Once Upon a Natasha [complete]

Chapter 59

  FIVE MORE MONTHS after the wedding, Natasha delivered a bouncing baby girl. Pinangalanan nila itong Naxine Francesca Castillo Carnacion. Ang kanilang panganay, at ang unica hija ng kanilang pamilya. Masayang-masaya silang lahat lalo pa't walang naging complication sa pag-deliver ni Natasha.
 
  Nasa Denver sila ngayon at halos apat na buwan na rin silang naninirahan sa States. Matapos kasi nilang magpa-meeting ay agad na nilang inasikaso ang mga papeles para dito na manirahan. All went well lalo na dahil mas naging tutok si Flex sa pamilya nila.
 
  "You did a good job!" he said and kissed her forehead. Katatapos lang manganak ni Natasha, nasa mga nurses pa ang bata dahil nililinis pa ito. Nakasuot ng hospital dress si Flex habang naka-mask, nakasuot din ng hairnet ang ulo niya since iyon ang mandatory rules ng hospital ward.
 
  Marahang hinawakan ni Natasha ang kamay ni Flex. "Thank you, Flex." She said and smiled.
 
  "Don't worry, all will be fine, just take rest. I'm just here." Sabi pa nito na hinigpitan ang paghawak sa kaniyang kamay.
 
  Hanggang sa may pumasok, dala ang sanggol na nakasuot na ng lampin.
  "Here 'ya go, here's your baby girl.." sambit pa ng nurse na agad na nilapag ang sanggol sa dibdib ni Natasha. Iyon kasi umano ang first step to connect her child. Upang magkaroon umano ng bonding moment ang mag-ina, and to have mutual rhythm of their heartbeat.
 
  Naiyak sa kasiyahan si Natasha nang makitang humikab ang sanggol. Kamukhang-kamukha nito ni Flex, mula sa ilong, ang hugis ng labi at ang shape ng forehead ng bata.
  "Look at her..." she said while holding her tears not to run.
 
  Agad na lumapit si Flex sa kaniyang mag-ina at masuyong nilapit ang mukha sa sanggol. He slowly kissed the head of his baby. "I couldn't believe that I'm now a freaking father, oh god," he hold his laugh, animo'y naiiyak sa kasiyahan. Gaya ni Natasha, Flex hold back his tears not to run, masayang-masaya siya na makita ang anak nila ni Natasha. She's perfect!
 
  "She's very cute," nabulalas pa ni Flex na noo'y hinalikan na rin ang noo ni Natasha.
 
  "Nasaan si Levi?" tanong pa ni Natasha.
 
  "He's outside, teka lang at papasukin ko." Immediately, after he walked outside, ay kasama na niya pabalik si Levi na gaya niya'y nakasuot ng hospital dress.
 
  "Hey baby...meet your baby sister.." nakangiting sabi ni Natasha sa kaniyang unico hijo.
 
  "She's..very tiny!" saad pa ng paslit na medyo lumapit sa sanggol.
 
  "She looks like an alien, mommy!"
  Natawa sila sa sinabi nito.
 
  "You looked like her when your infant."
 
  "Am I tiny too?"
 
  "Yes. You're very small before.."
 
  "Do I look like an alien, too?"
 
  Tumango si Natasha na ikina-awang ng bibig ni Levi. "What?" bulalas pa ni Levi habang hawak ang mukha. Ini-imagine kung ano ang mukha niya noon.
 
  "She's your baby sister, okey, so you must protect her...you're a big kuya na from now on." Sabi pa ni Natasha na napapangiti sa pagiging bibo ni Levi.
 
  "Opo, I will protect her po." He politely answered.
 
  "Good." Flex sooths Levi to sit on his lap while watching their new family member.
 
  "Mommy, can I call her, Xena?"
 
  "Yes, pwede naman, anak. It's your choice, and it sounds nice."
 
  Levi giggles. "I can't wait to play with her." Ani nito na marahang nilapat ang hintuturo sa braso ng bata.
 
  "She's very soft." Sabi pa nito na agad binawi ang hintuturo. Natawa naman sina Flex at Natasha since gan'on ang expression ng mukha ni Levi. Para kasi itong nagulat nang maramdaman ang balat ng sanggol.
 
  "You must love her, okey?" Natasha said to him. Tumango pa ito.
 
  "Mommy, magiging love n'yo pa rin ba ako, kahit nand'yan na si baby Xena?"
 
  "Of course, anak! Baby rin kita, and I will love you as much as I love your baby sister...Tandaan mo 'yan, mamahalin ko kayo hangga't humihinga si mommy, okey?"
 
  "Okey po." He answered as his final doubt.
 
  After that day, of all concerns and results ay na-discharge na si Natasha. They went out and safely arrived to their home. Nasa bahay sila sa Denver which they bought after they moved in the said address. Inasikaso ni Flex ang kaniyang mag-ina at naghanda ng sopas. They decide to live normally, walang yaya, walang utusan, simpleng pamamahay at normal na pamumuhay.
 
  While cooking in their kitchen, Flex was also thinking about the things he made out of love. Bumalik siya sa States, after a long year escaping the reality. He managed his vehicle show room and museum. Naging aktibo rin siya sa pag-promote ng mga native products na mina-market niya ngayon sa States going to Philippines.
 
  Nasa kalagitnaan siya sa pag-iisip nang umupo si Levi sa kaniyang harapan. Nakiki-usyuso ito sa niluluto niya.
 
  "Daddy, what are you cooking?"
 
  "I will cook macaroni soup with spring onions for your mom, how about you? I will cook it after this.."
 
  Umiling ang paslit.
  "No, daddy, macaroni soup will do." Ngiti pa nito saka pa nagsalita.
 
  "Paglaki ko, I want to be like you po."
 
  "A chef?" Umiling ang paslit.
 
  "Ugh..a businessman?" Umiling ulit ito.
 
  "A driver? Anong gusto mo 'paglaki mo?" curious na tanong ni Flex sa anak.
 
  "Gusto ko pong maging mabait at mapagmahal na gaya po ninyo, daddy. You love us, love mo si mommy, at love mo ako, ang bait po ninyo.." sabi pa ng paslit na ikinahinto ng paghihiwa niya.
 
  Ngumiti siya rito at ginulo ang buhok nito. "Your good enough, Lev. I know na paglaki mo, mas magiging mabait at mabuti kang father sa magiging family mo."
 
  "But you are my family po."
 
  Ngumiti ulit si Flex. Alam niyang nalilito ito sa sinasabi niya.
  "Yes, baby. We are family, but later on...when you found your future wife, you will have a new family together." Paglilinaw pa niya kay Levi. Tumango-tango lang ito na tila naintindihan naman ang ibig sabihin.
 
  "Thank you po.." ani ng paslit na nagpaalam na aalis na. Nang mawala sa paningin niya si Levi ay nagpatuloy siya sa ginagawa.
 
  He simmer the chicken breast in water, he also reserve the broth and shred chicken into pieces. After that, he sauté garlic and onion in a pot. He waited to smell the caramelized aroma,then he pour reserved broth and simmer. After mixing, he pour macaroni pasta elbows and carrot and simmer for ten minutes.
  He waited to boiled the soup then he added seasonings and the secret ingredient, the all purpose cream and waited to boiled again. He check back the soup and added some cabbage. After checking the texture and be done, he transfer into a serving bowl and serve immediately. Iyon ang menimorya niya sa sopas na iyon, lalo pa't tinuro pa iyon ng kaniyang inang si Francesca na madalas bumibisita sa kanila roon.
 
  After preapring that dish ay agad niya itong nilagay sa isang tray at agad na tinungo ang kwarto. Naroon na rin kasu si Levi, so he decide to put another dish for the kiddo.
 
  Nang makapasok sa kwarto ay masayang nilapag niya ang tray sa may table na nandoon.
 
  "Wow, salamat po daddy!" pasalamat ni Levi na agad na kinuha ang mangkok at agad na nagsandok ng macaroni soup.
 
  "Shh..slowly slowly, okey? Mainit pa 'yan." Sabi pa ni Flex sa paslit.
 
  "Okey lang po," sabi pa ng paslit na hindi maawat. Nang ma-secure na okey lang ang temperature ng sabaw ay nilapitan agad ni Flex si Natasha at pinaupo, nilagyan niya ng unan ang likod nito at pinasandal sa kama.
 
  "I will scoop some soup for you.." masuyong saad pa ni Flex sa asawa.
 
  "Ano ka ba..baka masanay ako n'yan." Ngiti pa ni Natasha sa asawa.
 
  "And be it, gusto kong alagaan ka, asawa kita, Natasha." Masuyong responde ni Flex na napangiti na rin.
 
  Nang umayon si Natasha ay agad na sinubuan ni Flex si Natasha, staring each others eyes, speaking the thoughts that their hearts said in silent.
 
  "Thank you," sabi pa ni Natasha na nasisiyahan sa asawa. They even manage to glimpse Naxine na mahimbing na natutulog sa gilid ni Natasha.
 
  Sa sandaling iyon ay napatingin si Flex sa suot na kwintas ni Natasha.
  "Did you ever try to wish in that necklace?" turo pa ni Flex kay Natasha.
 
  Tumango si Natasha.
 
  "O, really? Ano naman ang hiniling mo?"
 
  Umiling si Natasha.
  "I will tell you, soon. Hindi pa ngayon." Ani Natasha na nakangiti pa sa kaniya.
 
  Alam ni Natasha na nakikiusyoso lang ang asawa niya kaya mas mainam niyang sabihing humiling na siya kahit ang totoo'y hindi pa naman.
 
  Lumabi pa si Flex.
  "Baka kung anu-ano ang hiniling mo ha, alam mo naman..gwapo na ako, huwag mo nang hilingin, tingnan mo nga, ang gwapo-gwapo ko, pogi, mabait, plus points na ang abs.." he said while laughing.
 
  "Ewan ko sa'yo, Feliciano! Baka maubo ako sa pinagsasasabi mo!" saway pa ni Natasha na pinipilang matawa sa asawa.
 
  "You know what mom, dad. You two are very bagay, para po kayong mga bata. Look at the way you teased each other, ang sweet..n'yo pong tingnan." Puna pa ni Levi na nagpatuloy sa paghigop ng sabaw.
 
  "Oh ayan, pinuna ka na ng anak mo. Napakaloko mo kasi!" she added while wiping her mouth.
 
  "You know what, I will never get tired to make you laugh, masaya akong makita kang masaya.." he said in his serious voice.
 
  "Feliciano.."
 
  "Yes, Mrs. Carnacion?"
 
  Lumawak ang ngiti ni Natasha at inabot ang mukha nito. Dahan-dahan niyang dinampian ng halik ang labi nito. 'Yong tipong smack lang, tila nagpapa-cute na halik sa asawa niya. On Flex' side, he was just hiding his feeling by his smile, kahit ang totoo'y gusto niyang humiyaw sa kilig.
 
  "Damn it, hon. Kinikilig ako..." mahinang boses niya sa asawa.
 
  ...itutulog.