of all the time I've been through, nandoon ka.." dugtong pa ni Natasha kay Feliciano.
 
  Ngumiti si Natasha at masuyong hinaplos ang mukha ng kaniyang asawa.
 
  "Mahal kita, Feliciano."
 
  "Mahal na mahal kita, Natasha." He responded while kissing his wife. Masuyo niyang dinampian ang labi ng kaniyang pinakamamahal na asawa. Sa babad na araw ng takip-silim. Sa lugar kung saan nanatili silang magkasama..masaya, kontento at nananatiling nagmamahalan sa isa'-isa.
 
  Matapos n'on ay hawak-kamay silang tumayo. Hawak-hawak ni Feliciano ang kamay ng asawa at inalalayan para maging balanse.
 
  "Can I dance again to my lovely wife?" He asked while offering his hands.
 
  Ngumiti si Natasha nang maalala ang gunita ng nakaraan, kung saan isinayaw siya ni Flex sa kanilang bridal shower. Ang kauna-unahang sayaw niya na may galak sa kaniyang mukha. Dahan-dahan niyang pinaunlakan ang kamay ni Flex at nagsimulang hapitin siya sa beywang nito.
 
  Humawak siya sa batok ni Flex na nagsimulang hapitin siya papalapit, nakahawak ito sa magkabilang beywang niya. Slowly they danced to their imaginary music within their hearts.
 
  We've come so far
  To leave it all behind, I wonder why...
 
  ... Why did you go away
  You left me all alone, No words can say,
  My love please stay
 
  ... You and I
  We have moments left to share
  You and I
  We can make it anywhere
 
  ... You and I
  We belong in each other's arms
  There can be no other love
  Now I know we can have it all
 
  ... Forever
  Each night I pray
  That we can be together
  Once again
 
  ... Forever more we'll stay
  In love this way
  No matter what they say
  Until the end
 
  ... You and I
  We have moments left to share (moments left to share)
  You and I
  We can make it anywhere (make it anywhere)
  You and I
 
  ... We belong in each other's arms
  There can be no other love
  Now I know we can have it all
  Forever
 
  ... You and I
  We have moments left to share
  You and I
  We can make it anywhere
 
  ... You and I
  We belong in each other's arms
  There can be no other love
  Now I know we can have it all
  Forever
 
  ... Now I know we can have it all
  Forever
  Now I know we can have it all
 
  ... Forever
 
  Dahan-dahang niyakap ni Feliciano si Natasha at masuyong hinalikan sa noo..sa tungki ng ilong at sa labi nito.
  "Thanks for the happiness, Natasha." Sambit pa ni Feliciano na noo'y niyakap siya ng mahigpit. Niyakap rin niya ito, at nanatili sa ganoong posisyon.
 
  Nang matapos ang kanilang yakapan ay humarap si Feliciano kay Natasha.
  "Happy twenty-fifth wedding anniversary, madam." Nakangiting saad ni Flex.
 
  "Happy twenty-fifth wedding anniversary, mahal.." she said until they heard some noise from their balcony. Napalingon sina Natasha at Feliciano.
 
  It's their children, sina Levi at si Naxine.
  "Happy...happy...happy anniversary mommy! daddy!" Sambit pa ng mga ito dala ang isang cake na may kandilang twenty-five.
 
  "Mommy! Daddy! Surprise! We have cake for you, let the two of you, make a wish.." halos sabay na saad ng dalawa. Halatang galing pa ito sa mga trabaho nila dahil naka-business attire pa ang mga ito.
 
  Nasisiyahan sila sa surpresa ng dalawang anak nila. "Mabuti't nandito na kayo, mga anak..." sabi pa ni Flex.
 
  "We're happy you're here." Maagap na hinalikan ni Natasha ang mga pisngi ng anak nila.
 
  "Sige na po, make a wish.." saad pa ni Naxine na hawak ang cake.
 
  Hawak-kamay na humiling sina Natasha at Feliciano bago sabay na hinipan ang kandila. Nang matapos 'yon ay nagsipalakpakan ang dalawa at kapwa niyakap ang kanilang mga magulang.
 
  "Sorry po, at ngayon lang po kami.." paghingi pa ng paumanhin ni Levi.
 
  "It's alright, anak. We know you're busy." Sabi pa ni Feliciano.
 
  "But, today, we have something special for you, mom, dad..let's eat together. Kumain po tayong apat sa resto, I have requested my best chef to cook for us!" energetic na saad ni Naxine na ngayo'y may sarili na ring resto sa Denver.
 
  "We're glad to, hija.." responde ni Natasha.
 
  "Tara, let's go.." sabi pa ni Levi na inalalayan sila sa paglakad.
 
  "O, hijo, nasaan ang asawa at mga apo ko?" tanong pa ni Feliciano kay Levi. Ngumiti ito. "Nandoon na po sina Naya sa resto, kasama po sina Viya at Nyle." Sagot pa ni Levi kay Feliciano.
 
  Tumango-tango siya.
  "Gan'on ba, oh siya, tara na." Ani nito saka pa pumaloob sa kotse at doo'y tinahak ang sinasabing resto ng kanilang anak na si Naxine.
 
  Nang makarating sa resto ay bumungad sa kanila ang kanilang pamilya. Ang pamilyang nabuo nila sa mahabang panahon.
 
  "Lolo! Lola!" Bungad pa ng dalawa nilang apo na sina Viya at Nyle. Mga anak ito ni Levi kay Naya. Habang nandoon naman ang boyfriend at fiancee ni Naxine na isang chef, si Rafael. Agad silang in-accomodate ng mga ito at pinaupo sila sa mahabang lamesa na napuno ng masasarap na pagkain. Nang makaupo silang lahat ay naghawak-hawak sila ng kamay.
 
  Nagsimulang magdasal sila para sa pamilyang mayroon sila ngayon. Si Feliciano ang manguna.
 
  "Mahal na diyos ama, salamat sa lahat ng biyaya, salamat sa pamilya, sa pagmamahal at pagkakaisa ng aming pamilya, salamat sa gabay, sa proteksyon at kalinisan ng loob sa aming lahat. Salamat sa pagkain, sa mga kamay na nag-asikaso at sa mga anak namin na ginawang posible ang pagtitipon na ito, wala na ho kaming mahihiling pa, maraming salamat po. Amen." Saad pa ni Flex na ngumiti sa pamilyang mayroon siya.
 
  "Amen." Halos sabay-sabay na sambit nilang lahat, saka pa nag-sign of the cross.
 
  "Let's eat na po!" sabi pa ni Viya na agad kumuha ng sandok at isinandok iyon sa kanin at nilagay sa plato ng kaniyang lola Natasha.
 
  "Oh, that's so sweet of you, apo.." sabi pa ni Natasha na nasisiyahan sa paslit.
 
  "What do you like po lola? Tortang talong and salad?" pinapili pa siya nito. Umayon naman siya at nagpasalamat sa kaniyang apo.
 
  "Thank you.." sabi pa niya sa paslit na ubod ng hyper.
 
  Nang magsimula silang kumain ay nagsimulang magbukas ng diskusyon si Flex kay Rafael, ang nobyo ni Naxine.
 
  "Hijo, we're looking forward for you, to be one of our family," sabi pa niya na ikinangiti nito.
 
  "Yes, sir. And I'm thankful that you let me welcome to your family." Sabi pa nito sa British na accent. Katabi nito si Naxine na nakangiti lang din sa kaniya.
 
  "We're counting on you, Raf. Please let our daughter wear that smile forever, I love my daughter, so please, love her as much as I do." Sabi pa ni Feliciano na inabot naman ni Naxine at hinawakan ang kamay nito.
 
  "Salamat, dad." Naxine mouthed to him while wearing her sweetest smile. Their darling since then is now fully-woman. Malapit na itong magkaroon ng sarili niyang pamilya, ang panahon na malagay ito sa tahimik, at nang makita nila itong masaya sa piling ng kaniyang mahal sa buhay. After that, they resume their feast and celebrate their wedding anniversary.
 
  The moment they decide to have a memorabilia photo taken to that resto. Nakaupo silang dalawa ni Natasha habang magkahawak-kamay, nasa likod naman ang mga anak nila na si Levi kasama si Naya at ang dalawa nilang anak. Sa gilid naman ay sina Naxine na inakbayan ni Rafael.
 
  Nakisuyo sila sa isang staff ng resto na mag-kuha ng shot.
  "Okey, ready..one...two..three, say cheese!" sabi pa nito sabay click ng camera.
 
  Nang oras na iyon ay nakunan ang larawan ng kanilang pagtitipon. After that celebration, they developed it and Naxine decide to hang it on the wall of her resto, ang malaking larawan na naging inspirasyon niya for her business. Makikita sa dingding na iyon ang matamis na ngiti ng kaniyang mommy Natasha at daddy Flex.
 
  After five long months, Naxine was wed to Rafael and they are now officially married, Natasha and Flex are now satisfied on the outcome of their children. Naging masaya sila sa mga pamumuhay ng kanilang mga anak. Proud na proud sila sa mga ito, at masaya na rin sila para sa mga achievements nila.
 
  They we're both satisfied on what they choose in life, Natasha and Flex are now happy to say good-bye to them, sa huling pamamaalam ng dalawa ay hindi nila iniwan ang isa't-isa. Sabay na namaalam ang mga ito, payapa lamang itong nahimlay sa kanilang paboritong bleacher na magkadantay ang mga ulo na tila tumitingin lang sa malayo, wari'y tinitingnan ang papalubog na araw. Masayang namaalam ang mag-asawa na hindi kailanman naghiwalay.
 
  Sa pamamaalam ng matatanda ay may nakitang sulat sina Levi at Naxine sa kwarto nito, kalakip iyon sa isang sobre. Nang makita nila ang laman n'on ay naiyak sila.
 
  Ito ang kwintas ng kanilang ina. Dahan-dahang binuksan ni Naxine ang kwintas at doo'y nakita nila ang kanilang larawan. Ang larawan ni Levi at ang larawan ni Naxine. Hugis puso ito, at hinulma ng sukat sa larawan. Nagyakapan ang magkapatid sa pangyayaring iyon. Agad pang kinuha ni Levi ang sulat ay binasa na gamit lang ang kaniyang mata.
 
  We, started from scratch, and we started from ashes of the past.
  We, started from nothing, a nothing we have, but to still hold each other's hand. We may not be perfect parents, but we're happy to see you smile and laugh.
  We feel fulfilment when we held your little hands and toes, and now we hold grown up postures. Thank you and good-bye, our lullabies.. Goodbye for now, love, mommy and daddy.
 
  Sabi pa ng sulat saka pa binasa ang nasa ibaba.
 
  "Give this necklace to those whoever wanted happiness, let's share our happiness to others, my loves." Sabi pa ni Levi na umiiyak na napangiti. Muli pa niyang niyakap si Naxine at pinabasa ang sulat. Hawak-hawak nila ang kwintas na saksi sa pag-iibigan ng kanilang mga magulang, ang tanda na binuhay sila ng mga ito sa pagmamahal.
 
  "Let's grant their wish, Xena." Sabi pa ni Levi sa kapatid.
 
 
  ***
 
 
  Nang makapag-decide na sila sa gagawin ay agad na nagkita ang magkapatid sa tabing-dagat. Dala nila ang isang bote na pinaglagyan ng isang sulat at ng kwintas. Hawak-hawak iyon ni Naxine.
 
  "Are you ready?" sabi pa ni Levi sa kapatid. Marahan namang tumango si Naxine at malakas na binato niya ito sa dagat.
 
  "Sa sandaling makita ng karapat-dapat na magmay-ari n'on...doon pa natin masasabing nagawa natin ang hiling nila." Sabi pa ni Levi na inakbayan ang kapatid. Tumango-tango lang si Naxine na nakatanaw sa papalayong bote.
 
  "'Til next time, mom..dad." Levi whispered.
 
  "Goodbye, mom. Goodbye, dad." Naxine said with a tears in her eyes.
 
 
  THE END