Once Upon a Natasha [complete]

Chapter 32

  UNANG umaga iyon ni Natasha sa mansion ng mga Carnacion. Maaga siyang nagising at agad pumunta sa kusina, gusto niyang magtimpla ng kape para kay Flex. Nang makababa na siya sa hagdan suot ang roba ay nakita niya ang matandang ginang na paakyat sa dinadaanan niya. Dala nito ang isang tray.
 
  "Good morning po," magalang na saad niya rito na sinuklian lang naman ng isang pagtitig sa kaniyang kabuuan.
 
  "Ah, e, ma'am..." pigil niya pero nagsalita ito.
 
  "I will take this to my son, paborito niya ang tsaa na may luya at honey," ani nito na parang naiisip ang iniisip niya.
 
  "Ah, gan'on po ba, magtitimpla sana ako ng kape..para sa kaniya." Nag-aatubiling saad niya sa ginang.
 
  Hindi ito umimik at nilampasan lang siya, agad-agad itong naglakad papanhik sa taas. Ngayo'y hindi niya alam ang gagawin gayong wala na siyang sadya sa kusina. Nag-aatubili siya kung babalik ba siya sa taas o ipagpapatuloy ang gustong gawin.
 
  Napalabi siya at napiling puntahan muna ang kusina, gusto niyang magtimpla ng gatas para kay Levi. Tama! I will get a milk for my son! Ani niya sa sarili na halatang kabado sa pagkilos doon.
 
  Nang makapunta sa kusina ay nakita niya ang dalawang kasambahay, tila nagulat ito nang makita siya.
  Yumukod pa ito at bumati.
 
  "Hello, where can I get some milk?" Ani niya sa mga ito.
 
  Agad namang kumuha ng isang karton ang isang kasambahay na medyo may katabaan ang pangangatawan.
  "Here, ma'am." She handed to Natasha.
 
  Nag-aatubili man ay agad niya itong tinanggap at nagpasalamat.
  "Thank you," ani niya sa mga ito na halatang namangha.
 
  Tiningnan niya ito at muli pang nakiusyoso. "Yes? What's the matter?" Ani niya habang nag-iingles.
 
  "You're way to different, ma'am. You and sir Feliciano are the same, you're nice to us, unlike madam Francesca..." she paused like she's staring someone on Natasha's back.
 
  "What?" pagtatanong pa niya pero narinig niya ang isang pagtikhim sa kaniyang likuran.
 
  "Bueno, hija, narito ka na rin lang, mabuti pa'y tumulong ka na sa pagluluto. Marunong ka ba?" saad ng ginang na halatang sinusukat ang kakayahan niya.
 
  Marahan siyang tumango.
 
  "Magaling, sige na. Mag-umpisa na kayo." Walang emosyong saad nito na pinandilatan lang din siya.
 
  Agad namang tumalima si Natasha at tumulong sa paghihiwa ng mga gulay na nandoon, may mga spinach, peas, beef tenderloin at nasa isang tabi naman ang mga cucumber, tomatoes, sibuyas, parsley na parang gagawing fresh salad.
 
  "I will cut these, okey?" saad niya sa dalawang kasambahay.
 
  "Okey, ma'am. I will help you."
 
  "No, I can..don't worry," aniya na hinugasan ang mga gulay. Nang matapos ay agad siyang kumuha ng chopping board at naghiwa ng mga cucumber. Nasa kalagitnaan na siya ng paghihiwa nang hindi niya mapansing nandoon na pala si Flex sa kaniyang likuran.
 
  "Good morning..hmm." samyo ni Flex sa leeg ni Natasha, yumakap siya sa likuran nito, halatang ikinagulat ni Natasha ang ginawa niya.
 
  "Ginulat mo 'ko," she stop slicing.
 
  "Are you preparing our breakfast?"
 
  "Hmm.. kind of, naghihiwa ako para sa salad." Tugon niya na nakikiramdam sa dalawang kasambahay na nandoon.
 
  "Manang, this is Natasha, my wife." Flex claimed her as if they we're already married.
 
  Ngumiti lang naman ang dalawang kasambahay at halatang kinikilig.
  "You look perfect," puna pa ng isang medyo may kapayatang ginang.
 
  "Thank you," ani ni Flex na nagnakaw pa ng halik sa labi niya. Wala itong kaalam-alam sa mga pangyayari doon.
 
  "After that, I will show you my garage." Ani Flex na bumulong sa taenga ni Natasha.
 
  "Pero..magluluto pa ako," ani niya.
 
  "It's fine ma'am, we will do it." Halos mag-chorus ang dalawa sa pagsasalita.
 
  "Salamat, manang." Ani Flex na kumuha rin ng isang kutsilyo, tinulungan niya si Natasha sa paghihiwa ng kamatis at sibuyas. Dahil sa pagbabalat nito'y napaiyak si Flex. Natasha was amazed on how he made it, funny thing—imbes na magsaya ay biglang umapila ang ina nito na halatang sinasadyang pumagitna sa kanilang dalawa.
 
  "Oh hijo, hayaan mo na si Natasha d'yaan. Mabuti pang samahan mo na lang ako sa veranda at may sasabihin ako sa'yo," ani ni Doña Francesca na halatang pinatamaan ng makahulugang tingin ang mata niya.
 
  Pinihit ng ginang ang braso ng kaniyang anak at pasimpleng nawala sa kusina.
  Napayuko siya at halatang nahihirapan sa sitwasyon niya, nakikibagay na lang siya parati, simula pa noon.
 
  Napansin ng dalawang kasambahay ang pagiging matamlay niya at kinuha ang chopping board. "No, I will do it."
 
  "No, ma'am take a rest, i feel that you're not well, we will finish this." Ani ng matabang kasambahay. Ngumiti siya at naglakad papunta sa hagdanan. Papanhik na siya sa taas ng marinig niya ng 'di sinasadya ang usapan ng mag-ina.
 
  "Pupunta ngayon ang mga amiga ko, ipakikilala kita sa anak nila. Naalala mo ba 'yong kababata mo noon?"
 
  "No mama! I don't want them here, alam no namang nandito si Natasha, and I know what you're planning, hindi ako papayag sa iniisip niyo."
 
  "Pero hijo, makinig ka. She's not deserving for you. Binata ka at marami pang ibang babae ang karapat-dapat sa'yo,"
 
  "Enough mama, ayoko nang makipagtalo sa'yo, please."
 
  "Feliciano! Feliciano!" tawag pa nito.
 
  Natunghayan niya ang bulto nito sa ilalim ng hagdan. Nakatayo si Flex na halatang alam na narinig niya ang lahat-lahat.
 
  Nakipagtitigan siya sa nobyo na noo'y alam ang nararamdaman niya. Mabilis siyang pumanhik pataas. Gayundin ang paghabol ni Flex sa kaniya at nang papasok na siya sa kwarto nila'y napigilan siya nito.
 
  "Wait, please makinig ka."
 
  "Narinig ko na lahat, Flex."
 
  "Listen, please Natasha..mahal kita, and I will never gave you up!"
 
  "Pero, hindi ako ang babaeng karapat-dapat sa'yo," ani niya sa binata.
 
  Nanatili itong nakatitig sa mga mata niya, nakikipagtitigan ito sa mga mata niyang basa na ng mga luha.
 
  "Try to read my eyes, Natasha. Try to read who is the one I'm staring right now. Alam mong ikaw lang ang nakikita ko, alam mong gagawin ko lahat para sa'yo, isn't it enough to justify how much I love you?"
 
  Natigilan si Natasha at pigil-luhang napasandal sa pintuan. Isang pulgada na lamang ang agwat nila sa isa't-isa. She know what Flex is trying to tell about. Pero siya lamang ang matigas at ayaw maniwala.
 
  "Natasha, will you marry me?" halos paos na boses ni Flex na parang maiiyak na. Hawak nito ang palad niya na unti-unting nilapat sa kaniyang dibdib. Ramdam niya ang pagpintig nito.
 
  "Can you be my wife?" dagdag pang tanong ni Flex sa kaniya. Nanatiling naka-awang ang bibig ni Natasha. Naalala niya ang sinabi ng mama ni Flex. Naalala niya ang posibleng mangyari kapag umayon siya sa proposal nito.
 
  "Flex..I need to tell you something."
 
  "What?"
 
  "It's about your mom.." ani Natasha na sinuri muna ang likuran niya.
 
  "What? Sinaktan ka ba niya? What did she told you?!" gatol na tanong ni Flex na halatang kabado.
 
  "She told me not to marry you," tipid na saad ni Natasha. Nakita niya ang pagtiim-bagang ni Flex. Nakakuyom ang kamao nito na halatang aburido.
 
  Naging alerto si Natasha. "Wait, wait," anong gagawin mo?"
 
  "I will settle this." Tipid na saad ni Flex sa kaniya.
 
  Hindi niya naawat ang binata na noo'y tuloy-tuloy na bumaba sa hagdanan. Hintatakutan niyang tinakbo pababa si Flex at doo'y nakita niya itong sinugod ang ina.
 
  "Mama!" Dagundong na boses ni Flex.
 
  "Hijo?" napalingon ang ina nito, halatang napansin ang madilim na mukha ng anak.
 
  "If you don't stop what you're planning, if you still insist Natasha not to marry me, hindi na ako babalik sa pamamahay na 'to.."
 
  "Anong sinabi ng babaeng haliparot na 'yon?"
 
  "Mama!" boses ni Flex. Halatang hindi nagustuhan ang salitang binitawan nito.
 
  "I will not help the two of you!" Mariing saad ng ginang sa matatag na pigura. Taas-noo ito habang nagsasalita.
 
  "Fine. Then we will leave here." Saad ni Flex na agad ipinag-iba ng ginang.
 
  "Wait, wait, wait...anak makinig ka."
 
  "No! Enough ma! Hindi ka pa rin nagbabago!"
 
  "No, please listen...anak. Magbabago ako, just please stay." She added. Natigil si Flex sa yakap nito. He is not dumb enough for his mother, for now, papalampasin muna niya ang galit at patatawarin ito.
 
  "Sorry." He said sighing. As what his father said before he died, he must understand his mother, at iyon ang pinagbilin ng kaniyang ama bago ito mamatay.
 
  "Sorry, anak. Please. Huwag mo akong iwan." Ani nito na yumayakap pa rin sa kaniya. Sa puntong iyon ay nakita nila si Natasha na papalapit sa kanila.
 
  Tanaw nila itong nakatingin na halatang apektado sa pag-aaway ng mag-ina.
  "Natasha.." saad pa ng matandang ginang na agad niyakap si Natasha. Naguguluhan man ay tinanggap ni Natasha ang pagyakap nito sa kaniya.
 
  "Sorry, hija, patawarin mo ako," anas pa ng matanda na hinahagod pa ang likod niya. Tanaw sila ni Flex na nasisiyahan sa kanilang pagyayakapan. Little what they don't know, sa oras na iyon, isang matalim na tingin ang namamayani sa ginang, ang isang plano na siya lamang ang nakaka-alam. They don't know that never on Francesca's taught accepting a defeat.
 
  Isa ito sa mga rason kung bakit ito iniwan ng kaniyang ama noon, ang rason kung bakit silang tatlong magkakapatid ay watak-watak lahat.
 
  Nang matapos ang pagyakap nito kay Natasha ay hinaplos pa nito ang braso niya, nakaharap ito sa mukha niya na matamis na nakangiti. Hindi maalis kay Natasha ang masamang kutob. Alam niyang isa lamang ito sa mga pagkukunwari ng ina ni Flex. Alam niyang may masama itong binabalak.
 
  ...itutuloy.