လေးရက်္မြောက်နေ့
ဆောင်းနှင်းသခင်ပျောက်နေတာ သုံးရက်တိတိပြည့်သွားခဲ့ပြီ.......
"သွားစမ်း ထက်ဟိန်း.....မင်းကြောင့် ငါ့ညီမလေး ဒီလိုဖြစ်ရတာ...
မင်းမျက်နှာ မမြင်ချင်ဘူး အခုထွက်စမ်း...အောက်တန်းစားကောင် သွား!!!!!!......."
အိမ်တံခါးမရှေ့က မောင်းထုတ်သံက ကျယ်လောင်စွာ ကြားနေရသည်
"ကျတော့်ကို မအော်ပါနဲ့ မလင်းရယ်...ကျတော် ယမင်းမျက်နှာလေးကိုဘဲ မြင်ချင်လို့ပါ....
ကျတော့်ကြောင့်ပါ...
ကျတော့်ကြောင့်....
ကျတော့်ကြောင့်သာ ယမင်း ဒီလိုလုပ်လိုက်ရတာ..."
"အော အေး...
မင်းကြောင့် မဟုတ်တော့...
ငါ့ညီမလေးက သူ့ဘာသာ$ရူးထပြီး ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုး လုပ်မယ် ထင်နေလား!"
"ကျတော် မသိခဲ့ဘူး မလင်းရဲ့..
ယမင်းကို တစ်ယောက်တည်းထားရင် အတွေးလွန်တက်တယ်ဆိုတာ သိပေမယ့်....
ယမင်း အထင်တွေ တော်တော်လွဲနေတယ်ဆိုတာ ရှင်းပြချင်လို့ပါဗျာ...
ကျတော့်ကို ယမင်းနဲ့ တစ်ခါလေးဘဲ တွေ့ခွင့်ပေးပါ.....
ကျတော် အနူးညွှတ်တောင်းဆိုတာပါ မလင်းရာ
တစ်ခါလေးပါဘဲ....."
"တစ်ခါလည်း မရဘူး...
နှစ်ခါလည်း မရဘူး...ထက်ဟိန်း...
ငါတို့ အသိုင်းအဝိုင်းက မင်းလိုကောင်ကို ခွင့်လွှတ်မယ်ထင်နေလား...
မင်းဒီလိုနေ့တိုင်း လာတောင်းပန်နေလည်း ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး..."
ဦးထက်ဟိန်း သူပြောပြမှ ြဖစ်မယ့်အရာအတွက် ဇွဲမလျော့ဘဲ အိမ်ရှေ့မှာ တောင်းဆိုနေခဲ့တာ
"ကျတော် သိပါတယ်ဗျာ
ကျတော် ကောင်းကောင်းနားလည်တယ်...
ယမင်းကို ကျတော် အမှန်တရားကို ပြောပြချင်လို့ပါ..."
"မင်းပြောတဲ့ အမှန်တရားဆိုတာက ငါတို့အတွက်တော့ အလိမ်အညာတွေဘဲကွ...မင်းသွားတော့...အိမ်အရိပ်ကို လာမနင်းနဲ့..."
သူ မတက်သာတဲ့အဆုံး ယမင်းနဲ့မတွေ့ခဲ့ရဘဲ ပြန်လှည့်ခဲ့ရတော့သည်။ ဒီနေ့နဲ့ကော ဆို နှစ်ရက်ရှိပြီရှိပြီ...ယမင်းကိုလည်း စိတ်အရမ်းပူသလို....
ပျောက်သွားတဲ့....ဆရာဖြစ်သူရဲ့ သမီးကိုလည်း စိတ်ပူေနသည်
أنت تقرأ
=Equal
أدب المراهقين"မရှက်ဘူးလား ကိုကိုက" "ကိုယ့်ကောင်မလေးကို ကိုယ်ကြည့်တာဘဲ ဘာလို့ရှက်ရမှာတုန်း" "သူများတွေကြည့်နေတယ်လေ" "သူတို့က ကိုယ့်ကို မနာလိုလို့ကြည့်တာ ကြည့်ပါလေ့စေ.... ကိုကိုက ဖြစ်နိုင်ရင် တစ်နေ့လုံးဘာမှမလုပ်ဘဲ ကလေးမျက်နှာလေးကိုဘဲ ထိုင်ကြည့်ချင်တာ " ______ "မရွ...
