Evet. Şu an içim kan ağlıyor resmen. Beni yanlış anlamıştı. Kesin onu önemsemediğimi yada başka birini sevdiğimi düşünmüş olabilir ama birinci ihtimal daha gerçekçi sanki. Kendimizi kandırmaya gerek yok dimi ama. İğrenç bir zil sesiyle yerimdenn kalkıp okul binasına doğru yürümeye başladım. Yürüyüşüm tıpkı bir tosbağayı andırıyordu. Binaya girip merdivenlerden çıkmaya başladım. Sınıfın kapısına geldiğimde Ayağım neresi olduğunu bilmediğim ve koridorda ne işi olduğuna dair fikrim olmayan bişeye takıldı. Tam yer ile öpüşmeyi planlarken biri koltuk altlarınman tuttu. Kim olduğuna bakmak için kafamı sola çevirdim. Karşımda Cenk'i görmeyi tabii ki beklemiyordum.
''Teşekkürler.'' dedim sırıtarak.
''Kardeşimizin emanetini korumak, vazifemiz. Ama bi öpücükle teşekkürünüzü kabul edebilirim emanet. '' dedi o da sırıtarak. Hem kardeşim diyor hem öp diyor demeyin. Cenk bu sağı solu belli olmayan çapkın çocuk. Ve evet yeni lakabım, emanet. Yeni lakabına merhaba diyin arkadaşlar.
“Hadi bak öğretmen gelir şimdi. “ dedi yananğını uzatarak pis çıkarcı. Yanağına küçük bir öpücük kondurup çekildim. Bunu Onur’a yapsam vücudumun her yeri domatese dönmüştü. Ama söz konusu Cenk ise Kardeleni öpüyormuşum gibi. Geçip sıraya otururken Onur’un sinirli sinirli Cenk’e baktığını gördüm. Kıskanmış mıydı? Yok canım daha neler. Hem sadece önemsediğini söyledi dimi ama. Öğretmen sınıfa girince önüme dönüp defterimi açtım. Konu çok sıkıcı olduğu için dinlememe kararı aldım. Ve defterimi karalamaya başladım. Yan sıramdan adını bilmediğim çocuk kolumu dürttü. Kafamı dürtülen tarafa çevirdim, eliyle Damla’yı işaret ederek kağıdı verdi.
‘Sorun var belli. Okuldan sonra benimlesin. ‘
Bu kızın bu huyunu seviyorum ya. Her şeyi anlayabiliyor. Ve daha tanışalı bir ay bile olmamışken. Damla’nın sırasına dönüp kafamı olumlu anlamda salladım. Gülümseyerek bana bakarken zil çaldı. Son dersti ve artık evimize gidebilirdik. Ama önce konuşmam gereken bir Damla vardı. Ben çantama kalemlerimi ve defterimi koyarken Damla yanıma gelip,
“Bir kafeye falan gidelim. “ dedi.
“Olur, benim için fark etmez. “ dedim. Çantamı sağ omzuma asıp Damla’ya bir dakika işareti yaptım. Onur’un yanına gittim.
“Ben Damla’yla gidiyorum, haberin olsun. “
“Hesap vermek zorunda değilsin, git. “ dedi umursamaz bir tavırla.
“Hesap vermiyorum. Birlikte gittiğimiz için haber veriyorum. “ dedim bende onun gibi umursamaz olmaya çalışarak.
“Pek. “ dedi soğukça. Bende bir şey demeden Damla’nın yanına gittim.
Okuldan çıkana kadar bir sürü soru sormuştu ama hiç birine cevap vermemiştim. Okulun yakında bir kafeye oturduk. Annemlerin meşgul olduğunu düşünerek Atakan’a kafede olduğumuza dair bir mesaj attım. Hemen adından öğle arası bütün olanları en ince ayrıntısına kadar Damla’ya anlattım.
“Şu emir meselesini anlat bakalım. “ dedi heyecanla. Zaten beni dinlerken aksiyon filmi izliyormuş gibi bir hali vardı. Derin bir nefes alıp anlatmaya başladım.
“Zor bir dönemdeydim ve -“
“Zor dönem? “
“Sözümü kesmesen anlatacağım.”
“Tamam. “ dedi ağzına fermuar işareti yaparak.
“Berk’ten ayrılalı bir iki ay olmuştu ve ben onu hep mutlu görmüştüm. Ailem Berk’ten ayrılmama bir şey dememişti ama ben o sıralar hala kötüydüm. Ben üzgünken onun mutlu olması sinirime dokunuyordu. Bir ara evde kimse yokken sinir krizi bile geçirmiştim. Sonra okulun popüler çocuğu depresyondaki kızı fark etmiş ve ona çıkma teklifi etmişti. Bende mutlu olmaya ihtiyacım olduğunu düşünerek kabul etmiştim. Onunla birlikteyken psikopat tarafını görmüştüm. Ama ayrılmadım. Onu asla sevgili olarak görmemiştim, ona sevgilim, aşkım gibi hitaplarda da bulunmamıştım. O benim için sadece bana iyi gelen birisiydi. Benimle sevgiliyken başka kızlarla takıldığını biliyordum, ama pek umursamadım sonuçta bende başka biriyle takılsam o da bir şey demezdi. Ama o mesajdan sonra -beklide Onur’u sevmeye başladığım için, bilmiyorum- onunla her şeyi bitirmiştim. Zaten benim en büyük zaafım şahsiyetime hakaret edilmesiydi, bunu yaptıktan sonra beni bırakır sanmıştım ama başıma musallat oldu. Bir de Berk var, sonra itiraf edemediğim bir aşk, ve aşık olduğum kişinin beni başka birini sevdiğimi sanması var. Sence başka soruna gerek var mı? “
“Buna rağmen güçlü durman çok etkileyici, bence hemen şimdi git ve Onur’a başka birini sevmediğini, onu önemsediğini söyle. “
“Şimdi? “
“Evet hemen şimdi. “ dedi çantamı bana uzatarak.
“Bunu yapabileceğimden emin değilim. “ dedim endişeli gözlerele.
“Teker teker sorunlarını çözmeliyiz.” Ayağa kalktı ve elimden tutup beni de kaldırdı.
“Seni seviyorum. “
“Bunu duyması gereken başka biri daha var. “ köz kırptı ve beni masadan kapıya doğru itekledi.
“Başarabilirsin. Sana güveniyorum. “ diye bağırmayı ihmal etmedi.
Gülümseyerek kafeden çıktım. Yağmur yağıyordu o yüzden koşmaya başladım. ‘başarabilirim… başarabilirim.. başarabilir miyim? Ah! ‘ bir anda durdum. Bunu yapabileceğimden kesinlikle emin değilim. Islanmayı umursamayarak yanına geldiğimi yeni fark ettiğim parkın bankına oturdum. Beni sevdiğini onun söylemesi gerkmez miydi? Filmlerde yada dizilerde hep böyle değil miydi? Yağmur şiddetini artırdığında vücuduma sarıldım ama pek işe yaramadı. Gözlerimi kapatıp yağmurun tadını çıkarmaya çalıştım.Ellerimi hafif kırıp öne doğru uzattım ve yağmuu hissetmeye çalıştım. Hasta olacağımı sanmıyordum. Çünkü ben bunu tüm yağmurlu havalarda yapardım. Şimdi sanki tüm kötülüklerimden arınıyormuş gibi hissediyordum. Yağmurun yağmadığını hissettiğimde durmuş mu diye bakmak için gözlerimi açtım. Kafamın üstünde karaltı hissettiğimde başımı kaldırdım. Siyah deri erkek ceketi. Kimin diye tam sağıma bakıyorum ki o büyülü kişiden büyülü sözcükleri duydum.
“Başkasını sevmen umurumda değil, seni önemsemekten daha fazla bu hissettiklerim. Sadece önemseyen bir insan onu başkasını öptüğünü gördüğünde –yanaktan da olsa- sinirlenir mi diye sordum sürekli. Ama tek cevabım fazla sevgiyle yüklenmiş bir kalp oldu. Ben aşka inanmam ama sevgiye tüm benliğimle inanıyorum. Seni seviyorum. İlkin olamadım.. ama sonun, sonsuzun olmak istiyorum. “
