Once Upon a Natasha [complete]

Chapter 4

IT WAS A COLD RAINY SUNDAY morning.

Dahan-dahang bumaba si Natasha mula sa kaniyang private plane habang inaalalayan ng kaniyang mga tauhan. May humahawak ng payong para sa kaniya, may taga-bitbit ng gamit niya, at si Donatela na siyang sekretarya niya. She is now in Philippines, not for a vacation but for her companies reports, updates and even issues about departments, manpowers—sa madaling salita.. nandito siya para ayusin ang mga problema.

Matalim niyang tiningnan si Donatela at nagsalita. "Updates," bungad niya rito.

"Good morning maam..w-welcome h-home, ahm, we're about to have updates po, I am waiting for the..."

"Isn't it done yet?" padabog na litanya niya saka pa ito tumigil sa paglakad, halatang natatameme si Donatela sa presensya niya. She glare Donatela from her messy bun to her wet pair of shoes.

"Sorry po, maam. Pero may nakita na po kaming papalit na model," ani nito na ikinataas lamang ng mga kilay niya.

"Oh well... better." Walang emosyon na sambit niya na hindi man lang pinagsilong si Donatela mula sa hagupit ng ulan. Tuloy-tuloy siyang naglakad papasok sa van na hinihintay siya. Kasunod niya ang mga tauhan niya na hindi man lang nagsasalita. They're all wearing a perfect black suit and black shades. Nang makapasok at maka-upo ay bumuntung-hininga siya, tiningnan niya ang bintanang nag-fog dahil sa malakas na ulan. Hindi niya akalain na maulan pala ngayon sa Pinas which is autumn naman sa London.

Tamad niyang kinuha ang telepono niya mula sa kaniyang limited edition na Prada bag. Suot din niya ang kaniyang cocktail black business attire dress na pinatungan niya ng coat na kulay pula. Sinipat pa niya ang kasamahan na walang imik lamang, she glare to Donatela na hindi man lang makatingin sa kaniya. Papunta na sila sa kanilang building, at kahit linggo sa araw na iyon, pinatawagan niya ang mga board of directors at managers para makausap niya sa isang bagay.

"Donatela, tell me something about that model?" walang emosyong tanong niya.

"Ahm, he is Feliciano Carnacion po, twenty-eight years old, 5'9, muscle-built body, huge abs."

"Great," tipid na sambit niya, sumilay ang ngiti niya at nagtanong ulit.

"American?"

"Hindi po, pinoy po."

"What?" histerikal na ani niya.

"But he's half," bawi ni Donatela.

"Make sure to impress me, lady. Hindi ako madaling surpresahin, baka pipitsugin lang ang nakuha niyong lalaki... baka maging bangketa lang ang mga produkto natin," mariing sambit niya saka pa umupo ng maayos. Nahilot niya ang sintido niya ngayon, napaka-busy niya at halos hindi na niya maasikaso ang katawan niya, lalo pa't may migraine siya at madalas itong sumasakit lalo pa sa ganitong klima.

She's thirty five woman named, Natasha Hettleworth, a widow of her late husband, Hernan Hettleworth, a mouth-watering heir and a legitimate alta-society man. Isang bilyonaryo. But she guess, she is not lucky enough nang mamatay ito. She's been left nothing but a pressured life she must stand out bilang Hettleworth.

***

Nang makarating na siya sa gusaling iyon ay agad na tumalima ang kaniyang mga tauhan at inasikaso ang pagbaba niya hanggang sa pag-open ng glass window, parang mga tulilig ang mga ito na halatang kabado sa presensya niya. Wala siyang ka-ngiti-ngiti at halatang dominanteng naglalakad sa aisle ng gusali.

She heard her pointed stilettos tick-tacking the marmol floor. "Handa na ba ang lahat?" tanong niya kay Donatela na nasa likuran niya habang nakasunod. Wala siyang lingon-lingon habang dire-diretsong binuksan ang pintuan ng conference room.