Tüm benliğiyle kalbime saplanmıştı bir kere...
༄
"Sus ne olur, konuşursan sana inanırım. sadece kokunu içime çekmeme, sana sarılmama, seninle aynı havayı solumama izin ver, bu gecelik olsa bile."
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Mutlu olmak yıllar sonra yabancı bir madde gibi nüfuz ediyordu vücuduma ve ben neden her şeyin bu kadar yolunda olduğunu sorguluyordum, bu kadar mutluluğa alışkın değildim, bu kadarı bir mucizeydi. Mutsuzluğa fazlasıyla alışmıştım çünkü, her günüm bir öncekinden kötüleşmişti. Ama burası benim hayatımı değiştirmişti, artık mutluydum. Bunun en büyük sebebi ise eski anılarımı silmemdi, onu, o yüzüğü... Belkide böyle olması gerekiyormuş, böylesi herkes için daha iyi. Neyin iyi, neyin kötü olduğunu bazen bizler göremeyiz ancak zaman geçtikçe anlayabiliriz.
Gözlerimi çizimimizden çekip gözlerine baktım.
"Oldu galiba."
Gülümsedi.
Koray "Çok güzel oldu."
Gülümsedim.
"Teşekkür ederim patron."
İçten bir şekilde gülümsedi.
Koray "Defile için isim düşündün mü?"
Kararsızlıkla kafamı olumlu anlamda salladım.
"Evet."
Koray "Toplantıda duymak için sabırsızlanıyorum."
"Bu bizler için büyük bir fırsat Koray, sana ne kadar teşekkür etsek az kalır. Umarım hak eden kazanır."
Koray "Umarım burcu. Hadi yemek yemeye gidelim. Acıkmadın mı?"
"Bu gün Aylinle birlikte yiyecektik, istersen sende bize katıl."
Koray "Size afiyet olsun, başka zaman bende size katılırım."
Telefonumun çalmasıyla çıkmam gerektiğini anlamıştım.
