Mr. Brain OR Mr. Heart [COMPLETED]

CHAPTER 52: Butler

Tiffany Kate's POV

Kasalukuyang andito kami ngayon ni Joseph sa kaniyang kwarto at ginagamot ko ang sugat sa gilid ng kaniyang labi.

"Ah!"
Mariin na napa-pikit si Joseph nang maramdaman 'yong hapdi sa gilid ng kaniyang labi, dahil may sugat ito kaya ko eto ginagamot.
"S-Sorry."
Pag papa-unmanhin ko sa kanya.

Nang na-tapos ko nang gamutin 'yong sugat sa gilid ng kaniyang labi, kinuha ko na 'yong cold compress na may yelo sa loob sa side table ng kaniyang kama. Medyo napa-atras si Joseph nang ilalagay ko na sa ulo niya 'yong cold compress kung saan may bukol siya, dahil na-umpog kanina 'yong kaniyang ulo sa sahig kasabay ng kaniyang pag ka-bagsak niya sa sahig.

"Tiisin mo, mawawala din 'yong sakit kapag tumagal."
Paliwanag ko kay Joseph, at mukha namang hindi na siya aangal pa. Mas lumapit pa ako lalo kay Joseph at saka ko dahan-dahan na inilagay sa kaniyang ulo 'yong cold compress, mariin na napa-pikit si Joseph nang ilagay ko sa kaniyang ulo 'yong cold compress. Pero pinili niyang tiisin 'yong hapdi habang inilalagay ko sa kaniyang bukol sa ulo 'yong cold compress.

Natigilan ako nang mapa-titig ako sa kaniyang mga mata nang bigla siyang ngumiti sa akin...

*dugdug dugdug dugdug*

Damn this heart! Na-tibok na naman! >____<

"Tiffany, bakit mo ginagawa ang lahat ng 'to?"
Biglang tanong ni Joseph saakin
"Huh? Anong ibig mong sabihin?"
Sabay iwas ko ng tingin sa kanya
"Bakit mo ako tinutulungan kahit ang dami ko ng pag kaka-mali na nagawa sa'yo?"
Sabi niya
"Uhm... Hindi naman kasi nasusukat doon 'yong pag tulong mo sa kapwa. Dapat kahit gaano ka-laki man 'yan 'o ka-liit ang naging kasalanan sa'yo, kriminal man 'yan 'o greatest enemy mo man 'yan, kapag ang isang tao ay nangailangan ng tulong, tumulong ka."
Sabi ko kay Joseph

"Maraming salamat, at naandiyan ka palagi sa tuwing kailangan kita."
Sabi niya
"Actually, ako nga dapat ang nag papa-salamat sa'yo, kasi ikaw 'yong mas madaming na-itulong saakin. Dati, kung hindi sana kayo dumating noon no'ng muntik na akong ma-patay ni Trixy, edi sana na-wala na ako–"
"Don't say that word. Kahit kelan, hindi ko hahayaan na may mangyaring hindi maganda sa'yo, at lalong-lalo ko hindi hahayaan na mangyari pa uli sa'yo 'yong ginawa sa'yo no'ng Trixy na 'yon."
Sabi niya saakin

"Yah, hindi na talaga mangyayari 'yon. Nag sisi na si Trixy diba? So siguro hindi na niya ito uulitin–"
"Hindi porket pina-kita niya sa'yo na nag sisisi na siya sa ginawa niya ay ibig sabihin ay hindi na niya ito uulitin pa. Tandaan mo 'to, hindi lahat ng nag sasabi ng 'sorry' 'o nag sasabi na nag sisisi na siya ay sincere sa kaniyang sinabi. Tiffany, hindi ko si Trixy sinisiraan sa'yo, I'm just telling you the truth."
Sabi niya saakin. Bigla akong napa-isip, may point si Joseph.

"Thanks sa pag sabi mo saakin niyan, pero siguro kailangan din naman natin siyang pag ka-tiwalaan. Kasi malay mo baka sincere na pala siya sa sinabi niya diba?"
Sabi ko
"Yah, pero huwag mo'ng pag kaka-tiwalaan siya ng lubos, dahil kapag ang tiwala ay once na na-sira, mahirap na 'yang ibalik pa. Nangyari na 'yan saakin, kaya ayokong mangyari din 'yon sa'yo."
Sabi naman saakin ni Joseph.
"Thanks sa advice."
Pag papa-salamat ko sa kanya, saka ako ngumiti sa kanya.

"I'm saying this, because you're my friend. And I don't want that my friends get hurt."
Saka naman siya ngumiti pa-balik saakin.
"Ah!"
Napa-hawak siya sa kaniyang ulo nang maramdaman na naman niya 'yong sakit ng kaniyang ulo
"T-Teka sumasakit na naman ba 'yong ulo mo?"
Alalang tanong ko sa kanya. Umayos siya ng upo at saka umiling
"I'm okay na, medyo na-hilo lang."
Sabi naman niya
"Are you sure?"
Alalang tanong ko sa kanya
"Yes."
Sagot naman niya.

Naramdaman 'kong nag vibrate 'yong phone ko, kaya ko kinuha 'yong phone ko sa bulsa ko. Pag ka-bukas ko ng phone ko, nakita 'kong nag message si Cohlyne saakin. Binuksan ko 'yong message ni Cohlyne at saka ko ito binasa...