Hızlıca yanına gittim.Bana sinirli sinirli bakıyordu.
"Ne oldu abi?" dedim endişeyle.
Sanki beni sinir etmek istercesine cevap vermiyordu.
"Abi! " dedim sesimin şiddetini artırarak.
" Ne var? " dedi o da bağırarak.
" Ne oldu sana? " dedim ses tonumu alçaltarak.
" Sen ne arıyordun o evde? " zaten ne bekliyordum ki? Bunu soracağını tahmin etmeliydim.
" Komşumuz oluyorlar kendileri. Ayak üstü tanıştım işte."
" Ne yani tanımadığın insanların evine mi gidiyorsun? " dedi bana yandan bir bakış atarak.
" Abi! Sana hesap vermek zorunda mıyım? Ne o sorgu melekleri gibi ya? Ayrıca sadece kapıdan konuştuk, yani evlerine girmedim! " dedim bir anda ama bu işin sonu iyiye gitmiyordu.
"Bir de girseydin.Ayrıca ben senin abinim tabii hesap vereceksin. " dedi. Allah'tan fazla tepki vermedi.
" Tamam abiciğim. Sen kızma, ben sana anlatırım." dedim ortamı yumuşatarak.
"Nesrin teyze yani bizim yan komşumuz bizim eve geldi, bende dışarı çıkacaktım hava almaya o sırada anahtarları oğluna vermemi istedi, bende gittim, verdim, ayak üstüde bir tanıştım, başka bir şey yok." diye açıklama yaptım.
" İyi öyle olsun bakalım. " dedi ama sanki abimin başka bir problemi var gibiydi.
" Sıra sende, ne oldu abi? " deyince bu sefer yüzüme baktı ama bakışlarında belirsizlik vardı.
" Elif ile konuştum. " derken sesi çok tuhaftı.
"Yani? " dedim anlatmasını istermişcesine.
" Elif... Buraya geleceğini söyledi. Aslında sevindim ama işte ne bileyim sesi falan tuhaftı, hem onun buraya gelmesinin sebebinin beni görmek olduğunu düşünmüyorum. " dedi. Bu sefer sesi üzgün çıkmıştı, sanki bir şeyler sezmişti yada biliyordu.
" Genelde kızlar kuruntu yapar ama bence sende kuruntu yapıyorsun. Gelecekmiş işte daha ne istiyorsun? "
" Arada bir doğru söylüyorsun cadı." dedi elleriyle saçımı karıştırıp, bundan nefret etsemde şu an bir şey diyemiyordum. Bu sırada abim elini omzuma attı ve eve doğru yürümeye başladık. Yürürken aklıma Emir geldi. Onu özlememiştim. Bu çok tuhaftı.. Yanı nasıl bir insan sevdiğini özlemezdi ki? Bu sırada annem kapıyı açmıştı, selam verip odama çıktım. Direk Kardelen'i adardım. Onları çok özelemiştim. Ne yazık ki Kardelen açmadı, zaten o telofonunu sessizden çıkarmazdı, yani duysa şaşardım. Barış'ı aradım. O da açmadı. En son çare olarak Berk'i aradım, 2. çalmada açtı.
" Alo? "
" Alo. Nasılsın Berk? "
" İyiyim, sesini duydum daha iyi oldum. Sen? " dedi zaten hep aynı sözcükleri kullanırdı.
" Bilmiyorum. Yani sizi özledim... Berk bir şey soracağım."
"Sor bakalım. " dedi merakla.
" Kardelen ve Barış'tan haber yok bir şey mi oldu? " dedim endişeli sesimle.
"Sevgili oldular. " dedi zaten belliydi, Kardelen bana buraya gelmeden önce saçma sapan Barış'la alakalı sorular soruyordu.
" Çok sevindim, tebriklerimi iletirsin artık. Sen? "
" Umay'la devam." dedi güldüğünü tahmin edebiliyorum.
" İyi maşallah. Ben sana bir şey soracağım."
"Emir mi? "
"Evet. O nasıl iyi mi? "
"Bence sen Emir'i unut."
"Neden? "
" Sen gittin.. " sanki söylemekte zorlanıyor gibiydi.
"Direkt başka bir kız buldu değil mi? " dedim. Aslında fazla şaşırmamak lazımdı ve zaten şaşırmadım.
"Evet tahmin etmesi zor olmamalı. "
"Berk ya buraya gelme ihtimaliniz hiç mi yok? " dedim 'buraya gelin ' dercesine.
"Sanırım yok. " dedi o da üzülmüştü sanırım.
" Of."
"Ne oldu? " dedi ama sestonu değişikti.
"Sizi özledim ya, burda sadece bir kişiyi tanıyorum. " dedim bıkkınlıkla.
"Ya bak sen, gider gitmez bulmuşsun bir arkadaş. "
"Eh öyle oldu.Aslında tam olarak arkadaş denmez sadece ayak üstü tanıştık."
"Yakında güzelliğine kapılır dolanır peşinden." İşte bu söz beni gülümsetmeye yetmişti.
"Neyse söyleyeciğin bir şey var mı? "
"Yok." dedi soğuk bir sesle bende kapatmak istemezdim ama yinede sonra arardım nasılsa.
" O zaman görüşürüz, Kardelen ve Barış'a selam söyle Umayı da benim için öp."
" Selamını söylerim ve Umay 'ı öpme işini severek yaparım." dedi ve kapattı.
Onur geldi aklıma birden. Durup dururken ne diye aklıma geldiyse? Eeee yakışıklı çocuk tabii hafızamdan silemedim.
