(Tamamlandı)
Yıllar önce yaptığınız 'çocukça' bir anlaşma hayatınızı en fazla ne kadar değiştirebilir?
''Anlamıyorsun ki. Ben ne dedim az önce? Sanki o dört duvarın arasında da benimle mi olacaksın?''
''Olurum.''
-'Ne?!' Aziz'in bu net ve hızlı ceva...
Selamlar selamlarr 🩷 Geçmiş bayramınız mübarek olsunn Bu bölüm biraz bayram trafiğine takıldı.. Güzel yorumlarınızı yazarınıza gaz olarak yüklerseniz neler olacağını biliyorsunuzz İyi okumalarr 🩷
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
"Her zaman yanındayım. Kendini kötü hissedersen hemen çıkıp gidebileceğimizi unutma tamam mı?"
"Aziz içerdeki insanlar düşman değil annemle babam."
"Ben de kocanım."
Bu konuma bayıldığını biliyordum ama onunla uğraşmak gerginliğimi biraz olsun azaltabilirdi. "Henüz değilsin."
"Bunu hatırlıyorsan çok da gergin değilsin demektir. Zile basıyorum o zaman."
Elini zile doğru uzattığında panikle bileğini tuttum. Kalbim daha hızlı çarpmaya başlamıştı. Şu an Aziz'le bizim evin kapısının önündeydik. Aziz dediğini yapmış beynimdeki o çok konuşan tarafları birkaç saatliğine susturmuş ve bana güzel bir uyku çektirmişti. Bunu nasıl başardığını bilmiyorum ama onun kolları etrafımda sarılıyken, kokusunu duyarken bedenim rahatlıyordu. Öyle rahatlıyordu ki sabah o beni uyandırmasa uyanacağımı bile düşünmüyordum. Bugün işlerimize öğleden sonra gitmeye karar verip benden saklanan şeyleri öğrenmek için eve gelmiştik. Buraya kadar her şey çok kolay gibiydi. Ama kapının önüne geldiğimizde gerilmeye başlamıştım. Öyle ki kapı önündeki 3. dakikayı geride bırakıyorduk.
"Gergin olacak bir şey yok. Bu kapıdan çıktıktan sonra da yanında olacağım. Hayatımız normal akışında devam edecek." Tuttuğum bileğini elimden kurtarıp avucunun içine almıştı. Dokunuşları bana güven veriyordu ama bu sözü pek de öyle değildi.
"Öyle olmayacağını sen de biliyorsun." dedim onun da kendine inanmadığını belirterek. Her şeyi değiştirebilecek şeyler bu kapının arkasındaydı.
"Hayır." dedi kendinden oldukça emin bir şekilde. "Hayatımız normal akışında devam edecek. Ben seni aynı şekilde sevmeye devam edeceğim. Sen beni aynı şekilde sevmeye devam edeceksin. Eğer istiyorsan daha çok sevmeye başlayabilirsin hayır demem. Ve birlikte güzel günler yaşamaya devam edeceğiz."
Dedikleri gerginliğime rağmen beni güldürmüştü. Hayatın normal akışını ikimizle sınırlamış olmasına ne demeliydim bilemiyordum.
"Seni seviyorum." dedim başka bir şey düşünemeyerek. "Çok seviyorum."
Dudakları kıvrıldı. Bu cevabım onu hem şaşırtmış hem de oldukça memnun etmişti "Seni senden daha çok seviyorum." deyip elimi biraz daha sıkı tutarak beni kendine çekti. Burnumun ucuna minik bir öpücük kondurdu. "Babanın kapısının önünde bile öptüm seni. Ben de az değilim."
Tebessümüm kıkırtıya dönüştü. "Ya manyak!" deyip omzundan hafifçe ittim. Boştaki elini yanağıma çıkarıp incitmekten korkar gibi okşadı. "Hadi girelim." dedi fısıldayan bir sesle. "Burada durarak hiçbir şeyden kaçamayız."
