Saplantı

Yürek yanar ruh erir

                               🌼

Kendime geldiğimde saat gece 9.40 civarıydı, heryerim ağırıyordu. Bu eziyete ne kadar dayanacaktım ben. Ağzım kapalıydı, her zamanki gibi. Bu eziyete dayanacak gücüm kalmamıştı.

Sırtım, boynum, bacaklarım, ellerim heryerim uyuşmuştu. Artık fazla hissedemiyorum, kıpırdadığımda dayanılmaz bir acı yaşıyordum. Susuzluktan kafamda dayanılmaz bir acı vardı.

İçeri Emre girdi, yüzünde güller açıyordu. Yine elinde ilaçlı bez vardı, ağzımdaki bezi söktü

"ya ben sana ne yaptım? yeter artık beni bayıltmaların,yeter artık günlerce bu sandalyede oturduğum. Yeter artık bırak beni."

Ne dediysem yinede vazgeçiremedim, ilaçlı bezi yine nefes almamı zorlaştırdı.

~Melisten~

Emre "gelebilirsin."

yavaş adımlarla, elimde şarap kadehleriyle Emre'nin yanına geldim.

Burcu acınacak haldeydi, göz altları morarmış. Yüzü buz kesmişti. Sandalyede bağlı bilinçsiz bir şekildeydi. Emre'ye kadehini uzattım.

"yaşanacak zaferlere."

kadeh tokuşturup şarabın tadına baktım, zafer tadını şimdiden alıyordum.

Emre "gel kutlamamıza devam edelim."

peşinden salona gittim. Çok romantik bir sofra hazırlamıştı, kırmızı mumlarla, kırmızı güllerle sofrayı donatmıştı.

Emre "ne düşünüyorsun?"

Gülümsedim "senden korkulur, barış bunu Burcu'yla yediğini öğrenince çıldıracak, o zaman yeni aşklara."

kadehimi uzattım.

Emre "yeni aşklara."

yemeğimizi bitirdik.

Burcu'nun odasına yöneldim peşimden Emre geliyordu. İçeri girdik Emre Burcu'yu yatağa taşımama yardım etti .

Emre'ye kurnazca baktım.

"tamam burası bende sen çık."

Emre dışarı çıktı. Planımız tıkır tıkır işliyor, Burcu'yu tam planlarımızdaki imaja getirdikten sonra dışarı çıktım. Emre'nin yanına salona geçtim, bu işte tamamdı.

Melis "Prensimi aramanın vakti geldi ha."

Emre kafasını salladı.

Barışı aradım.

"barış arkadaşlarım buldu Burcu'nun izini, sana adresi atıyorum hemen git."

Barış "Harikasın Melis bu iyiliğini unutamam, hemen çıkıyorum evden."

Adresi yolladım. Emre'ye baktım.

"hadi beni sakla."

Emre beni balkona götürdü.

Emre "sen burada başını eğ ve sakın çıkma."

"Tamam hadi sen konuştuğumuz gibi yerini al."

~Barıştan~

Hiçkimseye haber vermeden çıktım evden, herkes uyuyordu. Burcumu getirince herkesi uyandırırdık zaten. Çok şükür burcumla kavuşuyorduk.

O kadar mutluydum ki içim içime sığmıyordu, sanki onca yıldan sonra burcumu görecektim, o kadar hasret kalmıştım ona. En hızlı şekilde oraya varmak istiyordum, Aylinin telefonunu aradım.