Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
"Okay ka lang ba? Do you want to go home?"
Napatingin ako kay Thunder. Di ko man lang sya namalayan na andyan pala sya.
Mabigat ang loob ko hanggang ngayon. Ganitong ganito ako nung una kong marinig kay Damien na gusto ng pakasalan ni Thunder si Sia. Pero mas malala pala pag sa kanya mo mismo marinig yun.
Gusto kong maging masaya para sa kanya pero ang hirap gawin.
Hanggang ngayon nakulong parin ako sa nararamdaman ko sa kanya. Sa kanya lang talaga ako nahirapang bumangon ng ganito. Nakaahon naman ako kay Anderson pero kay Thunder? Ewan ko lang. naka ilang ulit na akong sumubok na iahon ang sarili ko kay Thunder but I failed so many times. I almost lost count for the times that i tried. I'll end up myself hurting all the time.
"Im fine" ngumiti ako ng pilit sa kanya. Naka ilang fake smile na ba ako sa kanya?
"You seems off lately. May problema ba?" He looked worried. And its killing me.
Kung pwede ko lang sabihin sa kanya. Ngayong madalas kasi kaming magkasama mas lalo akong nababaon.
"Wala naman, Don't worry about me. Girls Hormones lang to"
Tumango naman sya sakin. Wala na akong ibang madahilan sa kanya.
Nagpaalam ito sakin at lumabas ito ng opisina ko.
Ang hirap palang umibig no? Lahat ata ng hugot naranasan ko na. Bakit ba kasi pag umibig kailangan pang masaktan. Bakit ba kasi na may mga pag ibig pa na di nasusuklian. Bakit pa kaya kayo pinagtagpo kung di naman kayo itinadhana.
"Okay ka lang kulet?" Napatingin ako sa pumasok sa opisina ko at bumungad sakin si Mercy at Jay na puno ng pag aalala ang mga mukha.
I wanted to cry in front of them pero nag pipigil ako. Kasi mahirap, lalo nat wala silang alam. Ayaw ko namang ipaalam dahil nasa iisang trabaho lang kami. Ayaw kong maapektuhan ang trabaho namin lalo nag ang namuno samin ay si Thunder.
Masikip ang dibdib ko pero pinigilan ko.
"Namimiss ko lang samin"
"Hmmmm di ka naman ganyan dati pag na hohomesick. Alam kong may mali. Tandaan mo Elle na nandito lang kami."
"Oo naman. Alam ko naman yun and thank you" i genuinely smiled at them.
"Sasabihin ko sa inyo pag di ko na kaya. So don't worry kaya ko pa. Ako pa" and I playfully smiled at them.
They looked unconvinced pero pinalagpas nalang nila And That's what i needed right now.
Sanay akong hindi pinag aalala ang mga taong nasa paligid ko kaya limitado akong nagsasabi ng mga hinaing ko. Sanay akong nagpapasaya ng tao kaya ganito ako. Sa dalawang best friend lang ako di nakakalusot.
